Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ενόψει Χριστουγέννων: "Όποιος επιθυμεί να εργαστεί στην ελληνική γη, ας γνωρίζει ότι, όση λίγη ανήκει ακόμα στην Εκκλησία, θα είναι στη διάθεσή του"

«Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε».  «Ἰδών ὁ Κτίστης ὀλλύμενον, τόν ἄνθρωπον χερσίν, ὅν ἐποίησε, κλίνας οὐρανούς κατέρχεται»! 

Ἀδελφοί μου καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Χριστός γεννᾶται, - χαρά στόν κόσμο» τραγουδᾶ τέτοιες μέρες, ἐδῶ καί αἰῶνες ὁ λαός μας, ἀκόμα καί σέ περιόδους θλιβερές καί δύσκολες στό διάβα τῆς Ἱστορίας. 

«Χριστός γεννᾶται», καί λάμπει πάλι τό φῶς πού προσανατολίζει τά βήματά μας γιά νά συναντήσουμε τήν ἐλπίδα καί νά ἀποκτήσουν οἱ προσδοκίες μας ὑπόσταση, νόημα καί σκοπό. 

«Χριστός γεννᾶται» σημαίνει πώς ἄμεσα καί ψηλαφητά γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος καί βαδίζει τόν δρόμο τῆς ταπεινώσεως καί τῆς θυσίας, γιά νά βρεῖ ὁ ἄνθρωπος τήν ἀφετηρία μίας νέας ζωῆς. Γιά νά βρεῖ ὁ καθένας τόν τρόπο, τό δικαίωμα καί τή δυνατότητα νά ἀλλάξει τόν ἑαυτό του καί τόν κόσμο γύρω του. Ὁ δρόμος πού ἀνοίγει μπροστά μας ὁ Χριστός εἶναι ὁδός σωτηρίας, ἐλπίδας καί θετικῆς προσδοκίας. Καί, συνάμα, πρόσκληση ἐνεργοποιήσεως τῶν συνειδήσεων γιά νά γίνουν ἡ ζωή μας, ὁ κόσμος καί τό αὔριο καλύτερα καί φωτεινότερα.

Ἡ πατρίδα μας βιώνει κρίσιμες καί ὀδυνηρές στιγμές ἀγωνίας καί ἀβεβαιότητας γιά τόν ἐπιούσιο τοῦ λαοῦ της καί γιά τό αὔριο. Οἱ ὧρες πού ζοῦμε εἶναι ὧρες δοκιμασίας τῆς πίστης, τῶν χριστιανικῶν μας ἀξιῶν καί αἰσθημάτων, ἀλλά καί τῆς μέχρι τώρα βιοτῆς μας. 

Καλούμαστε ὅλοι, ὁ καθένας μέ τίς γνώσεις, τίς ἱκανότητες καί τά χαρίσματά του, νά συμβάλουμε στή σωτηρία τοῦ τόπου μας καί νά σταθοῦμε στό πλευρό τοῦ δοκιμαζόμενου συνανθρώπου μας στή γειτονιά, στόν τόπο ἐργασίας του ἤ στόν δρόμο. Καί πρώτιστα καλούμαστε νά στηρίξουμε ἐκεῖνον πού δέν ἔχει ἐργασία καί στέγη. Ἐκεῖνον πού χρειάζεται ζεστασιά καί φαγητό. Σήμερα, ὅσο ποτέ στό πρόσφατο παρελθόν, εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νά συνεχίσουμε νά δείχνουμε γενναιοφροσύνη, ἀλληλεγγύη καί ἐθελοντική προσφορά. Ἤδη, μέ τίς φιλότιμες προσπάθειες ὅλων μας, ἡ ἀλληλεγγύη καί ἡ ἀλληλοϋποστήριξη παίρνουν σάρκα καί ὀστά μέ ἐντυπωσιακά ἀποτελέσματα, ἀναβιώνοντας τό πρωτοχριστιανικό βίωμα τῆς κοινωνίας τῆς ἀγάπης. Εἶναι καιρός νά ξαναανακαλύψουμε τήν Ἐκκλησία ὡς κοινωνία προσώπων πού ζοῦν μέ τήν ἀγάπη ὡς τρόπο ζωῆς.   

«Χριστός γεννᾶται» ἀνάμεσά μας. Σέ ἕναν κόσμο πού μοιάζει νά καταρρέει καί ἀναζητᾶ ἕνα φῶς, ὅπως τοῦ ἀστέρα τῆς Βηθλεέμ, γιά νά τοῦ δείξει πῶς νά κάμει νέα ἀρχή καί πρός τά ποῦ νά πορευτεῖ. Ὁ λαός μας γνωρίζει νά ἐπιβιώνει σέ δύσκολους καιρούς καί ἔχει τήν ἱκανότητα νά ἀξιοποιεῖ τίς δυνατότητές του καί τόν πλοῦτο πού κρύβουν ἡ εὐλογημένη μας γῆ καί θάλασσα. Γνωρίζει νά συνθέτει καί νά γονιμοποιεῖ ἀποτελεσματικά τόν κόπο τῶν ἐργαζομένων, τή σοφία τῶν λογίων καί τή γνώση τῶν ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων καί ἐρευνητικῶν κέντρων μέ τρόπο ἐναρμόνιο καί καρποφόρο. Ἀρκεῖ νά ὑποστηριχτεῖ στόν ἀγώνα του καί νά ἔχει ὅραμα καί ἐλπίδα. 

Καί αὐτό τό γνωρίζει καλά ἡ Ἐκκλησία μας. Γι αὐτό στήριξε καί θά στηρίζει πνευματικά καί ἔμπρακτα τήν προσπάθεια τοῦ λαοῦ μας γιά μιά νέα ἀρχή καί θά σταθεῖ ἀρωγός  ὅπου μπορεῖ νά ἐνισχύσει τόν λαό μας. Εἶναι καιρός νά ἀρθοῦν τά ἐμπόδια, ὥστε αὐτή ἡ λίγη περιουσία πού ἀπέμεινε στήν Ἐκκλησία νά τῆς ἐπιτραπεῖ νά τήν ἀξιοποιήσει πρός ὄφελος τοῦ λαοῦ μας. Καί ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά ἐργαστεῖ στήν ἑλληνική γῆ, συμβάλλοντας στή διατροφική ἐπάρκεια τῆς χώρας καί στήν ἀνάπτυξη σύγχρονων ἐξαγώγιμων προϊόντων καλλιέργειας καί βοσκῆς, ἄς γνωρίζει ὅτι, ὅση λίγη γῆ ἀνήκει ἀκόμα στήν Ἐκκλησία, θά εἶναι στή διάθεσή του.   

«Χριστός γεννᾶται» καί τό νόημα τῶν Χριστουγέννων μᾶς δίνει τό δικαίωμα νά παρακαλέσουμε τό Ἑλληνικό κράτος νά σκύψει πάνω ἀπό τούς συνανθρώπους μας καί σέ αὐτές τίς δύσκολες ὧρες πού διέρχεται ὁ τόπος νά ἀφήσουμε πίσω πολιτικές ἐπιλογές πού στηρίζουν τούς λίγους σέ βάρος τῶν πολλῶν. Μᾶς δίνει, ἐπίσης, τό δικαίωμα νά καλέσουμε ὅσους διαθέτουν πλοῦτο νά τόν θέσουν στήν ὑπηρεσία τῶν συνανθρώπων μας. Χρειάζεται ἐπειγόντως νά δείξουμε ὅλοι ἀλληλεγγύη, ἀνθρωπιά, ἀγάπη καί εὐαισθησία καί εἶναι ζωτικῆς σημασίας νά στηριχθοῦν μέ κάθε τρόπο ἡ περίθαλψη, ἡ μόρφωση καί ἡ ἐπιβίωση τῶν Ἑλλήνων.

Τό λοιπόν, «δεῦτε ἴδωμεν πιστοί, ποῦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός» καί ἄς γίνουν τά φετινά Χριστούγεννα ἀφετηρία μίας νέας ἀρχῆς καί μίας πορείας ἀνοδικῆς γιά τόν τόπο μας καί γιά τόν καθένα προσωπικά. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι «μέθ’  ἡμῶν ὁ Θεός» καί παλαιότερα καί τώρα καί πάντοτε

Καλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα.

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος: "Κηρύττομεν το επί θύραις νέον έτος ως Έτος Πανανθρωπίνης Αλληλεγγύης"

Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ  ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ  ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

“Χριστός γεννᾶται˙ δοξάσατε. Χριστός ἐπί γῆς˙ ὑψώθητε.” 

Ἄς πανηγυρίσωμεν χαρμοσύνως τήν ἄφατον Θεοῦ συγκατάβασιν. Οἱ Ἄγγελοι προηγοῦνται ψάλλοντες “δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία”. 

Ἐπί τῆς γῆς ὅμως βλέπομεν καί βιοῦμεν πολέμους καί ἀπειλάς πολέμων. Καί ὅμως δέν ἀναιρεῖται ἐκ τούτου ἡ χαρμόσυνος ἀ γ γ ε λ ί α. Ἡ  ε ἰ ρ ή ν η, πράγματι ἦλθεν ἐπί τῆς γῆς διά τῆς καταλλαγῆς, ἐν τῷ προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά, ἀτυχῶς, δέν κατηλλάγημεν, παρά τό ἅγιον θέλημά Του, οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. Διακείμεθα ἐχθρικῶς πρός ἀλλήλους. Διακρινόμεθα διά φανατισμούς ὡς πρός τάς θρησκευτικάς καί πολιτικάς μας πεποιθήσεις, διά πλεονεξίαν ὡς πρός τήν ἀπόκτησιν τῶν ἀγαθῶν, διά ἐπεκτατισμόν ὡς πρός τήν ἄσκησιν τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας. Καί οὕτω συγκρουόμεθα πρός τούς συνανθρώπους μας. 

Ὁ πεφωτισμένος αὐτοκράτωρ τῶν Ρωμαίων Ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας, διά τοῦ Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων, τοῦ ἐκδοθέντος ἐν ἔτει 313 μετά Χριστόν, ἐθέσπισε τήν ἐλευθέραν ἄσκησιν τῆς χριστιανικῆς πίστεως, παραλλήλως καί τήν ἐλευθέραν ἄσκησιν πάσης ἄλλης θρησκείας. Δυστυχῶς, μετά τήν πάροδον, ἔκτοτε, χιλίων ἑπτακοσίων ἀκριβῶς ἐτῶν, ἐξακολουθοῦν ἀσκούμενοι κατά τόπους θρησκευτικοί διωγμοί κατά χριστιανῶν ἤ ἄλλων χριστιανικῶν μειονοτήτων. 

Παραλλήλως, οἱ οἰκονομικοί ἀνταγωνισμοί ἐντείνονται παγκοσμίως καί ἡ ἐπιδίωξις τοῦ προσκαίρου κέρδους προωθεῖται ὡς κεφαλαιώδης σκοπός. Αἱ θλιβεραί συνέπειαι τῆς ὑπερσυγκεντρώσεως τοῦ πλούτου εἰς χεῖρας ὀλίγων καί τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως μεγάλων ἀνθρωπίνων μαζῶν παραβλέπονται. Ἡ δυσαναλογία αὕτη, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται παγκοσμίως ὡς ο ἰ κ ο ν ο μ ι κ ή  κ ρ ί σ ι ς, εἶναι κατ᾿ οὐσίαν ἀπότοκος τῆς ἠ θ ι κ ῆ ς  κ ρ ί σ ε ω ς. Εἰς τήν ἠθικήν ταύτην κρίσιν, ἀτυχῶς ἡ ἀνθρωπότης δέν δίδει τήν πρέπουσαν σημασίαν. Πρός δικαιολόγησιν τῆς στάσεώς της ἐπικαλεῖται τήν ἐλευθερίαν τῶν συναλλαγῶν. Ἡ ἐλευθερία ὅμως τῶν συναλλαγῶν δέν ἐπιτρέπει τό ἔγκλημα. Καί ἐγκληματική συμπεριφορά δέν εἶναι μόνον ἡ περιγραφομένη εἰς τούς ποινικούς κώδικας. Εἶναι καί ἐκείνη ἡ ὁποία, ἄν καί δέν προβλέπεται ὑπό τῶν ἐπιταγῶν τῶν ποινικῶν νόμων, ὑφαρπάζει τόν πλοῦτον τῶν ἄλλων διά καταλλήλων μεθοδεύσεων. Ἐφ᾿ ὅσον ὁ νόμος δέν ἐπιβάλλεται, αἱ ἀντιδράσεις τῶν θιγομένων πολιτῶν ἐκδηλοῦνται πολλάκις ἀνεξελέγκτως καί προκαλοῦν διασάλευσιν τῆς κοινωνικῆς εἰρήνης. 

Παρακολουθοῦντες, λοιπόν, ἀπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριαρχείου, τά “σημεῖα τῶν καιρῶν”, κατά τά ὁποῖα “ἀκούονται” πανταχόθεν καί βιοῦνται “πόλεμοι καί ἀκαταστασίαι” καί ἐγείρεται ἔθνος ἐπί ἔθνος καί βασιλεία ἐπί βασιλείαν, σεισμοί τε μεγάλοι κατά τόπους καί λιμοί καί λοιμοί, φόβητρά τε καί σημεῖα ἀπ᾿ οὐρανοῦ μεγάλα παρουσιάζονται (πρβλ. Λουκ. κα΄, 10-12), βιοῦντες δέ ἐμπραγμάτως τό Βασιλειανόν, ὅτι “τῆς ἀγάπης ἐξαίρετα δύο ταῦτα· τό λυπεῖσθαι μέν καί ἀγωνιᾶν ἐφ᾿ οἷς βλάπτεται ὁ ἀγαπώμενος, χαίρειν δέ καί ἀγωνίζεσθαι ὑπέρ τῆς ὠφελείας αὐτοῦ·…ὁ δέ μή οὕτω συνδιατιθέμενος φανερός ἐστι μή ἀγαπῶν τόν ἀδελφόν” (Μ. Βασιλείου, Ὅροι κατ᾿ ἐπιτομήν, P.G. 31, 1200Α), κηρύττομεν ἀπό τῆς Ἱερᾶς ταύτης Καθέδρας τοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας τό ἐπί θύραις νέον Ἔτος ὡς Ἔ τ ο ς  Π α ν α ν θ ρ ω π ί ν η ς  Ἀ λ λ η λ ε γ γ ύ η ς. 

Ἐλπίζομεν ὅτι οὕτω θά εὐαισθητοποιήσωμεν ἀρκετάς καρδίας τῶν μελῶν τῆς ἀνθρωπότητος ἐπί τοῦ προβλήματος τῆς μεγάλης καί ἐκτεταμένης πτωχείας καί ἐπί τῆς ἀνάγκης λήψεως μέτρων, πρός ἀνακούφισιν τῶν πεινώντων καί δυστυχούντων. Ζητοῦμεν, ὡς πνευματικός ἐκκλησιαστικός ἡγέτης, τήν σύμπραξιν ὅλων τῶν καλῆς θελήσεως προσώπων καί Κυβερνήσεων διά τήν πραγματοποίησιν ἐπί τῆς γῆς τῆς τοῦ Κυρίου ε ἰ ρ ή ν η ς. Τῆς εἰρήνης, τήν ὁποίαν ἐπηγγέλθησαν οἱ Ἄγγελοι καί ἔφερε τό βρέφος Ἰησοῦς. Ἐπιθυμοῦντες τήν ἀληθῆ εἰρήνην ταύτην, τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν, ὀφείλομεν νά τήν ἐπιδιώκωμεν ἐμπράκτως, μή ἀδιαφοροῦντες διά τάς ἀδυναμίας, πνευματικάς καί ὑλικάς, τοῦ συνανθρώπου, ὑπέρ τοῦ ὁποίου Χριστός κατῆλθεν εἰς τόν κόσμον. 

Ἡ ἀγάπη καί ἡ εἰρήνη εἶναι γνωρίσματα τῶν Μαθητῶν καί Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου καί παντός Χριστιανοῦ. 

Ὅθεν, προτρεπόμεθα ἑαυτούς καί ἀλλήλους, ὅπως κατά τό ῎Ε τ ο ς τοῦτο τῆς  Π α ν α ν θ ρ ω π ί ν η ς  Ἀ λ λ η λ ε γ γ ύ η ς καταβάλωμεν ὡς ἄτομα καί ὡς λαοί, συνειδητάς προσπαθείας διά τήν ἄμβλυνσιν τῶν ἀπανθρώπων συνεπειῶν τῶν μεγάλων ἀνισοτήτων καί διά τήν ἀναγνώρισιν ὑπό πάντων τοῦ δικαιώματος τῶν ἀσθενεστέρων πρός ἀπόλαυσιν τῶν ἀπαραιτήτων διά τήν ζωήν τοῦ ἀνθρώπου ἀγαθῶν. 

Τοιουτοτρόπως θά ἴδωμεν πραγματοποιουμένην ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ ἀνθρωπίνως ἐφικτοῦ καί ἐπί τῆς γῆς τήν εἰρήνην. 

Προσκυνοῦντες μεθ᾿ ἁπάσης τῆς αἰσθητῆς καί τῆς νοητῆς κτίσεως τήν ἐκ Παρθένου ἐπί γῆς ἐνδημίαν τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί κλίνοντες γόνυ ἐνώπιον τοῦ Βρέφους ᾽Ιησοῦς, τοῦ φωτισμοῦ καί σωτῆρος μας, τοῦ ὑπερασπιστοῦ τῆς ζωῆς μας, διερωτώμεθα ἀληθῶς μετά τοῦ Ψαλμῳδοῦ τίνα φοβηθησόμεθα ἤ ἀπό τίνος δειλιάσωμεν (πρβλ. Ψαλμ. 26) οἱ χριστιανοί, ἐφ᾿ ὅσον “ἐτέχθη ἡμῖν σήμερον Σωτήρ” (πρβλ. Λουκ. β΄ 11), “ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων καί βασιλεύς τῆς δόξης” (πρβλ. Ψαλμ. 23); 

Εὐχόμεθα καί προσευχόμεθα ἐκτενῶς καί ὁλοκαρδίως ὅπως τό ἀνατέλλον ἔτος 2013 καταστῇ διά πάντας ἔτος πανανθρωπίνης ἀλληλεγγύης, ἐλευθερίας, καταλλαγῆς, εὐδοκίας, εἰρήνης καί εὐφροσύνης καί ὅπως ὁ ἐν Σπηλαίῳ τεχθείς προαιώνιος Λόγος τοῦ Πατρός, ὁ ἑνώσας τούς ἀγγέλους καί τούς ἀνθρώπους ἐν ἑνί τάγματι καί ποιήσας εἰρήνην ἐπί τῆς γῆς, χαρίζῃ εἰς πάντας ὑπομονήν, ἐλπίδα καί δύναμιν καί εὐλογῇ τόν κόσμον διά τῶν θείων δωρεῶν τῆς ἀγάπης Αὐτοῦ. Ἀμήν.

  Φανάριον, Χριστούγεννα, βιβ´ 

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος 

διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Χριστουγεννιάτικα «τον νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω ίνα εισέλθω εν αυτώ»

Επιφυλλίδα τού ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΑΝΤΑΡΑΚΗ

Το άστρο της Ανατολής αχνοφέγγει στα πρεσβυωπικά μου μάτια και, τσαλαβουτώντας στις παγίδες του δικού μου σκότους, προσπαθώ να ισορροπήσω στις ακρότητες τού σήμερα.

Δύο γιορτές έχω στις μασχάλες μου. Δύο φορτία που ρέουν από θέληση και επιμονή. Ανηφορικά αγκομαχητά, σκόνη με ιδρώτα, αστρικές βροχές σε παλίρροια, ασπρόμαυρα συναισθήματα. Πηγαίνω να υποδεχθώ, στη ρεσεψιόν της απλότητας, τον σκηνοθέτη του έργου, που τοποθέτησε στην κεντρική σκηνή όλους τους ηθοποιούς μοιράζοντας τους από ένα κύριο ρόλο χωρίς καλοθελητές υποβολείς και άθλιους κομπάρσους. Δεν είμαι θλιμμένος μόνο γιατί τα δώρα μου δεν είναι αντάξια του μελλοντικού γεγονότος, αλλά και γιατί δεν διαθέτω την κατάλληλη φορεσιά  για να εισέλθω σε αυτό.

Η πορεία είναι βασανιστική γιατί ενώ το αστρικό φως είναι άπλετο και τρυφερό, η ανάσχεση του από το γλαυκωμένα μου μάτια είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους και της ποιότητάς του. Η μουσική ησυχία τής νύχτας κάνει τα εσώψυχα μου να μουλιάζουν στην έννοια της έλλειψης. Και ενώ η ελλειπτικότητα βασιλεύει, η πορεία συνεχίζεται με αμφιβολίες, αμφισημίες, αμφισβητήσεις.

Ο χώρος γέμισε φωτεινή σκοτεινιά και παρόλο που διαισθητικά βλέπω το νυμφώνα κεκοσμημένον, η υποψία μου είναι ότι ενώ ντρέπομαι για τη γυμνή μου εμφάνιση, αυτός με κυκλώνει με αργόσυρτες χορευτικές κινήσεις προκειμένου να με ντύσει. Όχι δεν είναι δυνατόν, ένας γυμνός με μοναδικό προσόν την χαμηλή του όραση προς τον κεκοσμημένον, να ενδυματολογεί για την είσοδο στη σουίτα των ουρανών. Σκέψεις πλαγιοκοπημένες από ένα έρποντα εγωισμό και πασπαλισμένες με την φαντασίωση της δικαίωσης χωρίς κόπο και χωρίς αίσθηση της μεγαλοθυμίας. Όσο διαρκούν οι σκέψεις τόσο η πορεία συνεχίζεται. Το μούδιασμα, το ζόρισμα, η βάσανος, η αναμονή τού επερχόμενου Μεσσία αποτελούν λίθους ανέγερσης μιας αυτοδιαγνωστικής προσέγγισης για αυτό που πρόκειται να γεννηθεί, για αυτό που έπεται της πορείας.

Και τότε αρχίζει να ξεπροβάλλει το: «ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως». Μια ανάστροφη πορεία από τον ανήφορο του Γολγοθά διά μέσου των μινωταυρικών διακλαδώσεων τής πορείας, στην αναγέννηση του νέου αναστηθέντος βρέφους. Και ίσως λοιπόν η γύμνια να οφείλεται στην ταυτόσημη ιδιότητα αμαρτωλού και της σωματότητας τού βρέφους. Και ίσως να απαλύνεται αυτή η γύμνια από την βρεφική απλότητα της ταπεινότητας που έχει παραχωρήσει το ένδυμα για να λαμπρύνει τις Χριστουγεννιάτικες νύχτες σε αυτόν τον υπέροχο κεκοσμημένον Νυμφώνα.

Με καρτερική Υπομονή

Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου

“Ο δε Κύριος κατεθύναι υμών τας καρδίας … εις την υπομονήν του Χριστού” (Β΄ Θεσ. 3:5)

Ο Λυτρωτής του κόσμου, την έλευση του Οποίου εορτάζουμε τα Χριστούγεννα, δεν ήλθε στη γη ως βιαστικός και ορμητικός ηγέτης να ανατρέψει διαμιάς την αμαρτωλή πραγματικότητα. Ο Λόγος του Θεού, γενόμενος άνθρωπος, δεν ζήτησε να διορθώσει τα πάντα σε λίγο διάστημα, να επιβάλει με ισχύ κοσμική τις αρχές που διακήρυξε για μια νέα δίκαιη κοινωνία. Από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας Του μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους, κινήθηκε με θαυμαστή ΥΠΟΜΟΝΗ: Υπομονή στην αδιαφορία των κατοίκων της  Βηθλεέμ, που δεν Τού προσέφεραν ούτε ένα λιτό κατάλυμα. Υπομονή στην παρανοϊκή εχθρότητα της πολιτικής εξουσίας, που αισθάνθηκε ότι απειλείται και έσπευσε να πάρει τα πιο βίαια μέτρα εναντίον Του. Υπομονή στις συνθήκες της ξενητειάς, όταν αναγκάσθηκε, μαζί με τη μητέρα Του και τον προστάτη Του Ιωσήφ, να καταφύγει σε ξένο τόπο, στην Αίγυπτο. Και αργότερα, για χρόνια πολλά, εργάσθηκε χειρονακτικά με υπομονή, συμμετέχοντας σιωπηλά στον μόχθο του απλού λαού.

Και όταν έφθασε ο χρόνος για τη δημόσια αποστολή Του, για τη δημιουργία των αρχών μιας νέας κοινωνίας αγάπης, της Εκκλησίας, για τη διακήρυξη της αλήθειας, της ειρήνης και της δικαιοσύνης, και πάλι έδειξε αλύγιστη υπομονή: Στην απόρριψη του μηνύματός Του από τους διανοουμένους Γραμματείς και τους ευσεβοφανείς Φαρισαίους, υπομονή στις ανυπόστατες συκοφαντίες υπομονή στις στενόκαρδες και μικρονοϊκές συμπεριφορές των δικών Του. Άκρα υπομονή στους εξευτελισμούς από τους αγροίκους στρατιώτες του ρωμαϊκού ολοκληρωτισμού. Υπομονή στην κορύφωση του μαρτυρίου του σταυρού.

Καθώς ατενίζουμε το πρόσωπο του ερχόμενου Μεσσία, ας αναλογισθούμε προσεκτικότερα  “την υπομονήν του Χριστού”. Και ας ζητήσουμε από “τον Θεόν της υπομονής και της παρακλήσεως” (Ρωμ.15:5), τον Θεό της αγάπης, να κατευθύνει προς αυτήν τις καρδιές μας.

Όλοι γνωρίζουμε ότι οι σημερινές συνθήκες στον τόπο μας είναι ασυνήθιστα σκληρές. Μην αφήσουμε όμως την αποκαρδίωση να κάμψει το θυμικό μας, να παραλύσει τις δυνάμεις μας. Ας δείξουμε υπομονή ακόμη και στη δικαιολογημένη οργή μας, τη διάχυτη ένταση και τον πλανώμενο φόβο. Όταν μιλούμε, βεβαίως, για χριστιανική υπομονή, δεν εννοούμε μια παθητική αντιμετώπιση, ένα είδος στωικής στάσεως, κάποια μορφή νιρβάνας, παραιτήσεως από ευθύνες και δίκαια αιτήματα, αδιαφορία για κοινωνική δράση.

Ο Χριστός άρθρωσε λόγο κριτικό -ας αναλογισθούμε τα κηρύγματά Του-, λόγο αυστηρό –ας θυμηθούμε την αλυσίδα των “ουαί” κατά των Γραμματέων και Φαρισαίων (Ματθ. 23:33 εξ.). Έδιωξε από τον ναό εκείνους οι οποίοι τον είχαν κάνει “οίκον εμπορίου” (Ματθ. 21:33• Μαρκ. 11:17). Αλλά συγχρόνως, μας καλεί να μάθουμε από Αυτόν, ο οποίος είναι “πράος και ταπεινός τη καρδία” (Ματθ. 11:29), τη βαθιά εσωτερική υπομονή, ώστε να βρούμε την ειρήνη και την ισορροπία στις ψυχές μας.

Δεν συνιστά αδυναμία χαρακτήρος η χριστιανική υπομονή.. Αντίθετα, μοιάζει με τη δύναμη της τροχοπέδης που προστατεύει από ατυχήματα, που εγγυάται την ασφάλεια της πορείας.. Αλοίμονο σε όποιον τολμήσει να ταξιδεύσει με αυτοκίνητο ή αεροπλάνο, που δεν διαθέτει γερά φρένα. Η αποτελεσματική τροχοπέδη προϋποθέτει δύναμη. Το ίδιο και η υπομονή. Ακόμη και τις μεγαλύτερες θλίψεις και δοκιμασίες τις μεταμορφώνει. Από την προσωπική του εμπειρία, ο Απόστολος Παύλος βεβαιώνει: “Ειδότες ότι η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν (δοκιμασμένο χαρακτήρα), η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει” (Ρωμ. 5:3-5).

Με την υπομονή, ο άνθρωπος αξιοποιεί καλύτερα τις νοητικές και συναισθηματικές του δυνάμεις. Αδελφωμένη η υπομονή με την ήρεμη επιμονή, ανοίγει περάσματα σε πολλά αδιέξοδα: στις οικογενειακές σχέσεις, στις κρίσεις υγείας, τις ποικίλες οικονομικές δυσκολίες, στη μορφωτική διαδικασία, στην επιστημονική έρευνα, στις δημιουργικές προσπάθειες. Οδηγεί τον άνθρωπο στην ωριμότητα. “Η δε υπομονή έργον τέλειον εχέτω, ίνα ήτε τέλειοι και ολόκληροι εν μηδενί λειπόμενοι” (Ιακ. 1:4).

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος για τα Χριστούγεννα 2012

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ   Β΄

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΠΑΣΗΣ ΓΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

ΠΑΝΤΙ ΤΩι ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ

ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω περιπόθητα,

            Δύο χιλιετίες πριν ο Θεός απεκάλυψε την απεριόριστη ευσπλαχνία Του προς τον άνθρωπο: «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τόν κόσμον, ώστε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν μη απόληται αλλ’ έχη ζωήν αίωνιον» (Ιω. 3,16). Ο Υιός και Λόγος του Θεού κενώθηκε, πήρε τη μορφή δούλου. Γεννήθηκε ως άνθρωπος και ταπεινώθηκε ως άνθρωπος. Αποδέχθηκε την ανθρωπότητα, παρά την ετερότητα. Έγινε Εκείνος μέσω του Οποίου το γένος των ανθρώπων επανενώθηκε με τον Θεό.

            Η φιλοξενία του ανθρώπου από τον Θεό στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού αναδείχθηκε σε πρότυπο φιλοξενίας στη σχέση μας με τους άλλους. Η φιλοξενία αυτή σημαίνει κένωση του εαυτού μας και απροϋπόθετη αποδοχή των άλλων. Η φιλοξενία αυτή δεν περιορίζεται μόνο στα μέλη της δικής μας κοινότητας. Ο Ενανθρωπήσας Ιησούς μας καλεί να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς.

            Επέλεξε έναν "ξένο", τον Σαμαρείτη, για να δείξει την ανάγκη εκπλήρωσης της εντολής για την αγάπη προς τον πλησίον. Επέκτεινε τη φιλοξενία Του σε όλους όσους είχαν ανάγκη συμπόνιας. Προσέφερε φιλοξενία σε όσους είχαν σπρωχθεί στο περιθώριο της κοινωνίας. Ο Ίδιος συχνά αντιμετώπισε την αδυναμία των ανθρώπων να Τον καταλάβουν. Ο Ίδιος συχνά βίωσε την απόρριψη και αναζήτησε την φιλοξενία.

Προσφιλέστατοι αδελφοί,

            Το παράδειγμα του Ιησού Χριστού που αγκάλιασε τους καταφρονημένους, προσέφερε φιλοξενία προς τους ξένους και αποδέχτηκε τους άλλους ας γίνει πηγή έμπνευσης για τη δική μας κοινωνική συμπεριφορά προς όσους έχουν ανάγκη φιλοξενίας. Στις μέρες μας οφείλουμε να κάνουμε πράξη την φιλοξενία όχι μόνο ως παροχή βοήθειας προς τους άλλους. Στις μέρες μας οφείλουμε να βιώνουμε την φιλοξενία ως άνοιγμα προς τους άλλους.

            Ένα άνοιγμα θεμελιωμένο στο σεβασμό της αξίας όλων των ανθρώπων αδιακρίτως. Ένα άνοιγμα βασισμένο στην ακλόνητη πίστη ότι ο Θεός μας συναντά καθημερινά στην ειρηνική και αγαπητική επαφή μας με τους συνανθρώπους μας· συνανθρώπους αγνώστους προς εμάς, φτωχούς και βασανισμένους· αλλά και συνανθρώπους εθνικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά ξένους προς εμάς.

            Η αποδοχή του άλλου είναι η απόδειξη της αληθινής φιλοξενίας. Η αποδοχή του άλλου είναι η πραγματοποίηση της εντολής "αγάπα τον πλησίον ως σεαυτόν". Η αποδοχή του άλλου μπορεί να αλλάξει τον άλλο, όπως μπορεί να αλλάξει και εμάς. 

            Αυτό είναι το μήνυμα που σας στέλνω από την Αφρική, τη γη όπου ο Θεός μας μιλά μέσω των άλλων για να μας διδάξει και να μας μεταμορφώσει· τη γη όπου ο Θεός χρησιμοποιεί εμάς για να μεταμορφώσει τους άλλους.   

Χρόνια Πολλά!

†Ο Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β΄ 

Εν τη Μεγάλη Πόλει της Αλεξανδρείας

Χριστούγεννα 2012

Ανδροκρατία και χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια

Γράφει ο ΠΑΥΛΟΣ ΦΟΥΡΝΟΓΕΡΑΚΗΣ

Ο πολιτισμός τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια υπήρξε υπόθεση ανδρικής κυριαρχίας κι εμείς οι άνδρες δικαιούμαστε το μεγαλύτερο μέρος από τη δόξα και το ανάθεμα για ό,τι έχουμε κάνει στους εαυτούς μας ο ένας στον άλλο και στον κόσμο, καθώς αγωνιζόμασταν να δαμάσουμε τη φύση και να αφήσουμε τη σφραγίδα μας σε ό,τι εποπτεύαμε. Βιώνουμε ως κοινωνία ένα σύστημα ανδρικής κυριαρχίας και προνομίων, κατά το οποίο ο κόσμος και η κατοχή του περιήλθε διαδοχικά από τον Θεό στον Αδάμ, στον πατέρα και στον γιο. Η ιδιαίτερη χαρά από τη γέννηση ενός γιου είναι προϊόν αυτής της νοοτροπίας, που καλλιεργήθηκε και από τον Χριστιανισμό με τη μυστηριακή γέννηση  του Υιού του Θεού  από την Παρθένο Μαρία.  Το παιδί του Θεού είναι αρσενικό όπως και ο Ίδιος και όχι θηλυκό, η αμαρτία άρχισε από τη γυναίκα (ανυπακοή της Εύας στην Παλαιά Διαθήκη).

Η ανδρική θεϊκή κυριαρχία ισορροπείται όμως από το γεγονός ότι η γυναικεία μήτρα φιλοξενεί τον Υιό του Θεού ή τουλάχιστον έναν άνθρωπο που έφτασε κατά την πορεία της ζωής Του στη θέωση, μέσα από τη διδασκαλία της αγάπης. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει μια ολοκληρωμένη βιογραφία του Χριστού δεν μας επιτρέπει να εξαγάγουμε σαφή συμπεράσματα από την επίδραση της μητρικής φροντίδας στη ζωή Του. Την απαντάμε  κυρίως στο χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης και στην τραγωδία της σταύρωσης, εκεί κυρίως είναι παρούσα η μητέρα Μαρία. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τα εφηβικά χρόνια του Χριστού και τη σχέση Του με την οικογένεια, τη μητέρα Του και τον Ιωσήφ. Φανταζόμαστε μόνον ότι ο επαναστατημένος νέος με οράματα για τη σωτηρία του κόσμου  θα στενοχωρούσε την οικογένειά Του, που θα αδυνατούσε να Τον κατανοήσει.  

Η Μαρία  περνά μια μεγάλη δοκιμασία με την αποδοχή μιας ιδιαίτερης γέννας που συνοδεύεται από την παρουσία του Ιωσήφ, που είναι και δεν είναι ο σύζυγός της, και γεννά μια ασυνήθιστη Οντότητα, που αλλάζει τον κόσμο κηρύττοντας τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την αλληλεγγύη, την ανεκτικότητα, τη συγχώρεση και την αγάπη, με ένταση και πάθος τέτοιο, ώστε να οδηγηθεί  στη Σταυρανάσταση. Το παράδειγμά Του αποτελεί σημείο αναφοράς όλων των ανθρώπων που Τον γνώρισαν μέσα από τη Βίβλο,  η εκτροπή όμως του Χριστιανισμού και των άλλων θρησκειών συντήρησε και καλλιέργησε ένα μοντέλο ανδροκρατίας, που καθορίζει τη σκληρή ζωή της ανθρώπινης κοινωνίας.

 Οι άνδρες, που στην προσπάθειά τους να νιώσουν αρκετά άνδρες, αναστατώνουν τη ζωή τους, την οικογένειά τους  και τον κόσμο,  δεν εξασκούν την πραγματική αρρενωπότητα παρά την παραμορφωμένη υπερβολή της ιδέας που έχουν για τον άνδρα. Όταν βλέπουμε άνδρες να το παρακάνουν με τον ανδρισμό τους, μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν έχουν μεγαλώσει με άνδρες, ότι έχουν δεχτεί κατά γράμμα τα πολιτιστικά στερεότυπα και φοβούμενοι μήπως δεν φέρονται αρκετά «αντρίκια», αντιμετωπίζουν τις δυσχέρειες του αρσενικού μυστηρίου.

Οι άνδρες χωρίς πρότυπα αγνοούν τι βρίσκεται πίσω από την ντροπή τους, πίσω από τη μοναξιά  και την απελπισμένη κραυγή τους για αγάπη, πίσω από την ανάγκη τους για επιβεβαίωση και συγκρότηση, πίσω από την ξέφρενη τάση τους  να αγωνιστούν ενάντια σε οποιονδήποτε και για οτιδήποτε. Άνδρες που αγωνίζονται να γίνουν άνδρες, άνδρες ερωτύλοι, ανταγωνιστικοί, ζηλόφθονοι, μιμητές, τυχοδιώκτες, εργασιομανείς, κυριαρχικοί, άνδρες που θέλουν να ελέγχουν οτιδήποτε κάνουν οι γυναίκες και ο κόσμος, άνδρες που επιθυμούν να ρυθμίζουν τα πάντα,  αυτοί οι άνδρες ποδοπατούν τα συναισθήματά τους.  Ακόμη δε και αν γνωρίζουν ότι ο πόνος οφείλεται στον απόντα πατέρα, δεν ξέρουν τι μπορούν να κάνουν για να ανακουφιστούν. Ο Ιησούς, μπορεί να μην είχε τη σωματική παρουσία του Πατέρα Θεού, όμως τουλάχιστον τον πρώτο καιρό  είναι εμφανής η παρουσία του Ιωσήφ. Σε όλες Του βέβαια τις διδασκαλίες, ιδιαίτερα όμως στις δύσκολες στιγμές Του, επικαλείται τον Πατέρα Θεό, γεγονός που αποδεικνύει ουσιαστική και συνεχή πνευματική επικοινωνία. Εάν , μάλιστα, αποδεχτούμε την Τριαδική υπόσταση, τότε είναι αναμφισβήτητος ο ομφάλιος λώρος μεταξύ Πατρός και Υιού.

 

Η οικογενειακή ιστορία της πατρότητας ακολούθησε μιαν αμετάκλητη πορεία μέσα στις αλλαγές που υπέστη ο κόσμος τις τελευταίες γενιές. Τα τελευταία διακόσια χρόνια κάθε γενιά πατέρων μετέδωσε λιγότερα στους  γιους της όχι όμως και λιγότερη εξουσία, αλλά επίσης λιγότερη εξουσία και λιγότερη αγάπη. Φθάσαμε τελικά στο σημείο, όπου οι περισσότεροι πατέρες είναι εντελώς αμέτοχοι στη ζωή των γιων τους και των θυγατέρων τους, η πατρότητα διώχθηκε με την πατριαρχία. 

Οι νέοι κλήθηκαν ν' αποδείξουν τον ανδρισμό τους, με την προθυμία τους να πεθάνουν στον πόλεμο ακόμα και με το πρόσχημα της διάδοσης κάποιας θρησκείας και οι νέες  να αποδείξουν τη θηλυκότητά τους, με την προθυμία τους να πεθάνουν για τον άνδρα τους. Από τις γυναίκες ζητήθηκε να παρουσιάζονται μικρόσωμες, χαζές και αβοήθητες, έτσι ώστε οι άνδρες να νιώθουν μεγάλοι, δυνατοί, θαρραλέοι και έξυπνοι. Τούτο, όμως, αποδείχτηκε μια παρωδία και βεβαίως δεν έχει καμία σχέση με τη γέννηση, παρουσία και διδασκαλία του Χριστού, που αναβάθμισε τον ρόλο της γυναικείας οντότητας.

Οι άνδρες ήταν απασχολημένοι με την  πατρότητα κατά τη διάρκεια των χιλιετιών, που μεσολάβησαν   από την εμφάνιση της πατριαρχίας μέχρι την καταστροφή της πατριαρχικής οικογένειας από τη Βιομηχανική Επανάσταση. Από τότε, η έννοια της πατρότητας άλλαξε δραστικά, απότομα και ριζοσπαστικά. Η οικονομία υπαγόρευσε στον καθένα να βγει από το σπίτι του και να δουλέψει. Συνήθως επιλέγονταν οι άνδρες, επειδή δεν μπορούσαν να παράγουν γάλα (Για μιαν ακόμα φορά η βιολογία καθόρισε το πεπρωμένο και κατέστησε  τους άνδρες δημιούργημα προς ανάλωση). Οι άνδρες επέστρεφαν στο σπίτι τους τη νύχτα ή τα Σαββατοκύριακα. Ο ανδρισμός έπαψε πλέον να προσδιορίζεται με όρους οικιακού περιεχομένου μέσα από τα συζυγικά και πατρικά προσόντα και άρχισε να εξαρτάται από τις οικονομικές απολαβές. Μετατράπηκε σ’ αυτό που κάποιοι ονόμασαν «Πατέρας ο Χορηγός», μια λειτουργία που ταυτίζεται με το να προσφέρουν αγαθά στο σπίτι και στην οικογένεια, παρά να εργάζονται και να ζουν μαζί της.  

Έτσι ο πατέρας έπαψε να αγωνίζεται για να υποστηρίζει τους αγαπημένους του. Δεν επιβράδυνε τους ρυθμούς της δουλειάς του, όταν πετύχαινε ένα ικανοποιητικό επίπεδο οικονομικής άνεσης, αντίθετα  αγωνιζόταν πιο σκληρά για να κερδίσει  την επιδοκιμασία των συναδέλφων του και να αναδειχτεί στα μάτια τους… Θεοποίησε το χρήμα και εγκλωβίστηκε στον εαυτό  του, την ώρα που η πλειονότητα των ανθρώπων υποφέρει από την πείνα και την ανασφάλεια.  

Παρόμοια φαινόμενα βιώνουμε και σήμερα. Μέχρι την εμφάνιση της μεγάλης οικονομικής κρίσης, φούσκωνε το κύμα του καταναλωτισμού, που παρέσυρε όλες τις αξίες σε βαλτώδη βυθό. Η δίψα του  χρήματος και της επαγγελματικής καριέρας αποπροσανατόλισε τους άνδρες και τις γυναίκες, σ’ έναν ξέφρενο ανταγωνισμό απόκτησης ιδιωτικού πλουτισμού, επιδειξιομανίας, τιμών και δόξας, αλλά συνάμα και  απομόνωσης  στον εαυτό τους, χωρίς διάθεση ουσιαστικής προσφοράς στην οικογένεια και στην κοινωνία. Τώρα που η οικονομική κρίση δραματοποιεί την οικονομική μας υπόσταση, η κατάθλιψη, από τη  φτώχεια,  οδηγεί τους γονείς σε απόγνωση και σε απομάκρυνση από τα παιδιά τους και τους συνανθρώπους τους. Ιδιαίτερα οι πατέρες αδυνατούν να αισθάνονται την ήττα της οικονομικής αποτυχίας και συνηθισμένοι από τη μέχρι τώρα εξωσπιτική απασχόληση εξακολουθούν να είναι απόντες και να κάνουν επίδειξη του  κακώς εννοούμενου ανδρισμού τους έξω  από την οικογενειακή εστία και μακριά από τη ζεστασιά της παρουσίας του Θεού.

Η ζωή για τους περισσότερους νέους καθώς και για πολλούς ενήλικες είναι μια αποτυχημένη αναζήτηση του χαμένου πατέρα, που δεν έχει προσφέρει ακόμα προστασία, βοήθεια, φροντίδα, πρότυπα και κυρίως αναγνώριση. Όλοι αυτοί που δεν ξέρουν να φέρονται σαν άνδρες στη σύζυγό τους και στα παιδιά τους  και που γεμίζουν με ευκολία τα δικαστήρια διαζυγίων, όλοι αυτοί οι οργανωμένοι εισβολείς που ξεκινούν πολέμους και καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον ζητούν όλο και περισσότερα. Όλοι αυτοί οι ανδροπαθείς ερωτύλοι, ανταγωνιστικοί και κυρίαρχοι   υποφέρουν από την ανάγκη για πατέρα. Η κοινωνία μας βιώνει μια κατάσταση μοιραίας ανεπάρκειας της πατρότητας. Ο κόσμος μας χρειάζεται μια καλύτερη πάστα αρσενικών μεντόρων-πιστών συμβούλων και παιδαγωγών.

 Πολλοί θεωρούν ότι το πιο τρομακτικό πράγμα που θα μπορούσε να φανταστεί ένας άνδρας είναι να συνάψει μια ισότιμη, ειλικρινή και εγκάρδια σχέση με μια γυναίκα. Κι όμως, μια τέτοια εκούσια υποταγή του ανδρισμού σε μια τέτοιου είδους συντροφική σχέση αποτελεί πράξη ανδρικού ηρωισμού. Μια τέτοια στάση  οικογενειακής ζωής δημιουργεί το ιδανικότερο περιβάλλον ασφάλειας και συναισθηματικής πληρότητας για την ανατροφή των παιδιών, την αυτονόμηση και την ελευθερία τους,  αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πατρότητας.

Με τη γέννηση του Θεανθρώπου η γυναίκα αποκτά μια ισότιμη σχέση με τον άνδρα στο πρόσωπο της Παναγίας που ευλαβικά θηλάζει, αγκαλιάζει και μεγαλώνει το παιδί της και Θεό της.

«Τον κοιτάζει και σκέφτεται: Αυτός ο Θεός είναι παιδί μου, αυτή η θεϊκή σάρκα είναι σάρκα μου! Έγινε από μένα, κι αυτό το σχήμα του στόματός του είναι το σχήμα του στόματός μου, μου μοιάζει είναι Θεός μου και μου μοιάζει. Και καμιά γυναίκα δεν είχε μ’ αυτό τον τρόπο το Θεό της μόνο για εκείνη, έναν μικρούλη Θεό ζεστούλη, που χαμογελά και αναπνέει, έναν Θεό που μπορείς να τον αγγίξεις και που γελά. Και ακριβώς, σε μια απ’ αυτές τις στιγμές θα ζωγράφιζα την Παρθένο Μαρία αν ήμουνα ζωγράφος» έλεγε ο φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σαρτ.

Κι Εκείνος, ο Ιησούς, εκούσια προσφέρεται για το καλό της ανθρωπότητας, θέτοντας τους όρους της συνύπαρξης και της επικοινωνίας με τον Θεό, τους ανθρώπους και το  περιβάλλον.

Οι αρσενικοί κανόνες που διέπουν τον κόσμο έχουν τις συναισθηματικές τους ρίζες στους θηλυκούς κανόνες που διέπουν την πρώιμη παιδική ηλικία. Η γυναίκα άφησε στον άνδρα την κύρια ευθύνη για τη ροή της ιστορίας  ως αποζημίωση για την πολύ πιο σημαντική δική της  συνεισφορά στο είδος  ως τεκνοποιού.

Σε μια τέτοιας μορφής ανδροκρατούμενη κοινωνία, που πολύ απέχει από το βαθύ νόημα του Χριστιανισμού, ανάβουν και φέτος τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια, για να υποδεχτούν την ταπεινότητα στη φάτνη, ενώ ο σύγχρονος Ηρώδης καιροφυλακτεί και καταδιώκει την έλευση του Αγαθού. Μήπως έφτασε η ώρα να επαναρρυθμίσουμε τους ροοστάτες μας, για να φανεί ο φωτοστέφανος του Σπηλαίου και να αντλήσουμε από την ενέργεια, την καλοσύνη και το επαναστατικό Του παράδειγμα; Πώς αλλιώς μπορούμε να ελπίζουμε για τη βελτίωση των όρων της διαβίωσης και της ύπαρξής μας, αφού από μόνοι μας φαίνεται ότι αστοχήσαμε στη σοφία, διαστρέψαμε τη λογική και λατρέψαμε την ύλη και τα είδωλα; Πώς αλλιώς μπορούμε  να λογικευτούμε και να ελευθερωθούμε;  

Ζάκυνθος, Δεκέμβρης 2012