Αριστομένης Λαγουβάρδος: ΩΔΗ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ (ανέκδοτο ποίημα)

[Όλες οι φωτογραφίες είναι του Γερμανού καλλιτέχνη  Sebastian Erras]

Γιατί  υπάρχει  βαθειά  σχέση του  μυαλού  με  τα πόδια

όταν  περπατούν  στη  σιωπή.

Γιατί  ποτέ  δε  μπορώ  να  ξεχάσω  πώς  περπατάν

παίζοντας  το "κουτσό".

Γιατί  ο  Ησαΐας  τραγουδούσε  τα  πόδια  αυτού  που

φέρνει   χαρούμενες  ειδήσεις  και  ο  Ιησούς  στό

Μυστικό  Δείπνο  έπλυνε  τα  πόδια  των  μαθητών  του.

Γιατί  με  τα  πόδια  ο  "Homo  Erectus"  άρχισε  να

Κυριαρχεί.

Γιατί  βγάζουν  και  αυτά  δάκρυα  όταν  φτάνουν  στα  όρια

τους.

Γιατί  περπατώντας  εξασκούσε  στη  σκέψη  ο  Σωκράτης,

και  ζωντάνευε  τις  ιδέες  του  ο  Ρουσώ.

Γιατί  ξέρουν  να  τρέχουν  παρέα  με  το  σκύλο  στο  λιβάδι,

και  ξέρουν  να γράφουν  ποιήματα  με  το  βάλς, το  τανγκό

το  συρτάκι.

Γιατί  ξέρουν  από  κατάνυξη,  όταν  είναι  πόδια  προσκυνητών

για  την  Τήνο  την  Fatima,  την  Lurdes  την  Benares  τη  Μecca,   

το  Santiago  de  Compostella.

 Γιατί  ένα  φιλί  στα  πόδια  της  αγαπημένης  εξορκίζει  την

νύχτα  στο  ποίημα  του  Prevert.

Γιατί  είναι  θαύμα  το  πως  κρατάν  ένα  ολόκληρο  σώμα,

με  μία  τόσο  μικρή  επιφάνεια.

Γιατί  φέρνουν  δάκρυα  στα  μάτια  τα  γονατιστά  πόδια

των  ανθρώπων,  μπροστά  στα  εικονίσματα,  που

ικετεύουν.

Γιατί  με  τα  πόδια  καμμιά  αίσθηση  δεν  μας  εγκαταλείπει,

ούτε  και  η  γεύση  από  τις  αγριοφράουλες  του  δάσους,

τα  μύρτα,τα  άγρια  κούμαρα  ή  τα  μούρα.

Γιατί  και  τα  πόδια  μιλάνε  όταν  χτυπάνε  ρυθμικά  το

χρόνο,  όταν  αλλάζουν  θέση,  ή  όταν  πατάν  σταθερά 

την  γή,  δίνοντας  μας  την  όψη  των  pistoleros. 

Γιατί  με  τα  πόδια,  τα  χέρια  χαιδεύουν  το  φλοιό  των

δέντρων,  η  μύτη  νιώθει  το  άρωμα  του  δάσους,  τα

αυτιά  τις  μουσικές  των  πουλιών.

Γιατί  και  οι  τελευταίες  λέξεις  του  Βούδα  στούς

πιστούς  του  ήταν  "Συνεχίστε  να  περπατάτε..."

Αριστομένης Λαγουβάρδος: ΩΔΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ (ποίημα)

Γιατί  ο  κεραυνοβόλος  έρωτας  έρχεται  μέσα  στην  έκσταση  των  ματιών.

Γιατί  οι  μεγάλες  σιωπές  θέλουν  κι ’ ένα  βαθύ  κοίταγμα.

Γιατί  σ’ ένα  λεπτό  τα  λένε  όλα,

και  μπορούν  να  απειλήσουν  ακόμη,  ή  και  να  βρίσουν.

Γιατί  μέσα  στα  μάτια  μπορείς  να  δείς  την  ψυχή  του  ανθρώπου.

Γιατί  πιστεύουμε  στα  μάτια  των  λίγων  και  όχι  των  πολλών.

Γιατί  τα  μάτια  της  γυναίκας  είναι  η  ποίηση,  η  ζωγραφική  και  η  μουσική

που  ευφραίνουν  τον  κόσμο.

Γιατί  τα  πιο  ωραία  είναι  αυτά  που  σε  κοιτάζουν  με  τρυφερότητα.

Γιατί  ποτέ  δεν  κατάλαβα  πως  κάποιοι  εκλεχτοί  σκέφτονται  με  την  ψυχή,

βλέπουν  με  την  καρδιά  και  γράφουν  με  τα  μάτια.

Γιατί  μέχρις  ότου  το  θρήσκευμα  των  ανθρώπων  θα  είναι  πιο  σημαντικό

από  την  τρυφερότητα  των  ματιών,  θα  υπάρχει  πάντα  ο  πόλεμος.

Γιατί  είναι  ωραίο  πριν  κοιμηθεί  κανείς  να  διαβάσει  δύο  ωραία  μάτια.

Γιατί  τα  αθέλητα  και  σιωπηλά  δάκρυα,  είναι  απόδειξη  ευαισθησίας

και  συμπόνιας,

Γιατί  αντίθετα  από  τις  λέξεις  τα  μάτια  δεν  χρησιμοποιούν  τελείες,

τα  λένε  αμέσως  όλα.

Γιατί  οι  μεγάλοι  δάσκαλοι  της  φιλοσοφίας  είναι  τα  χέρια,  τα  πόδια

και  τα  μάτια  μας.

[Από  την  συλλογή Στα  απόκρυφα  τοπία  της  μοναξιάς] 

Αριστομένη Λαγουβάρδου: ΩΔΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ (ποίημα)

Γιατί   μαλάσσουν   το  ψωμί,  γράφουν  ποιήματα,

παίζουν  το  βιολί,  την   κιθάρα,  το  πιάνο.

Γιατί  εκφράζουν  όλες  τις  λέξεις  του  λεξικού  μας,

και  είναι  αυτά  που  παίρνουν  την  αρχηγία,

όταν  τα  μάτια  είναι  στο  σκοτάδι.

Γιατί  το  έμβρυο  με  τα  χέρια  ερευνά  το  σώμα

της  μητέρας  πριν  έρθει  στον  κόσμο.

Γιατί  τα  χέρια  όταν  είναι  στο  στόμα  συγκρατούν

συγκινήσεις  και  όταν  ενώνονται  παρακαλούν

για  συχώριο.

Γιατί  καρφώθηκαν  στο  ξύλο  του  Σταυρού.

Γιατί  τα  χέρια  των  αγαπημένων  είναι  πηγή

ζεστασιάς  που  θερμαίνει  τις  κρύες  πλαγιές

της  καρδιάς  μας.

Γιατί  στολίζουν  το  φόρεμα  της  γης  μας

με  όλα  τα  δέντρα  και  άνθη.

Γιατί  ποτέ  δεν  μπορώ  να  ξεχάσω  πως  τρέμουν

από  το  άγχος  και  από  τα  νεύρα.

Γιατί  γελάνε  όταν  χειροκροτούν  και  νευριάζουν

όταν  σηκώνονται  απειλητικά  στον  αέρα.   

Γιατί  και  ο  δάσκαλος  των  Κλαζομενών  έλεγε  ότι,

είναι  τα  χέρια  που  ξεχωρίζουν  τον  άνθρωπο

από  τα  ζώα.   

Γιατί  τα  χέρια  είναι  το  φως  για  ένα  τυφλό

αλλά  και  το  φως  της  σιγουριάς  για  ένα  που  βλέπει.

Γιατί  με  τα  χέρια  ο  άνθρωπος  έρχεται  σε  επαφή 

με  την  σκληράδα  της  σκέψης. 

Γιατί  ποτέ  δεν  κατάλαβα  πώς  δύο  άνθρωποι

μπορούν  να  μιλούν  τόσο  καλά  με  τα  χέρια.

Γιατί  μια  θερμή  χειραψία  από  ''αληθινά  χέρια'',

δεν  διαφέρει  και  πολύ  από  ένα  ποίημα.

Γιατί  πολλές  φορές  ζητάνε  το  γιατί

και  σε  μια  στιγμή  δυστυχίας  ικετεύουν  βοήθεια.

Γιατί  κάποιες  στιγμές  μαζεύουν  σκέψεις,

για  να  ξανάβρουν  χαμένες  ελπίδες.

Γιατί  στην  απόγνωση  τρέμουν,  ζητάνε

άλλα  χέρια  και   πιάνονται  στα  αόρατα  σύρματα

της  ελπίδας.

Γιατί  τα  χέρια  χαιδεύουν,  χτυπούν,  δημιουργούν

και  ενώνουν.

Γιατί  και  ο  Αίσωπος  μας  φωνάζει  από  το  μακρινό

Παρελθόν: ''Συν  Αθηνά  και  συ  χείρα  κίνει''.

Από  την  συλλογή: ''Στα  απόκρυφα  τοπία  της  μοναξιάς''

Γεννήθηκε στην Έμπαρο Ηρακλείου Κρήτης. Διπλωματούχος ΜΗΧ/ ΓΟΣ ΜΗΧ/ΚΟΣ του Πολυτεχνείου Νεαπόλεως Ιταλίας. Ζει στο Ηράκλειο Κρήτης. 
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ (ποίηση) 1) Το τέλος της αθωότητας (Τυποκρέτα Καζανάκης Ηράκλειο) 2) Καθώς κυλά το ρόδινο ποτάμι. 3) Στα απόκρυφα τοπία της μοναξιάς (υπό έκδοσιν).