Adriana Maria Butnariu: ΡΗΤΟΡΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ (μτφρ. Αντώνης Φουντής)

 

Στὴ μνήμη τοῦ Valeriu Purdea

Πόσοι ἀπὸ ἐσᾶς, μεγάλοι ἐπίγονοι,

εἶστε διατεθειμένοι νὰ δώσετε τὴ ζωή σας

γιὰ τὸ πιὸ ἱερὸ μυστήριο;

Adriana Maria Butnariu: ΚΥΜΑΤΑ (ποίημα)

Ἔφτασα στὴν ἄκρη τοῦ κόσμου!

Μόλις ποὺ διακρίνω ποῦ λειώνει ὁ οὐρανὸς

σ’ ἕνα μόνο σημεῖο.

Adriana Maria Butnariu: ΔΙΑΚΕΚΑΥΜΕΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ (ποίημα)

Τὰ λόγια μου χτυποῦν στὸ χαλασμένο, παλιὸ πληκτρολόγιο,

στὰ μάτια ἐκείνων ποὺ κοιτοῦν τὴν ποίησή μου

μὲ τὸν μεγεθυντικὸ φακὸ τῆς γιαγιᾶς.

Adriana Maria Butnariu: ΜΟΝΟ ΕΓΩ (ποίημα)

Ἔκρυψα τὴν εὐτυχία μου στὶς παλάμες σου

καὶ τώρα ἀναζητῶ τὴ μοῖρα τῆς ἀγάπης μας

σὲ κρυστάλλινες δακτυλῆθρες…

Ἡ ἀγάπη μου πέθανε ἐδῶ καὶ καιρό.

Τὰ δάχτυλά μου δὲν ξέρουν πιὰ

ν’ ἀναζητοῦν τὸ νόημα τῆς ζωῆς

μέσα ἀπὸ ἄνθη κι ἀναστεναγμούς.

Τώρα εἶμαι μόνο ἐγὼ κι ὁ ἑαυτός μου.

Μόνο ἐγώ.

  

Adriana Maria Butnariu, 25 Μαΐου 2006.

Μετάφραση – ἐπιμέλεια: Ἀντώνης Φουντῆς, 15 Νοεμβρίου 2025.

Adriana Maria Butnariu: ΧΡΩΜΑΤΑ (ποίημα)

Ντύνομαι πάντα στὸ χρῶμα τοῦ φθινοπώρου

καὶ, παραδόξως, προσποιοῦμαι πάντα πὼς ἀγαπῶ τὴν ἄνοιξη.

Adriana Maria Butnariu: ΓΡΑΦΩ (ποίημα)

Γράφω

καὶ δὲν θέλω νὰ σταματήσω!

Γράφω

ἀδιάκοπα.

Οἱ λέξεις κουβαλοῦν τὸν πόνο μου.

Adriana Maria Butnariu: ΑΝΤΙΟ (ποίημα)

Ἔφυγες.

Πάντως μοῦ ἄφησες

σ’ ἕναν φάκελο

ἕνα γράμμα

τὸ ὁποῖο δυστυχῶς ξέχασες νὰ γράψεις.

Adriana Maria Butnariu: ΗΡΘΑ (ποίημα)

Μὲ τὴ χθεσινοβραδινὴ βροχή,

ἔλαβα τὸ μήνυμά σου.

Καὶ ἦρθα ἔτσι ὅπως μὲ ξέρεις:

μὲ τὸ μέτωπο γεμᾶτο σκέψεις,

μὲ τὰ χέρια νὰ μυρίζουν γιασεμί…

Adriana Maria Butnariu: ΚΟΙΝΟΤΟΠΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ (ποίημα)

Χωρὶς ἐσένα, ὅλα εἶναι θλιμμένα:

ἕνα κοινότοπο παιχνίδι, καὶ ψυχρό.

Νιώθω πὼς δὲν ὑπάρχω πιά.

Adriana Maria Butnariu: ΘΑΛΑΣΣΑ (ποίημα)

Ἔχω μέρες ποὺ περνῶ ὧρες στὴν ἀκροθαλασσιὰ

κι ἀκούω τὰ κύματα καὶ τὸν κρύο ἄνεμο

νὰ γλιστράει πάνω στὴν ἄμμο,

τὴ λεπτή, τὴ βρόμικη, γεμάτη φύκια καὶ σκουπίδια -

παροδικὰ ναυάγια, συλλεγμένα ἀπ’ τὴ θάλασσα…

Adriana Maria Butnariu: ΑΒΓ (ποίημα)

πληκτρολογῶ μὲ μικρὰ γράμματα,

χαζεύω ἱστοσελίδες μὲ ἄδειες εἰκόνες,

α β γ δ

……..

Adriana Maria Butnariu: ΣΚΙΕΣ (ποίημα)

Μπλὲ σκιὲς χάνονται στὸ ψυχρὸ σούρουπο

καὶ σταγόνες βροχῆς, κρύες καὶ βαριές, πέφτουν πάνω μας

σὰν σὲ γυάλινους βράχους,

διάφανους καὶ σιωπηλούς…

Adriana Maria Butnariu: ΤΙΠΟΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ (ποίημα)

Ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ μιὰ ὑπερβολικὴ δόση ἀγάπης,

μὰ νὰ εἶναι ἀληθινή·

ὄχι σὰν αὐτὴ μὲ barcode καὶ ἡμερομηνία λήξης!

Ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ ἀγάπη·

ἀπὸ μιὰ αἴσθηση ποὺ νὰ μὲ βεβαιώνει

γιὰ μιὰ ἐλάχιστη σταθερότητα

σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο,

τὸν τόσο ἀπατηλὸ καὶ φευγαλέο…

Adriana Maria Butnariu: ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ (ποίημα)

Κοιτάζομαι στὸν καθρέφτη τῶν γκρίζων σύννεφων

καὶ δὲν ξέρω ποιός μοῦ δάνεισε αὐτὸ τὸ σῶμα καὶ τὶς σκέψεις:

Adriana Maria Butnariu: ΞΑΝΑ (ποίημα)

Περιπλανιέμαι ξανὰ σ’ ἕναν ἄγνωστο δρόμο,

ψάχνοντας βιαστικὰ τὴ σκιά μου,

ριγμένη τυχαία στὰ βρόμικα καὶ σκοτεινὰ πεζοδρόμια:

εἶναι ἐδῶ!

Adriana Maria Butnariu: ΛΗΘΗ (ποίημα)

Ἐπιστολή:

 

Ἴσως ἡ παρουσία σου

νὰ εἶναι φάντασμα

στὴ μπλὲ νύχτα

ἀπ’ τὴν ὁποία δὲν μπορῶ πιὰ νὰ βγῶ·

Adriana Maria Butnariu: ΕΞΙΣΩΣΗ (ποίημα)

Τὶ θέλεις ἀπὸ μένα;

Τὴ βροχὴ τῶν σκέψεών μου πάνω σου

ἢ τὸ γλυκὸ κλᾶμα τοῦ δειλινοῦ

ἀπ’ τοὺς σβησμένους πολυελαίους τῆς ἀγάπης;

Adriana Maria Butnariu: ΠΕΣ ΜΟΥ ΕΣΥ (ποίημα)

Ξυπνήσαμε ἕνα κρύο φθινοπωρινὸ πρωινὸ στὸ χεῖλος τῆς ἀγάπης

κι ἀπὸ ὑπερβολικὴ διαύγεια, γλιστρήσαμε στὴν ἀχρονία τῆς ἀναμονῆς

καὶ τῆς γεωμετρίας στὸν χῶρο·

κατὰ λάθος, εἶχα πάρει μαζί μου καὶ τὸ εἰσιτήριο τοῦ τρένου

μὲ τὸ ὁποῖο εἶχα ὑπολογίσει, θυμᾶσαι;…

Adriana Maria Butnariu: ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ (ποίημα)

ἐσύ,

πόθος μου,

ἡλιοβασίλεμα…

Adriana Maria Butnariu: ΥΠΝΟΣ (ποίημα)

Ὁ ὕπνος γδύθηκε ἀπὸ πάνω μου…

Ξύπνησα ἀπὸ σένα

κι ἔτρεξα μὲ ἀνυπομονησία στὰ ὄνειρά σου…

Κρυώνω

καὶ θὰ ἤθελα νὰ μποροῦσα

νὰ ἐπιστρέψω ξανὰ σ’ ἐμᾶς.