Γράφει η Δρ ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ
Η Σκόπελος πενθεί τον πνευματικό της ποιμένα∙ τον π. Κωνσταντίνο Καλλιανό. Έφυγε στα 75 του χρόνια, το μεσημέρι της Δευτέρας, 29 Απριλίου 2024, προχωρώντας στον δρόμο και νομίζοντας πως πήγαινε για το σπίτι, ενώ ήδη είχε πάρει τον δρόμο του ουρανού, χωρίς να το έχει αντιληφθεί. Ήταν αόρατος ο ισχυρός φίλος, ο αρχάγγελος με τη ρομφαία που πετούσε κοντά του και περίμενε υπομονετικά την ώρα που θα τον σήκωνε με τα φτερά του.
ἤ, κάποιες σκέψεις ἀπὸ τὴν σημερινὴ Πανήγυρι τοῦ Ἐπισκόπου Σκοπέλου Ἁγίου Ρηγίνου
Κι ἦρθε, λοιπόν, ὁ καιρὸς κι ὁ χρόνος, ὥστε νὰ λαμπρυνθεῖ ἐφέτος ἡ ἱ. Πανήγυρις τοῦ πρώτου γνωστοῦ Ἐπισκόπου Σκοπέλου καὶ ἱερομάρτυρος Ρηγίνου τοῦ ἐξ Ἑλλάδος, θείου τοῦ Ἁγίου Πολιούχου Λαρίσης Ἀχιλλείου. Νὰ λαμπρυνθεῖ, ὄχι μόνο μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ Μητροπολίτου Χαλκίδος Ἱστιαίας καὶ Βορείων Σποράδων κ. Χρυσοστόμου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄλλη, τὴν περισσῶς συγκινητικὴ παρουσία τοῦ νέου Ἐπισκόπου Σκοπέλου, τοῦ Θεοφιλεστάτου καὶ ἁγιοφιλοῦς Ἐπισκόπου Σκοπέλου κυρίου Νικοδήμου, τοῦ καὶ ἀπὸ ἐτῶν Μ. Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἁγιωτάτης Μητροπόλεώς μας καὶ προσφάτως πανηγυρικῶς ἐκλεγέντος ὑπὸ τῆς Ἱ. Συνόδου, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ παρελθόντος ἔτους, ὡς Ἐπίσκοπος Σκοπέλου.
ἤγουν: Ἑλένη Κ. Σπηλιώτου, φιλολόγου, Ἐθνικὸς διχασμός. Οἱ φιλοβασιλικοὶ ἐξόριστοι στὴ Σκοπελο, ἐκδ. Νίκας, Ἀθήνα 2023, σ. σ. 312
Σκέψεις μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου
Τὰ σαρανταπέντε χρόνια ἱερατικοῦ βίου καὶ τὰ ἑβδομηντατέσσερα τῆς ἡλικίας μου νομίζω ὅτι μοῦ ἀφήνουν ὅλα τὰ περιθώρια, ὥστε νὰ μιλήσω ἁπλᾶ, νὰ μοῦ δοθεῖ αὐτὴ ἡ χάρη -ὅπως λέει κι ὁ ποιητής-, ὥστε νὰ καταθέσω τὸν δικό μου, ἁπλὸ κι ἴσως ἐντελῶς ἀσήμαντο λόγο μου, ἀναφορικὰ μὲ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ πάγκαλου καὶ φιλότιμου ἀδελφοῦ, συλλειτουργοῦ καὶ πνευματικοῦ συγγενοῦς, τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης π. Φιλοθέου Θεοχάρη, ἐκ Χαλκίδος ὁρμωμένου καὶ ἐν τῇ ἁγιοβαδίστῳ Ἐκκλησιαστικῇ Ἐπαρχία τῆς Μητροπόλεως Χαλκίδος, Ἰστιαίας καὶ Βορείων Σποράδων ἁγιοπνευματικῶς ἐνηλικιωθέντος.
Εκδόσεις Δήμου Σκοπέλου 2023
Γράφει η Δρ ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ
Ο π. Κ. Ν. Καλλιανός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, και πάρα πολύ δίκαια, βιογράφος, χρονικογράφος, ληξίαρχος του νησιού του· της ωραίας Σκοπέλου. Γιατί, και δεν είναι λίγες οι φορές, όλα τα γραπτά του αυτή τη νήσο έχουν θέμα και το καθετί της Κοινωνίας της τον απασχολεί. Διακαής θα λέγαμε στόχος του είναι να τιμήσει τα ιερά χώματα που τον γέννησαν, να τα προβάλει, να τα περιγράψει, να καταστήσει, έστω και εν σμικρώ, την ιστορία τους κτήμα ες αεί, όπως έκανε ο Θουκυδίδης με την Αθήνα.
Γράφει ο π. ΚΩΝ. Κ. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ
«Καὶ ἰδοὺ ζῶμεν» (Β΄ Κορ. 6, 9)
Στὶς 6 Ὀκτωβρίου τοῦ 1842 ἄφησε τὴν ὕστατη πνοή του στὴν πατρίδα του τὴ Σκόπελο ὁ ἔσχατος ποιμενάρχης τῆς ἀπὸ αιώνων διατελούσης Ἐπισκοπῆς Σκιάθου καὶ Σκοπέλου Εὐγένιος Οἰκονόμου. Μὲ τὴν κοίμησή του δε, ἔπαυσε νὰ διατηρεῖται κι ὁ τίτλος τῆς πάλαι ποτὲ μικρᾶς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπαρχίας. Ἔτσι, γιὰ 181 ἔτη σιωπηλῶς καὶ ἐν μνήμῃ ἀενάῳ διεσώζετο ὁ τίτλος αὐτός, ἀφοῦ ἀντιστοίχως ὑπῆρχε καὶ ἡ ἄλλη Ἐπισκοπὴ Σκοπέλου, ποὺ ἀνήκει στὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο καὶ ὑπάρχει, ψιλῷ τῷ τίτλῳ, στὴν Ἀνατολικὴ Θράκη, στὴν περιοχὴ τῶν Σαράντα Ἐκκλησιῶν.
Γράφει η Δρ ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ
Αρχικά να επαναλάβουμε με έμφαση πως στη μνήμη των ανθρώπων μένει μόνο ό,τι έχει καταγραφεί. Μένει και ό,τι έχει καταγραφεί στην ψυχή, αλλά αυτό με το πέρασμα των γενεών θα χαθεί, όταν θα χαθεί ο άνθρωπος. Έτσι, το καταγεγραμμένο στο χαρτί είναι σαν να παίρνει ληξιαρχική πράξη γέννησης.
Γράφει ο π. ΚΩΝ. Ν. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ
Ὅταν φτάσεις σὲ μιὰν ἡλικία, ὅπου τὰ χρόνια ποὺ σοῦ περισσεύουν ὅλο καὶ λιγοστεύουν, τότε εἶναι φυσικὸ νὰ ψαύεις, μὲ ἐργαλεῖο ἀλάνθαστο τὴ Μνήμη καὶ τὴν Ἐμπιστοσύνη στὸ λόγο τῆς Μάνας-Ἐκκλησίας, τὸ εἰδικὸ βάρος ποὺ φέρει ἡ κάθε μέρα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, γιατὶ μονάχα ἔτσι μπορεῖς νὰ βρεῖς τὸν ἰσόρροπο δρόμο σου, τὴν αὐθεντική σου ὑπόσταση, τὶς δικές σου ἀνόθευτες ρίζες.
ἤ, Τιμώντας τὴν 50χρονη ἱερατικὴ διακονία καὶ διαδρομὴ τοῦ π. Νικολάου Κασσανδριανοῦ, πρωτοπρεσβυτέρου καὶ ἐφημερίου τῆς ἐνορίας τῆς τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως, ἀλλὰ καὶ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου Σκοπέλου-Ἁλοννήσου
Κείμενο: π. ΚΩΝ. Ν. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ
Καὶ συναχθήκαμε σήμερα, λοιπόν, στὸν πάνσεπτο αὐτὸν τῆς Ἐπισκοπῆς, τὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ εἶναι το ἱερό σέμνωμα, ὄχι μόνο τῆς Σκοπέλου, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν Σποράδων νήσων. Εἶναι, βλέπετε, ὁ ἀρχαιότερος ναός, ποὺ φυλάσσει μνῆμες ἱερὲς, πάνσεπτες, καὶ μοναδικὲς καθὼς εἶναι ἐν ἐνεργείᾳ ἐνοριακὸς ναὸς ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς διαδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὸ νησί μας. Μιᾶς πίστεως, τῆς ὁποίας τὸ ἀκριβὸ τίμημα πλήρως ὁ πρῶτος γνωστός μάρτυρας, ὁ Ἅγιος Ρηγῖνος καὶ μαζί του – σύμφωνα με την παράδοση - καὶ σαράντα Σκοπελίτες. Γι’ αὐτὸ καὶ λιτανεύοντας τὴν Ἁγία δεξιὰ τοῦ Ἁγλιου μας, ποὺ ἀπ’ αἰώνων φυλάσσεται στὸν ἐν λόγῳ ναό, γνωστοποιοῦμε γι’ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν πίστη τῶν πατερων μας, ποὺ ἔχει ἐνδυθεῖ τὴν πορφύρα τοῦ αἵματος τοῦ Ἁγίου μας.
Κι ὁ ναὸς αὐτὸς σήμερα ἄγει τὴν ἄλλη του πανήγυρι, ἐκτὸς ἐκείνης τῆς τῶν Χριστοῦ Γεννῶν, ἐπειδὴ ἀπὸ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ποὺ τὸ νησί μας μαζὶ μὲ τὴ Σκιάθο , τὴν Ἁλόννησο καὶ το Τρίκερι άποτελοῦσαν ξεχωριστὴ Ἐπισκοπή, ἐκείνη τῆς Σκιάθου, Σκοπέλου και Τρικκέρων (ἀργότερα) μὲ ἕδρα τὴ Σκόπελο καὶ κέντρο τὸν ναὸ αὐτόν, πανηγύριζε τὴν ἡμέρα αὐτὴ μὲ τὸν Ἐπίσκοπο ἐπικεφαλῆς καὶ ὅλον τὸν ἱ. Κλῆρο τῶν 11 ἐνοριῶν τῆς Χώρας τῆς Σκοπέλου.
Ἑπομένως, ὅσοι κατανοοῦν τὰ παραπάνω ἀσφαλῶς καὶ αἰσθάνονται τὸ ἱερὸ ρῖγος τῆς Μνήμης. Καὶ δικαίως, μάλιστα, καθὼς ς’ αὐτὸν τὸν ναὸ συνυπάρχουν οἱ σκιὲς τῶν Ἁγίων προκατόχων, τῶν Ἁγίων Ἀρχιερέων -μεταξύ τους κι Ἅγιος Ρηγῖνος- ἀλλὰ και ἕνα πλῆθος πιστῶν, ἐπιτρόπων, ἱεροψαλτῶν, ποὺ εὐεργέτησαν τὴν ἐνορία αὐτὴ νὰ ὁδηγεῖ τὰ βήματά της αἰῶνες τώρα…
Κείμενο: π. ΚΩΝ. Ν. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ
Τὰ σημάδια του τὰ ἀφήνει πάντοτε ὁ χρόνος. Κι εἶναι σημαδια ποὺ ἀνοίγουν στοχασμοὺς καὶ ξαναγυρίζουν ἀναπολήσεις. Καί, μάλιστα, ἀναπολήσεις προσώπων τρισόλβιων καὶ μοναδικῶν, τὰ ὁποῖα ὁριοθέτησαν τὸν βίο καὶ τὸν εὐεργέτησαν μὲ τὴν παρουσία καὶ τὴ συνδρομή τους. Ὅπως τὸ πρόσωπο τὸ τίμιο καὶ πανευλαβὲς τῆς Μάνας. Τῆς Μάνας, ποὺ μᾶς ἀποχαιρέτισε σὰν σήμερα πρὶν ἀπὸ ἕντεκα χρόνια τέτοια μέρα. Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς. Στὶς 26 τοῦ Φεβρουαρίου μηνὸς, τοῦ σωτηρίου ἔτους 2012.
.jpg)
Γράφει η Δρ ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ
Ο π. Κωνσταντίνος Καλλιανός λειτουργεί με όλους τους τρόπους. Δεν είναι μόνο το ιερατικό του έργο που υπηρετεί πιστά, αλλά είναι και το άλλο, εκείνο που αφορά την ιστορική μνήμη. Και δεν αφορά την ιστορική μνήμη με την επίσημη σημασία της, που και αυτήν δεν την παραμελεί, αλλά με την άλλη που αφορά τα προσωπικά βιώματα και την καθημερινή ζωή. Εκείνη των απλών ανθρώπων του νησιού του, της ιδιαίτερης πατρίδας του με τις φυσικές καλλονές της, του ποιμνίου του με τα πρόσωπα και τα πράγματα, τα εκκλησάκια και τις εορτές, τις καθημερινές συνήθειες. Όλες εκείνες τις μικρές ψηφίδες που συγκέντρωσε σε έναν καλαίσθητο τόμο με το τίτλο …Και το σεργιάνι συνεχίζεται… που εξέδωσε ο Δήμος Σκοπέλου.
Εκδ. Ιερός Ναός Παναγίας της Φανερωμένης Σκοπέλου, 2022
Γράφει η Δρ ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ
Δεν είναι συνηθισμένο, για μένα τουλάχιστον, να παρουσιάζω ένα βιβλίο με θέμα όπως το Σχεδίασμα ιστορικό περί του ενοριακού Ναού της Παναγίας της Φανερωμένης, το οποίο συνέγραψε και μας το προσφέρει ο π. Κ. Ν. Καλλιανός.
Τὸ ἐτήσιο τοῦ Πατέρα Μνημόσυνο
Ὑπάρχουν μέσα στὸν ἐτήσιο κύκλο τοῦ βίου μας κάποιες μέρες, ποὺ άναμφίβολα ἀποτελοῦν καὶ εἶναι γιὰ τὸν καθένα, ἐμβιωμένες ἐπέτειοι κάποιου γεγονότος. Γεγονὀτος ποὺ ἐγκαυστικῷ τῷ τρόπω σφραγίζει τὸ εἶναι, ἐνῶ κάθε χρόνο σοῦ ἀποκαλύπτουν αὐτή τους τὴ σφραγίδα ὡς ἄλλη ἔνδειξη κι ἀπόδειξη συνάμα, μιᾶς κορυφαίας τοῦ βίου σου ἐμπειρίας: Ἐκείνης τῆς ἀπώλειας τοῦ γονιοῦ ποὺ ς’ ἔφερε στὸν κόσμο αὐτόν κι ὕστερα ἀναχώρησε: Πρῶτα «διὰ τὴν ξένην» κι ὕστερα γιὰ τὴν αἰωνιότητα. Κι ἀπόμεινε στὴ μνήμη καὶ στὴν ψυχή μιὰ φευγαλέα σκιὰ νὰ φανερώνεται μέσα σου, γιατὶ μὲ αὐτὴν τὴ σκιὰ συντροφιὰ ἔφτασες ἴσαμε τὴ Μ. Τρίτη τοῦ 1969, τὴν ἡμέρα δηλαδή, ἐκείνη ποὺ ἔμαθες ὅτι πλήρωσε τὸ κοινὸν χρέος κάπου σ’ ἕνα Νοσοκομεῖο τῆς μακρυνῆς Ἀμερικῆς.
Γράφει ο π. ΚΩΝ. Ν. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ
Κοσμημένοι δρόμοι μὲ πολύχρωμα φῶτα, ποὺ πασχίζουν νὰ στολίσουν καὶ τὴν ἴδια τὴ γιορτή. Τὰ καταστήματα περίλαμπρα περιμένουν τοὺς πελάτες τους, ἐνῶ οἱ δρόμοι κατακλύζονται ἀπὸ βιαστικοὺς πολίτες, ποὺ κοιτάζουν νὰ κάμουν τὴν «κουμπάνια»τους- μέρες ποὺ εἶναι.
Ἀθεράπευτος Νόστος1 ἤ Γύρω ἀπὸ μιὰ πρώτη ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου του Δικηγόρου κ. Κων. Ν. Κοσμᾶ, Σκοπέλου Μνῆμες, Σκόπελος 2021σ. σ. 311
Ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἀξ. κ. Δήμαρχε καὶ ἐκλεκτοὶ κ. Δημ. Σύμβουλοι, προφιλεῖς μου Σκοπελίτες καὶ φίλοι τοῦ νησιοῦ μας,
Θὰ ἤθελα νὰ ξεκινήσω μὲ μιὰν ἐξομολογηση, ἡ ὁποία -καθὼς θὰ δεῖτε- ἔχει ἄμεση σχεση μὲ τὴν ἀποψινή μου παρουσία, ἡ ὁποία καὶ ἐλπίζω νὰ φανεῖ χρήσιμη.
Στὶς πρῶτες μέρες, λοιπόν, τοῦ χρόνου που διανύουμε, βρέθηκα στὸ ἰατρεῖο τοῦ προσφιλοῦς μου ζεύγους Μαρίας Σάββα καὶ Λευτέρη Γκόλια. Ἐκεῖ, λοιπόν, πρωτοεῖδα τὸ βιβλιο αὐτό τοῦ κ. Κοσμᾶ, τὸ ὁποῖο καὶ εὐχαρίστως μοῦ δάνεισε ἡ κ. Μαρία Σάββα, στὴν ὁποία καὶ ἦταν κι ἀφιερωμένο, ἐνῶ ἀργότερα μοῦ τὸ χάρισε κι ὁ συγγραφέας του.
Τὴν Τρίτη 27 Ἰουλίου τελέσαμε τὴν ἱερά Πανήγυρι τοῦ Ἁγίου μας Παντελεήμονος, τοῦ παπποὺ μας, ὅπως τὸν ὀνόμαζαν οἱ παλιότεροι ἐνορίτες μας.
Τὴν ἐφετεινή, μάλιστα, πανήγυρι ἐλάμπρυνε μὲ τὴν παρουσία Του καὶ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, ὁ Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος ὁ Β΄.
Στὸ τέλος τῆς λαμπροφόρου θείας Ἀρχιερατικῆς Λειτουργίας προσφωνῶν ὁ ἐφημέριος τοῦ ναοῦ τὸν Ἀρχιερέα, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς ὑπολοίπους συλλειτουργούς ἱερεῖς, ἀνέφερε τὰ ἑξῆς:
Στὴν ἀξιότιμη κ. Μαρία Κοτοπούλη, ὀφειλὴ
Έχει
μια λύπη η δέησή μας,
από
έναν παιδικό καιρό που ξανάνθισε
μια
τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς
που
καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου.
(Μ. Μουντές)
Τολμῶ νὰ πῶ, ὅτι ἀπὸ τὰ ποιήματα ποὺ σφράγισαν τὴν παιδεία μου εἶναι κι αὐτό, ποὺ διαβασα καὶ εἶναι ἔργο ἑνὸς μακαριστοῦ σήμερα θεολόγου ποιητῆ, χιώτη τὴν καταγωγή, μὲ τρυφερὴ ψυχὴ κι ἄδολη ἀγάπη στὸ αὐγουστιάτικο, ἁπαλὸ μελτέμι ποὺ εὐωδιάζει θυμίαμα, γιασεμὶ κι ἁρμύρα.
Στόν παπα-Βασίλειο Θ. Θερμό, φιλάδελφος ὀφειλή
Μέσα στὸ τόσο εὐωδιαστὸ καὶ συνάμα δροσερὸ καὶ ἡλιόφωτο πρωϊνό, τελοῦμε καὶ πάλι τὴν Προηγιασμένη. Σὲ πυκνοντυμένες μὲ τὰ μώβ σαρακοστιανὲς ἡμέρες, ποὺ μᾶς προετοιμάζουν γιὰ τὴν κορύφωση τοῦ ἱεροκατάνυκτου αὐτοῦ δρόμου: Τὴν σταυροαναστάσιμη δωρεά. Δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ὅπως δωρεὰ εἶναι κι ἡ Λειτουργία αὐτή. Ἡ Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων. Μιὰ ἱεροπραξία ποὺ πραγματοποιεῖται μὲ λιτὲς κινήσεις. Κινήσεις φειδωλές, ποτισμένες μὲ εὐκατάνυκτα ἐαρινὰ μῦρα, ποὺ τὰ στέλνει ἡ γύρω μας ἀνθισμένη φύση, ὥστε νὰ συναντήσουν τὴν εὐωδιὰ τοῦ μοσχολίβανου, γιὰ νὰ κατευθυνθοῦν, ὅλα μαζὶ «ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν» Του. Ὡς προσευχή, ἱκέσιο λόγο γιὰ παραμυθία ψυχῆς, ποτισμένο λόγο μὲ ταπεινώσεως ρήματα, μὲ δοξολογία, ἀλλὰ καὶ ποικίλα αἰτήματα. Μὲ πένθος, ἀλλὰ καὶ συγκρατημένη χαρὰ Ἀναστάσιμης ἀναμονῆς.
“Μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ…”
Πενηνταδύο χρόνια, λοιπόν, πέρασαν. Πενηνταδύο ἐπέτειοι μιᾶς ἀπουσίας… Καὶ κάθε χρονιά, σὰν καὶ τούτη τὴ μέρα ἡ Μνήμη γονατίζει ταπεινά, ἀλλὰ νοερὰ σ’ ἕνα μνημεῖο, χαμένο μέσα στὰ ἑκατομμύρια μνημεῖα κεκοιμημένων ποὺ ὑπάρχουν στὴν Ἀμερική. Μνημεῖα ὁμογενῶν, ποὺ ἄφησαν τὴν ἔσχατη πνοή τους «εἰς τὴν ξένην».
Τὸ νέο αὐτὸ βιβλίο τῆς κυρίας Μαρίας Κοτοπούλη ἔρχεται νὰ συμπληρώσει τὸν κατάλογο τῶν ἄλλων πέντε λογοτεχνικῶν της ἔργων, τὰ ὁποῖα ἔχουν προηγηθεῖ. Καὶ πρόκειται γιὰ βιβλία, τὰ ὀποῖα εἶναι γραμμένα μὲ εὐαισθησία, τρυφερότητα καὶ πρὸ πάντων μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ διαποτίζονται τὰ πνευματικὰ κύτταρα τοῦ ἀναγνώστη ἀπὸ φωτισμένα κείμενα γραμμένα μὲ προσοχή, σοφία και, κυρίως, μὲ βιωματικὸ τρόπο. Γιατὶ, ἄν δὲν ὑπάρχει αὐτὸ τὸ στοιχεῖο στὸν συνειδητὸ συγγραφέα, τότε τὸ ἔργο του ἀπομένει γυμνό, χωρὶς κανένα ἴχνος μέσα του πνοῆς, ποὺ ἀναδύεται μέσα ἀπὸ τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ συγγραφέα.
