Δημήτρης Κονιδάρης: Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2019]

Τώρα ξέρεις κι εσύ το μεγάλο μυστικό,

και κράτησέ το μυστικό.

Νομίζω ότι κατανοείς την αριστοτεχνική μου 

γέφυρα, που βγάζει ήχους από φλάουτα,

επινόημα ενός ανθρώπου πονεμένου

που ο δροσερός μικρός άνεμος 

δεν τον δροσίζει πια.

Ακαθόριστα πρόσωπα

διαβαίνουν συνεχώς τη γέφυρα,

περίτρομοι άνθρωποι πηγαινοέρχονται

κάτω από γκρίζα σύννεφα,

κάτω από έναν ουρανό συσκοτισμένο,

όμως η γέφυρα κάποιον ή κάποια περιμένει,

κάποιον άλλον-κάποιαν άλλη

με πρόσωπο ήρεμο και χαμογελαστό

για ν’ αναδειχτεί η ομορφιά της.

Τώρα ξέρεις κι εσύ το μυστικό,

και κράτησέ το,

ελπίζοντας να μη μαυρίσει η ψυχή του γεφυριού

όσον καιρό κι αν απαιτήσει η μοίρα.

(Σε χαιρετώ σαν να ήσουν

αληθινός ή αληθινή

και να διαβαίνεις το γεφύρι μου).

[Ζωγραφικό σχόλιο στο ποίημα: Έργο του Μιχάλη Μανουσάκη]

Δημήτρης Κονιδάρης: α) ΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑΦΩ ΟΙΚΕΙΣ;, β) ΠΟΙΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ… (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Πώς και τάφω οικείς; 

                        Αικατ. Κονιδάρη, 1919-1933

………………………………………….

«Τίποτα από τα σπουδαία δεν ήξερα

‒ απ’ ό,τι γινόταν κείνο τον καιρό στον κόσμο ‒

γιατί ζούσα σ’ ένα σπίτι

αγαλλίασης και αλληλεγγύης,

σ’ ένα μαγευτικό κερκυραϊκό προάστιο,

με ικμάδα ζωής και μ’ αισιοδοξία,

ένα παιδί προσήλυτο στα πάθη των αισθημάτων,

ένα παιδί προσήλυτο στην ομορφιά

ενός ιδεώδους περιβάλλοντος ζωής,

πλάι σε κελαρυστά ρυάκια

με πολύχρωμα ωδικά πτηνά,

με παιδικά τραγούδια μαγείας

και θριάμβων».

(Αναζωπυρώνεται η μνήμη της κοπέλας

που κάποτε έζησε

και κλαίει).

*     *     *

Ποιους ρόλους…

Την ίδια ώρα που αναστατώνεται

και κομματιάζεται

το καταφύγιο της καρδιάς μας,

γιατί γνωρίζουμε στο βάθος

πως θάρθει κι η πανάρχαια νύχτα

σαν ένα αιφνίδιο κακό μελτέμι

που θ’ αλλάξει για τον καθένα μας τα πάντα,

πως δεν θα έχουμε σε λίγο στόμα

να ιστορούμε βεβαιότητες και πεποιθήσεις

‒ την ίδια ώρα

μοχθούμε, κουραζόμαστε κι εξαντλούμαστε

για τις κλειστές μας μεθόδους αναφοράς

και για τους ρόλους μας στον κόσμο.

Ποιο νόημα, ποιους ρόλους!...

[Εικαστικό σχόλιο στα ποιήματα: Έργο Γιάννη Μόραλη]

Δημήτρη Κονιδάρη: ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΙΣΘΗΣΗ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Αίφνης το ωραίο και δυνατό μου σώμα

άρχισε να καταστρέφεται,

πέρασε η φθορά στο αίμα μου και στη ζωή μου,

ποιος να το φανταζόταν,

ποιος να το φανταζόταν μόλις χτες.

Όσο κι αν προσπαθώ να κρύψω

τη σκόνη κάτω απ’ το χαλί

πάντα κάποια χνουδάκια

(τα αισθήματα της συντριβής

και της πανωλεθρίας)

βγαίνουν στην άκρη.

Με πιάνει ρίγος και τα ξανασπρώχνω

κάτω απ’ το χαλί,

όλα κάτω απ’ το χαλί,

όλα κάτω απ’ το χαλί,

τα ξανασπρώχνω

και τα ξανασπρώχνω.

Εικαστικό σχόλιο: Λεπτομέρεια από τοιχογραφία της ζωγράφου-αγιογράφου Helen Lieros, από τον ελληνορθόδοξο ναό στο Maputo της Μοζαμβίκης.