Ανδρέας Γ. Λίτος: α) ΜΥΡΗΣ, β) ΕΣΑΕΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ; [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2019]

MΥΡΗΣ

Όλοι μας λίγο πολύ είμαστε σαν τον Μύρη,

βαπτισμένοι αλλά ξεχασμένοι.

Υπηρέτες των ειδώλων παλαιών και νέων

χρήματος  και πάσης σαρκός,

επιπολαίως  ίσως.

Όταν ερχόμαστε κατάντικρυ όμως

στο φρικτό πρόσωπο του Πονηρού επισήμως,

ένα κενό μέσα μας γίνεται πικρία θανατερή.

Πολύ αργότερα όμως, αισθήσεις και αναμνήσεις μελίρρυτες

αναθρώσκουν από το βάθος, το ξεχασμένο !

ΕΣΑΕΙ  ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ; 

Γαλανίζω τους σκοπούς μου

γιατί με τρέφει το γαλάζιο

της ευλογίας του ουρανού.

Κι αυτοί παρθενεύουν

γινόμενοι φλόγα του νου,

μες τα ωραία της ύπαρξης.

Θηρεύω τότε της αστραπής

συγκινήσεις της μέσα καρδιάς,

που σαν εικόνες εγκαυστικές

εσαεί με συντροφεύουν στο βίο μου.

Μεγάλη κουβέντα το εσαεί

για μια πρόσκαιρη παρουσία στην πλάση

που δωρίζει στον άνθρωπο

η προσδοκώμενη Ανάσταση.

Ανδρέα Γ. Λίτου, ΤΑ ΚΡΙΤΑΜΑ (ποίημα)

Να είναι μπροστά μου, 

αστραφτερός ο παράδεισος. 

Στις πλάτες μου φτερουγίζει, 

με κυνηγάει φαντασία ξελογιάστρα. 

Στις δροσερές ακρογιαλιές, 

νόστιμα τα κρίταμα, 

ανούσια τα κρίματα. 

Γιγαντώνεται το φάντασμα 

λιγοστεύει η αντοχή. 

Τα εσόμενα άγνωστα, 

δικά μου τα όμορφα.

Ανδρέα Γ. Λίτου: ΙΟΡΔΑΝΙΑ (ποίημα)

Στην Φιλαδέλφεια των παλιών Ελλήνων, την πόλη που προφέρει τ' όνομά της αναστενάζοντας (Αμμάν) 

 οι καλοκάγαθοι Ανατολίτες χορεύουν την υποδοχή και τραγουδούν τη δύση. 

 Οι τρωγλοδύτες στην καυτή έρημο ιππεύουν την κακή μοίρα τους 

 πάνω σε άτια αραβικά της περήφανης Πέτρας. 

 Παρέκει τα κλέη των προγόνων, Γέρασα(ν) οδεύοντας μέσα στον χρόνο 

 και στα "αρχαίοις γράμμασι" στολίδια, πάνω στα αιώνια σιωπηλά μάρμαρα. 

 Των Ρωμηών η δόξα και των Ελλήνων, χαραγμένη βαθιά στο νου των Αγαρηνών 

 ακόμα και στις μέρες μας κρυφολάμπει στα νοσταλγικά τους πρόσωπα.

[1997]

Ανδρέα Γ. Λίτου: XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ (ποίημα)

Ἀλληλούια... στὸ περίγραμμα τῆς καθημερινῆς μας ἀνάσας.

Ἀλληλούια... στὰ ἀνθρώπινα σώματα τὰ γεμάτα τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς.

Ἀλληλούια... γιὰ τὸ μυρωδάτο ψωμὶ καὶ τὸ νόστιμο σουσάμι.

Ἀλληλούια... γιὰ τὸ Φῶς ποὺ γλυκαίνει τὸ μεδούλι τῆς ὕπαρξης.

Ἀλληλούια... γιατί κάνεις ἐκκλησιὰ τῆς ἀγάπης τὸ σπίτι.

Ἀλληλούια... γιατί γεμίζεις μὲ δοσίματα τοῦ φτωχοῦ τὶς ὑψωμένες χοῦφτες.

Ἀλληλούια... τὸ νοιάξιμο γιὰ τοὺς ἀνήμπορους καὶ τὰ παιδιὰ τῆς οἰκουμένης.

Ἀλληλούια... βουβὸ καὶ μέγα ἡ συγχώρηση γιὰ ἐχθρὸ καὶ φίλο.

Ἀλληλούια... ποὺ σημαίνει, δοξολογῶ τὸν Θεό γιὰ τις ευλογίες του, τὸν Ἄρτο

καὶ τὸν Οἶνο.

Ἀλληλούια... γιατί ἡ Παρθένος τὸν Ὑπερούσιον Χριστὸν τίκτει γιὰ ὅλους μας.

Ἀλληλούια... Ἀλληλούια... Ἀλληλούια...

Ανδρέας Γ. Λίτος: ΝΟΣΤΙΜΟΝ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Νόστιμο  τ’ άστρο 

νόστιμο,

μες στη  στεγνή του δρόμου

                             άσφαλτο...

Τα μάτια σου σπινθήριζαν

στα λόγια της αγάπης.

Κι ούτε λουλούδια ούτε ευωδιές…

Μόνο της πίκρας ο καημός

κι ο αναπαμός από το φως.

[Εικαστικό σχόλιο: Χέρμαν Φραντς Μπλάουτ (1939-2012]

Ανδρέα Γ. Λίτου: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΑΣ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Οι ώρες περνούν κι εμείς ξεχάσαμε 
το άστρο το πρωινό που έχει το όνομα 
Το Υπέρ.
Η Ποίηση εργάζεται, απόντες οι ποιητές.
Ελάτε όλοι μαζί να γράψουμε ποιήματα
στην διάλεκτο την δίκαιη
και να συντρίψουμε την τυρρανία,
που τρομοκρατεί τον δικό μας τρόπο
του Έρωτα και της Ελευθερίας.

Φωτό: π. Π. Κ.

Ανδρέα Γ. Λίτου: ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ (ποίημα)

Παναγία Παντοχαρά για τους αθώους,

όμορφη μητερούλα για τους απλούς,

ανύπαρκτη για τους σκοτισμένους.

Παναγίτσα για τον Τάκη Βαρβιτσιώτη ποιητή,

φιλική ζεστασιά, δροσιά για όλους.

Πάντων Χαρά

ή

Παντοχαρά, του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη.

Αμήν Καλοκαιρινό.

[Στην εικόνα, η Παντοχαρά του Ελύτη στη Σίκινο. Φωτό: Παναγιώτης Ανδριόπουλος]

Ανδρέα Λίτου: Τ Υ Ρ Α Ν Ν Ι Α (επίκαιρο ποίημα)

Όταν μού είπανε : έχασες τη λευτεριά σου,

η απόκριση μου κοφτή: ποτέ!

Aλήθεια – Έρως –Ελευθερία,

ο μέσα μου πλούτος,

τρία ξίφη αντίστασης.

Χωρίς δεσμωτήρια γι' αυτά η τυραννία...

Δίσεκτες μέρες και μήνες διαβήκανε

κι οι τύραννοι

σαπίσανε μες στα όνειρα τους.

[Εικαστικό σχόλιο: Χαρακτικό Βίκυς Τσαλαπατά, 2010]