Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ: ΓΛΥΚΑΣΜΟΣ (ποίημα)

Κατεβάζω μὲ ἀκόρεστη λαχτάρα

ἐπάλληλες εἰκόνες Σου ἀπὸ τὸ διαδίκτυο.

Καὶ ἄλλη! Καὶ ἄλλη! Κι ἀκόμα μιά!

Ζαλίζομαι!

Μεθῶ μέθην νηφάλιον!

Εἰδὴ φωτὸς ὑπερτέρα

σὲ βάθος λευκὸ ἀθωνικὸ χιονοφεγγόφωτο,

καὶ σὲ γαλάζιο αἰγαιοπελαγίτικο.

Θεομητορικὴ εὐπρέπεια περίσεμνος

σὲ ξέφωτα πυκνῶν δασῶν

τῆς ἑλληνοπρεποῦς Μακεδονίας.

Μητέρων ὡραιότης περίδοξος

σὲ πέτρες ἀκρότομες θεσσαλικῶν ὀρέων.

Παρθενικὴ μοσχοβολιὰ

τριῶν ἀστέρων ὑπερλάμπρων

καθάριου αὐγουστιάτικου οὐρανοῦ.

Στίλβουσα χρυσοκονδυλιὰ

πολύπτυχης θεοβραβεύτου ἀρετῆς,

ἐν κροσσωτοῖς ἔργων ἡλιοσταλάκτων

κι ἐλπιδοχλώρων ἀπειράριθμων θαυμάτων.

Πόνος ἐγκαυστικὰ τυπωμένος

σὲ μάτια πάμφλογης ἀγάπης

διμάρτυρης ἐξωκκλησιᾶς τῆς Κρήτης.

Σιωπὴ ἱερᾶς καὶ παναιδήμονος καταστολῆς

μεταστασίμου, τῆς βροντῆς ἐκκωφαντικότερη.

Παραμυθία μ’ ἄρωμα φρέσκιας μαντζουράνας,

σγουροῦ βασιλικοῦ καὶ ἀμπερόριζας.

Γλυκασμὸς μέλιτος γλυκίων

γιὰ φαρμακωμένες ψυχὲς πιστευόντων,

ἐν μέσῳ πικροῦ κλύδωνος

κρίσεως κραταιᾶς, ἀνθρωποκτόνου.

[Πειραιεύς, 9-8-2014]

Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ: ΕΠΤΑ ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

   α΄ δημοσίευση   

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΟΠΟΥΛΑ

Στὰ παιδιὰ τῆς Ἰσραηλιτικῆς Κοινότητος τῆς Θεσσαλονίκης

ποὺ τὰ κατάπιε τὸ Ἄουσβιτς - Μπερκενάου

Φίλε συμμαθητή μου Μωϋσῆ,

γλυκούλη «χαχαμίκο» γιὰ ὅσους σ’ ἀγαπούσαμε

καὶ ἐπιμέναμε νὰ βλέπουμε τὴ μύτη σου γαμψὴ

γιὰ τὸ ἀπαραίτητο παιδικὸ δούλεμα.

Φίλη Ἐσθήρ, μὲ τὰ ὡραῖα μαῦρα μάτια τ’ ἀπονήρευτα

καὶ τὴν πλεξούδα ποὺ ξελόγιαζε τ’ ἀγόρια,

φίλε Χαΐμη, φίλη Ρούθ,

καρντάση πειραχτήρι Ἰωσήφ,

φίλη Ραχήλ, φίλη Ρεβέκκα,

σπινθηρομάτη φίλε Μαρδοχαῖε.

Φίλοι μου ὅλη τὴ χρονιὰ

μὲ μιὰ μονάχα παρένθεση παγωμένη:

τὴν ἅγια Μεγαλοβδομάδα μας,

ποὺ ἔπαιρναν ξώφαλτσα καὶ σᾶς τὰ σκάγια

ποὺ ἀπευθύνονταν στοὺς ἄνομους

παληοὺς συμπατριῶτες σας

ποὺ ἐσταυρώσαν τὸν Χριστό μας,

τὸν Ὁμοεθνῆ σας καὶ Συμπατριώτη σας!

Παιδιὰ τῆς μάννας Θεσσαλονίκης,

Θεσσαλονικόπουλα,

σύντροφοι ἀγαπημένοι τῆς παιδικῆς μας ἀθωότητας,

ποιό μάτι βάσκανο σᾶς ἔκαψε;

Ποιός Ἰσκαριώτης σᾶς ἐπρόδωσε;

Ποιός Ἀσμοδαῖος σᾶς ἅρπαξε ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά μας;

Ποιός βάρβαρος σᾶς ἔκλεψε τὸ ὄνειρο;

Ποῦ σᾶς ἐπότισαν τὸν ἄψινθο;

Ποῦ ἔσβησε ἡ τρεμάμενη καρδούλα σας;

Ποῦ ἔγιναν στάχτη οἱ τελευταῖες προσευχές σας;

Ποιός;;;… Ποῦ;;;..

Ἀδέλφια ἑλληνόπουλα-ἰουδαιόπουλα,

Παῖδες ἐν τῆ καμίνῳ τοῦ Ὁλοκαυτώματος,

εἴσαστε πάντοτε μαζί μας

καθὼς σκύβουμε στὴν Πεντάτευχο τοῦ Μωϋσῆ,

καθὼς μελετᾶμε τοὺς Μακκαβαίους,

καθὼς συμψάλλουμε μὲ τὸν Δαυΐδ,

καθὼς ἡδυμολποῦμε τ’ Ὠσαννά καὶ τ’ Ἀλληλούϊα!

Πειραιεύς, 15-3-2012

 *    *    *

ΔΟΞΑ ΣΟΙ…

Δόξα Σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς.

Δόξα Σοι τῷ δείξαντι

τοὺς εὔμολπους καταρράχτες τῶν ἤχων

ἀπὸ τὰ ὑψιτενῆ καμπαναριά.

Δόξα Σοι τῷ δείξαντι

τὴν εὐωδία τοῦ δοξαστικοῦ μοσχολιβάνου.

Δόξα Σοι τῷ δείξαντι

τὸ ἡλιόχυτο χαμόγελο τῆς Ἀνθρώπου

στὸ γενέθλιο λίκνο Της.

Δόξα Σοι τῷ δείξαντι

τὶς ὑπομονὲς τῶν πενήτων,

τὶς φωταυγὲς τῶν παιδικῶν ἐλπίδων,

τὶς χρυσόχλωρες πινελιὲς τῶν κάμπων,

τὴν ἁρμυρόαχνη δροσιὰ τοῦ φλοίσβου,

τὸ φθινοπωρινὸ μύρο τῶν πεύκων,

τῆς μαστίχας,

τοῦ θυμαριοῦ

καὶ τῆς μυρσίνης τῆς ἑλληνικῆς.

Δόξα Σοι τῶ δείξαντι

τὴν ἀχόρταστη χορτασία

τοῦ σιταροζύμωτου προσφόρου,

τὴν ἀκόρεστη κοινωνία

τοῦ αἵματος τοῦ ἀμπελιοῦ,

τὸ ζωοπάροχο θηλασμὸ

τοῦ ἀχτινοστεφάνωτου Ποτηρίου τῆς Εὐχαριστίας.

Σητεία, 8-9-2012

*    *    *

ΚΑΗΜΟΙ

Στὸν ἀδελφὸ Μόρφου Νεόφυτο

Τ’ ἀηδόνια δὲν ἀφήνανε τὸν ποιητὴ

νὰ κοιμηθεῖ στὲς Πλάτρες.

Ἐμᾶς δὲν μᾶς ἀφήνουνε νὰ κοιμηθοῦμε

οἱ ἀλάλητοι στεναγμοὶ τῶν ἀδικαίωτων νεκρῶν·

ἡ πνιγμένη ἀπογοήτευση τῶν εἰσέτι ἀγνοουμένων·

ἡ λήθη καὶ ἡ ξενοιασιὰ τῶν παρὰ ταῦτα

ἀστόχαστα καὶ ἀναιδέστατα βακχευομένων.

Τ’ ἀηδόνια!... Οἱ Πλάτρες!...

Τὸ περιγιάλι τὸ κρυφὸ κι ἄσπρο σὰν περιστέρι!...

Μὰ κ’ ἡ πρασινοκόκκινη γραμμή,

ἡ Μακεδονίτισσα,

τὰ μαῦρα μαντήλια τῆς Λύσης,

τῆς Κερύνειας, τοῦ Βαρωσιοῦ, τῆς Μόρφου!...

Τ’ ἀηδόνια!... Τὰ ὄρνια!...

Τὰ γέλια!... Τὰ δάκρυα!...

Ὁ ἔρωτας!... Ὁ θάνατος!...

Ἡ Κύπρος μας!...

Λεμεσός, 18-9-2012

 *    *    *

ΕΝΑ ΚΕΡΙ

Ἕνα κερί!

Ἕνα κερί! Γιὰ το Θεό!

Ἕνα μοσχόκερο!

Ἕνα μελισσοκέρι!

Νὰ τὸ ἀνάψουμε στὴ μνήμη

τῶν προδομένων ὀνείρων·

τῶν ξεχασμένων ὁραματισμῶν

τῆς πρόσφυγος ἀρχοντικῆς ἀξιοπρέπειας.

Λεμεσός, 19-9-2012

 *    *    *

ΑΜΦΙΣΗΜΟΝ

Ἡ Κύπρος – Cypre -  Cyprus,

φέρει μέσα της τὸ σύπρ – τὸ κυπαρίσσι.

Τὸ κυπαρίσσι εἶναι λεβεντιὰ

καὶ ἀρχοντιὰ ὑψιτενής.

Εἶναι κτητορικὴ κυπάρισσος

Αὐτοκρατορικῶν Σεμνείων

καὶ Σταυροπηγίων περιδόξων.

Μὰ εἶναι καὶ πένθος ἄπαυστα συρῖζον

καὶ γόος ἐπιτάφιος.

Λεμεσός, 19-9-2012

 *    *    *

KING EVELTHON HOTEL

Στὸν μικρὸ Εὐέλθοντα

Ἐστήθηκες προφάσει μνήμης τοῦ ἀρχαίου ἐκείνου

Βασιλιᾶ τῆς Σαλαμῖνος

τῆς δυναστείας τῶν Τευκριδῶν,

πράγματι  ὅμως γιὰ νὰ εἶσαι μόνιμο καλωσώρισμα

τοῦ πρώτου ἐγγονοῦ, τοῦ τρισαγαπημένου,

ποὺ ἦρθε κι ἐχάρησε ἄπλετο φῶς χαροποιὸ

στὸν κτήτορα.

Ὅμως τὴν ἴδια στιγμή, ἄθελά σου,

εἶσαι μεγάλο στηλογράφημα τιμῆς

σ’ ἕναν Εὐέλθοντα ἄλλον

πολυσέβαστο καὶ μεγαλάρετο,

ποὺ μᾶς μᾶς εἶχε κάμει ὅλους

νὰ νοιῶθουμε εὖ- ἐλθόντες

στὸ φιλόξενο νησὶ τῆς Κύπρου

καὶ στὴ θερμάγκαλη αὐλὴ τῆς χριστωνύμου χάριτος.

Λευκωσία, 21-9-2012

 * * *

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΣΑΚΚΟΣ

Ποῦ πορεύει, τέκνον;

Ἕνας ταξιδιωτικὸς σάκκος.

Σὰκ βουαγιὰζ ἐπὶ τὸ νεοελληνικότερον.

Περιεχόμενο: μιὰ γερὴ δόση φιλότιμο,

δυὸ χοῦφτες ὄνειρο,

δύο πτυχία, δύο-τρεῖς γλῶσσες,

ἕνα-δυὸ μάστερς, ἕνα διδακτορικό,

μιὰ ντουζίνα πορτοφαγώματα,

δυὸ φιαλίδια συμπυκνωμένη πίκρα,

ἄλλα δυὸ ἀπεσταγμένη ἀπογοήτευση,

δυὸ μπουκαλάκια δάκρυα,

τὸ ἕνα γιὰ μύρο, τὸ ἄλλο γιὰ after shave,

λίγη ἐλπίδα σὲ κονσέρβα

δυὸ μπλουζάκια  μὲ τυπωμένη πάνω τους

τὴ γαλανόλευκη καὶ  τὸ γνωστὸ I love Greece

καὶ εἰκοσιπέντε χρόνια νιότης ἁρμυρῆς,

ἕτοιμος γι’ ἀναχώρηση.

Γιὰ ποῦ: Δὲν ἔχει σημασία!

Ἰγγλετέρα, Γερμανία, Καναδᾶς ἤ Αὐστραλία,

ὅπου νἄναι. Ὅποια πόρτα ἀνοίξει!

Ὅποια πόρτα μᾶς δεχτεῖ…

Πειραιεύς, 1-10-2012

Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ: α. GLORY, β. ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ, γ. ΧΛΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ (τρία ανέκδοτα ποιήματα)

GLORY, GLORY ALLELUIA!

Σ’ αὐτὰ τὰ χρόνια τὰ μοιραῖα,

τὰ παρακεντέδικα,

τὰ ζηλεμένα χρόνια τῆς Τρόϊκας,

ἡ δόξα μὲ τ’ ἀθάνατα φτερά,

ποὺ στὴν Ἑλλάδα πάντα,

ὡς γνωστόν, περιπατεῖ,

στεφάνια πλέκει μ’ ἄνθη θαλερά

καὶ στεφανώνει τοὺς κατακοίτους

τοῦ πνεύματος,

τοὺς ἀριστεῖς τῆς ἁρπαχτῆς,

τοὺς παγκρατιστὲς τῆς λούφας

καὶ τῆς μίζας,

τοὺς παραλύτους τοῦ ἤθους,

τοὺς βαθυστόχαστους ἀναλυτὲς

τοῦ κεκρυμμένου μυστηρίου τοῦ φραπὲ

καὶ ὅλους τοὺς χρυσόπαστους

ἐπιφανεῖς φελλοὺς

ποὺ κοσμοῦν τὴν πανωραία

τῆς Δημοκρατίας μας ἀτμόσφαιρα,

τοῦ νοήμονος κοινοῦ χειροκροτοῦντος

αὐτοπροαιρέτως καὶ ἐπιψηφίζοντος.

-Glory, glory alleluia!...

Δυὸ ζευγάρια, πέντε βούγια!

Glory, glory alleluia!...

Νὰ ὁ ταμπλᾶς μὲ τὰ κουλούρια!

Glory, glory, γιούργια, γιούργια!

Πειραιάς, 6-4-2011

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙΟΥ

Στὴν Κάλυμνο, στὴ Σύμη καὶ στὴν Κούταλη,

τὰ σφουγγαρονήσια τῆς Πονεμένης Ρωμιοσύνης

Πές μου, σφουγγάρι, τὰ μυστικά σου!

Ἐξαγορέψου καὶ μολόγησέ τα ὅλα!

Μίλησε γιὰ τὰ ξέφρενα

ἀπελπισμένα γλέντια,

πρὶν ἀπ΄ τὴν ἀναχώρηση τῶν σφουγγαράδικων.

Πές μου γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν καϊκιῶν,

γιὰ τὰ δάκρυα ποὺ πασκίζουνε

νὰ κρύψουν οἱ παπάδες,

γιὰ τὶς καμπάνες ποὺ ταρακουνοῦνε τὰ νησιὰ

μὲ βροντερὸ παράπονο.

Μίλα μου γιὰ τὰ παλληκάρια

ποὺ κάνουν τὸ σταυρό τους

καὶ κινοῦν σὰν μελλοθάνατοι.

Πές μου γιὰ τὰ ταξίδια τὰ ἀλαργινὰ

τῶν στεναγμῶν καὶ τῆς πικρῆς ἐλπίδας

στὴ Μπαρμπαριά, στὸ Τούνεζι καὶ στὸ Ἀλγέρι.

Πές μου γιὰ τὶς Καλύμνιες μάννες,

τὶς Κουταλιανὲς συζύγους

τὶς Συμιακὲς ἀρραβωνιαστικὲς

τῶν σφουγγαράδων,

γιὰ τὴν ἀγκούσα, τὰ τρομαγμένα ὄνειρα,

τοὺς φόβους καὶ τὰ μοιρολόγια τους

ὅσο κρατοῦσε τὸ φριχτὸ ταξίδι.

Πές μου, περίεργο ζωόφυτο,

γιὰ τὴν ἀνασομηχανή, τὸ σκάφανδρο

καὶ τὸ σκαντάλι.

Πές μου γιὰ τὴ φριχτὴ φωνή

-τὴν ἄκουσες τόσες φορές!-

τοῦ καπετάνιου: -Ἤ σφουγγάρι, ἤ τομάρι!

Μίλα μὲ τὴν κοιλεντερώδη σου λαλιὰ

γιὰ τὴν κρύα βουτιὰ τῶν παλληκαριῶν,

γιὰ τὴν ἀπαίσια μοναξιά τους στὸ βυθό,

τὴν ἀγωνία τους νὰ σὲ ἀνακαλύψουν

στὸ σκοτεινὸ βιότοπό σου.

Πές μου γιὰ τοὺς καβγάδες

καὶ τ’ ἀλληλομαχαιρώματα

γιὰ τὸ χατήρι σου

στοὺς ὑδατόστρωτους τάφους.

Μίλα γιὰ τὴ διατεταγμένη λήθη

ὅσων καθυστεροῦσαν νὰ σὲ βροῦν,

καὶ γιὰ τὸ τρἐμουλο

τὸ παραπονεμένο τῆς καρδιᾶς τους.

Πές μου τί ξέρεις

γιὰ τὴν ἀποφώλια «νόσο τῶν δυτῶν»,

γιὰ τὰ ἀπελπισμένα δάκρυά τους.

Πές μου γι’ αὐτοὺς ποὺ βγῆκαν στὸν ἀφρὸ

παράλυτοι, νεκρόζωοι,

μ’ ὅλα τὰ ὄνειρα σβησμένα.

Πές μου γιὰ ὅσους τοὺς κατάπιαν τὰ θερόψαρα

καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους ποὺ βρῆκαν τάφο πρόχειρο

τὶς ἀμμουδιὲς τῆς Μπαρμπαριᾶς.

Πές μου γιὰ τὴ σημαία τὴ μετζάστα

στὸ κατάρτι τοῦ γυρισμοῦ,

τὶς πένθιμες καμπάνες ποὺ τὴν ὑποδέχονταν,

τὰ οὐρλιαχτὰ καὶ τὰ μαλλιοτραβήγματα τῶν γυναικῶν,

τὰ κλάμματα καὶ τὰ τσιρίγματα τῶν ὀρφανῶν

καὶ τὶς κατάρες γιὰ τὸν λιθοκάρδιο καραβοκύρη.

Μίλα μου γιὰ τὰ πάνδημα μνημόσυνα

τῶν ψυχόβγαλτων στεναγμῶν,

ποὺ δὲν ἀφήνουν πράσινο φύλλο

νὰ στολίσῃ τὴν Κάλυμνο.

Ἔλα ἐδῶ, κοπάδικο,

ἔλα, τσιμούχα, ἔλα, ματαπᾶ,

ἔλα, μελάθη, ἔλα καὶ ἐσὺ ψαθούρι,

καὶ μιλῆστε μου ἀνοιχτά!

Πέστε τα μου ὅλα ἐνώπιον τοῦ Ἅη Νικόλα!

Δὲν ἀντέχω νὰ σᾶς νιώθω στὸ λουτρὸ

νὰ μὲ χαϊδεύετε ἀνέμελα,

ὡσὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτε!

Πειραιεύς, 28-12-2010

ΧΛΩΡΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

ΕΛΗΑ: Καλόγρηα ἐν μοναζούσαις σεμνοτάτη,

δασκάλα προσευχῆς πολυκατάνυκτης.

ΔΡΥΣ: Ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ εὐσεβὴς Βασιλεὺς

καὶ Αὐτοκράτωρ τῶν Ρωμαίων.

ΦΟΙΝΙΚΙΑ: Ὑψηλοτάτη βυζαντινὴ πριγκήπισσα,

ἐν περισέμνῳ στολισμῷ ὡραιότητος.

ΕΛΑΤΟΣ: Πατριάρχης τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας

ἐν θεοπτείᾳ μεγαλειότητος.

ΠΛΑΤΑΝΟΣ: Ἀρχιερεὺς Ὀρθόδοξος, ἐν χλωρότητι

χρυσίου περιδρόσου ἐστολισμένος.

ΠΕΥΚΟ: Μυρεψὸς ὀρέων

καὶ βράχων ἀπορρόγων παραθαλασσίων.

ΠΡΙΝΟΣ: Νηπτικὸς ἀσκητὴς προσευχόμενος

γονυκλινῶς εἰς ἐρημαίους λόφους.

ΕΥΚΑΛΥΠΤΟΣ: Ἄρχων Πρωτοψάλτης Πατριαρχικός,

ἐν σεμνότητι κινήσεων χοραρχῶν.

ΚΕΔΡΟΣ: Ἰσοκράτης μελῳδίας

θεοπρεποῦς, οὐρανίου.

ΑΜΠΕΛΟΣ: Εὐθυνοῦσα βότρυν ζωῆς

τὸν πέπυρον, ἐν χαρᾷ καὶ ἀγαλλιάσει.

ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ: Κοῦρος ἀρχαϊκὸς, θρηνῶν

μὲ ἀξιοπρέπεια τὸν Ἄδωνι.

ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ: Κόρη Ἀθηναία πεπλοφοροῦσα

στὴν πομπὴ τῶν Μεγάλων Παναθηναίων.

ΔΑΦΝΗ: Διαχρονικὴ ἑλληνικὴ ταυτότης

περίδοξος.

ΜΥΡΣΙΝΗ: Εὐκλεὴς χαρακτὴρ

τοῦ εὐάνδρου Γένους τῶν Ρωμαίων.

ΔΕΝΔΡΟΛΙΒΑΝΟ: Ἰχθύων φόβος, θυμίαμα εὔοσμον

Εὐφροσύνου Ὁσίου, τοῦ ὀψοποιοῦ.

ΘΥΜΑΡΙ: Φουστανελλοφόρο βοσκόπουλο, αὐλίζον

ἆσμα ἡρωικὸ καὶ κλέφτικο τοῦ ἀθανάτου 21.

ΜΑΣΤΙΧΟΔΕΝΔΡΟ: Πενθηφόρος ἀρχόντισσα, εὐώδη δάκρυα

καταχέουσα ὑπὲρ σφαγίων ἱερῶν ἐθελοθύτων.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ: Φαιδρότης ἀπονήρου

ἐφηβείας εὐσχήμονος.

ΝΕΡΑΝΤΖΙΑ: Ὁδῶν ἀστικῶν μυρίπνοον στόλισμα

καὶ μυστηπόλος ἐαρινῶν σκιρτημάτων νεότητος.

ΛΕΜΟΝΙΑ: Καλλίστηθος κόρη Ἀτθὶς

κανιστροφόρος τῶν Ἐλευσινίων.

ΡΟΔΙΑ: Κυπρία μάννα ἱλαροπρόσωπη,

ἐν εὐσεβείας γνησιότητι ὑπερπολύτεκνη.

ΜΟΥΡΙΑ: Νεόνυμφη χωριατοπούλα ἐντροπαλή,

μὲ ὁλομέταξη ἐσθῆτα κυριακάτικη.

ΣΥΚΙΑ: Σύσσημον φιλανδρείας ἐπιψόγου,

ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ καταρασθεῖσα

καὶ παραχρῆμα ξηρανθεῖσα.

Πειραιεύς, 3-12-2010

[Εικονογράφηση: Χαρακτικά Βίκυς Τσαλαματά]

Μητροπολίτου Προικοννήσσου Ιωσήφ: ΜΗΤΡΙΚΟΝ ΕΞΟΔΙΟΝ (ποίημα)

Στὸν π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Γυναῖκα περιβεβλημένη τὸν ἥλιον,

ποῦ ἀπαίρει καταμεσῆς τοῦ Αὐγούστου;

Ποῦ πορεύεσαι σταυροχεριασμένη,

σιωπηλή, τρανῶς ἡπλωμένη, ὑπτία;

Τ’ ἀμπέλια μας γεμᾶτα ὥριμα σταφύλια

ἀποζητοῦν τὸ δικό Σου τὸ χάδι,

Ἐσὺ νὰ τὰ τρυγήσεις,

Ἄμπελος ἀληθινή,

τὸν βότρυν τὸν πέπυρον ἡ γεωργήσασα!

Μόλις τελειώσαμε τὸ θέρος καὶ τ’ ἁλώνισμα,

ἁλέσαμε τὸ στάρι, τὸ ψιλοκοσκινίσαμε

καὶ Σοῦ φτιάξαμε πρόσφορο.

Ψήνεται κιόλας!

Δὲν περιμένεις νὰ τ’ ἀπογευτεῖς;

Τὰ τζιτζίκια οὐρλιάζουν ἀπαρηγόρητα

στὴ σκέψι πὼς θὰ Σ’ ἀποχωριστοῦν.

Δὲν τὰ ἀκοῦς;

Ἡ κόνιζα, ἡ ρίγανη, ἡ φασκομηλιά,

τὸ δίκταμο, ὁ ἔρεικας, ἡ μέντα, τὸ θυμάρι,

σκούζουν, μαλλιοτραβιοῦνται, ὀρύονται

πληροφορούμενα τὸν μισεμό Σου.

Δὲν νιώθεις τὶς φωνές τους στὰ ρουθούνια Σου;

Τὰ μελτέμια δέρνονται ὁλοφυρόμενα,

τινάζουν κύματα ὁλοῦθε,

ἁφροὺς καὶ ἁλισάχνη,

ἀρνούμενα νὰ συμβιβαστοῦν στὴν ἰδέα

πὼς θὰ τοὺς λείψεις.

Τὰ δελφίνια πετάγονται μὲ μακροβούτια

νὰ δοῦν ἄν εἶν’ ἀλήθεια ὅτι ἀναχωρεῖ

ἡ κόχλος ποὺ ἐβάστασε τὸν θεῖο Μαργαρίτη.

Δὲ σὲ συγκινοῦν τὰ ἁρμυρά τους δάκρυα;

Ὁ κολιός, μόλις ποὺ πρόλαβε

νὰ Σοῦ φιλήσει τὰ πόδια καὶ Σὺ φεύγεις;

Τὰ πεῦκα κλαῖνε ρετσινόμυρο

καθὼς ἀκοῦν τοὺς Ἀποστόλους

νὰ Σοῦ ψάλουν ἐξόδιον ὕμνον

καὶ μεταστάσιμες ὠδὲς πολυκατάνυκτες!

Πῶς λάμπει ἡ αὐγουστιάτικη πανσέληνος

πάνω ἀπὸ τὸ κυπαρισοκέδρινο

ζωαρχικό Σου νεκροκρέβατο!

Δὲ βλέπεις μὲ τι δέος σὲ κοιτάζει

ἡ σελήνη τὴν Σελήνη, ἡ δούλη τὴν Κυρά;

Δὲ συγκινεῖσαι ἀπὸ τὶς Παρακλήσεις μας,

Μικρές, Μεγάλες, Μεγάλη Μάννα μας;

Πῶς μισεύεις Γλυκοπαναγία τῶν Ἑλλήνων,

Μαυροφόρα τῶν ὀνείρων μας σ’ ὧρες δίσεχτες,

ἀσπρόψυχη, χρυσόκαρδη, ὁλόφωτη, ἡλιοστάλαχτη,

ὀρθανοιχτάγκαλη τῶν καθημερινῶν δεήσεών μας;

Ἄσ’ τὸ σεμνὸ κεφαλομάντηλό Σου σκέπη μας

στὴν ἀπαράκλητη κάψα τοῦ καλοκαιριοῦ!

Ἄσε μας τὸ ἡδύφωτο χαμόγελό Σου

στὸ ὄνειρό μας, νὰ μὴ σβήσουμε!

Ἄσε μας τὴ βασιλικὴ εἰκόνα Σου, Παντάνασσα,

καρσὶ στὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας,
μὴν τυφλωθοῦμε,

μὴν ξεχάσουμε τὸν Ἥλιο!

Σητεία, 10-8-2010

Μητροπολίτου Προικοννήσου Ιωσήφ: Ι. ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙΑ, ΙΙ. ΣΤΕΝΗ ΚΑΙ ΤΕΘΛΙΜΜΕΝΗ ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑ΄ ΑΙΩΝΑ [2 νέα ποιήματα]

ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙΑ

Ὄχι, Κύριε!

Δὲν πάσχουμε ἀπὸ ἔλλειψη κομποσχοινιῶν!

Ἡ συλλογή μας εἶναι πλουσιώτατη!

Ἄλλο φορᾶμε στὸν καρπό,

ἄλλο κρεμᾶμε στὸν καθρέφτη τοῦ αὐτοκινήτου μας

(γιὰ τὸ κακὸ τὸ μάτι! Φτοὺ... φτοὺ... φτού!...),

ἄλλο τὸ παίζουμε σὰν κομπολόϊ

καὶ ἄλλα τὰ στολίζομε ὁλοτρίγυρα στὸ σπίτι μας,

νὰ διαλαλοῦν τὴ νηπτικὴ ἀρετὴ

καὶ ὑψηλὴ πνευματικότητά μας!

Οὔτε ἀπὸ χρόνο πάσχουμε,

ὅσο κι ἄν καμωνόμαστε

πὼς συνεχῶς πνιγόμαστε!

Καὶ ἡσυχία ὅποτε θὰ θέλαμε

θὰ βρίσκαμε γιὰ νὰ προσευχηθοῦμε!

Ἀπὸ θέληση νὰ Σ’ ἀντικρύσουμε κατάματα

καὶ ἀπὸ ὄρεξη νὰ Σὲ ἀκούσουμε

καὶ νὰ Σοῦ μιλήσουμε πάσχουμε!

Ἄλλωστε ἔχουμε τόσους Γεροντάδες καὶ Γερόντισσες

ἐπιστρατεύσει νὰ προσεύχωνται γιὰ μᾶς

- o sancta simplicitas! -

ποὺ εἴμαστε πολὺ ὡραὶα βολεμένοι

στὸ χουζούρι μας καὶ στὴν αὐτάρκη βεβαιότητά μας!

Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικό,

αὐτὰ εἶναι τὰ κουμπιὰ τς Ἀλέξαινας!

Πειραιάς, 16-6-2010

ΣΤΕΝΗ ΚΑΙ ΤΕΘΛΙΜΜΕΝΗ ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑ΄ ΑΙΩΝΑ

Ἀστακομακαροναδονηστεύουμε,

Χριστέ μου,

ἀραχτοξαπλοπροσευχόμαστε.

ἐργοτεχνοθαυμάζουμε τὸ κάλλος

τῆς εἰκόνος Σου,

τουριστομοναστηροπροσκυνοῦμε,

ἀνοιχτοσφιξοχέρικα πενταροδεκαροελεοῦμε,

τσιγαροφραπεδοθεολογοῦμε,

πονηροματοκλεινοηθικολογοῦμε,

μεταξορασοασκητεύουμε,

σοουμπιζιερατεύουμε,

σατραποπασαδαρχιερατεύουμε,

ἱεροεξεταστικοκηρύττουμε,

κινητοτηλεφωνοδιαποιμαίνουμε,

ἐν διαδικτύῳ θαλαττεύομε,

ἐν τηλοψίᾳ ἄρρητα κάλλη

μυδριοφθάλμως ἐξετάζοντες

τὸν νοῦν μας νεονηπτικώτατα τηροῦμε!

Ὅλα, ὅλα τὰ κάνουμε d’ accord,

μεταπατερικῶς, κατὰ πὼς πρέπει!

Γιατί καθυστερεῖς, λοιπόν,

τὸν ἀποκείμενον τῆς δόξης στέφανον,

τὸν ἀμαράντινον,

σ’ ἐμᾶς τοὺς στενοδίτας Σου

ἀγωνιστὰς νὰ ἀποδώσῃς;;;

Pourquoi???

Πειραιάς, 16-6-2010