© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

π. Κων. Ν. Καλλιανός: Ο ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΡΙΝΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ…(Δοκιμή αυτογνωσίας)


Στ
ν ξιότιμη κυρία Λίνα Γαρυφαλλάκη- Νικολάου, λογοτέχνιδα, ταπειν ντίδωρο π τ πρόσφορα τς ελικρινος γάπης Της.

ταν ργ τ βράδυ ο κολυμβητς ποσυρθον π τν παραλία κι πομείνει τ κρογιάλι συχο κι ρημικό, τότε κατεβαίνεις στ γιαλ κα μέσα στν συχία τς νύχτας φουγκράζεσαι τν νασασμ τς θάλασσας,  πο μ παλος ρυθμος ναδυόμενους π τ  χαριτωμένα μικρ κύματα, σέρνεται πάνω  στ᾿ κρογιάλι, στ στρμα μ τ   πολύχρωμα τ χαλίκια. Κι εναι ατ ρα, ρα ποιητικ κα χαρισματική, ρα στοχασμο κα πνευματικς ναζωογόνησης, γιατὶ μέσα σὲ τούτη τν μορφι κα τν κατάνυξη ξεδιπλώνεις τος στοχασμούς σου, νοίγεις τν ψυχή σου κα νασύρεις π μέσα της Μνμες κα Πρόσωπα. Κα τότε διαλέγεσαι μυστικ μ’ ατά, γιατ πιθυμες ν ξανανταμώσεις μ τρυφερς στιγμές κα πολυφίλητα πρόσωπα, ποὺ, ν κα πέρασαν πό τ ζωή σου, ν τούτοις  χουν τν ελογία κα τ δυνατότητα ν σταλάζουν κόμα βάλσαμο στς πληγς πο νοίγει νελέητη καθημερινότητα κα ο πάνθρωπες κα ερωνικς συμπεριφορς κάποιων. Συμπεριφορς πο πάντα  νοχλον κα πειράζουν. Γι᾿ ατ κα τοτες τς συχες  καντως, ερς στιγμς, κάτω πό τ σκέπη τς  ναστρης νύχτας κα μ τ συντροφι το κυματισμο τς θάλασσας, νοιώθεις ναν λλο κυματισμ ν σ κυκλώσει. Τν κυματισμ τν ψυχν τν γαπημένων σου προσώπων, πο νακαλες π τν κόσμο τν ληθιν πο βρίσκονται, γι ν σο χαρίσουν τ δυνατότητα ν ξαναζήσεις μαζύ τους φωτεινς κα ασιόδοξες στιγμές, τσι στε ν κατορθώσουν ν σο φαιρέσουν κάθε φαρμακωμένο μαχαίρι πο φέρεις μέσα σου. Μαχαίρι πο κάρφωσαν «φίλοι κα πλησίον», ο ποοι μέσα στ σπλαχνο κα ψυχρ  νταγωνιστικ πνεμα τς ποχς, πιτρέπουν στν αυτό τους ν μεταποιεται σ θηρίο. Κα στς μέρες μας τ θηρία ατ, λλοιμονο, λο κα αξάνονται... Κα λιγοστεύουν ο νθρωποι -εκόνες το Θεο, πως πλάστηκαν πό τ Δημιουργό, γι ν ποτελον κα ν συνθέτουν Κοινωνίες συνεργασίας κα συναντιλήψεως.    
Στ περιθώριο τν στοχασμν τούτη τν ερ βραδυά, πομένει κι ναπόληση τν χαμένων νείρων, πο τ νοιώθεις ν εναι βυθισμένα σ τοτο τν πηχτ κα σκοτειν βυθ τς θάλασσας. νειρα τς παιδικς λικίας, τς φηβείας, τς νεότητας... Ττε πο σπάραζαν λα γύρω σου πό ζω κα ασιοδοξία, νειρα φωτειν κα καθάρια, πως τ θεριν τ πρωϊνά, πο στόσο εδες τόσες κα τόσες φορς ν χαντακώνονται κι σ ν᾿ ποτραβιέσαι στ μοναξιάσου κα στ φαρμακωμένη πογοήτευση. Κι στερα ν πασχίζεις ν ψώσεις πάλι τν πληγωμένη σου ψυχ κα ν ξαναστήσεις νέα νειρα, νέες λπίδες μ τν προοπτικ τς πιτυχίας κα τς νέας προσπάθειας. Πόσες φορς γινε ατό; Μήτε πο τς μέτρησες,γιατ θεκες ή κάθε φορ νναι πρώτη. Ψευδαίσθηση; σως... μως, πίσω πό τ λέξη ατὴ, θ πρέπει ν χαρακτε λέξη κουράγιο. πειδ ατ ταν κινητήρια δύναμη, θετικ πλευρ το ψυχισμο σου, στε ν μν δηγηθες στν πόγνωση. Κα κάτι κόμα. Ποτ τ χαμένα τ προδωμένα νειρα δν τ πέταξες ς χρηστα, πως πετμε τ σκουπίδια, λλ τ ποθήκευες πως τ βιβλία. Γιατ τ βιβλία, ταν τ ναγνώσεις, τ βιώσεις, τ χαρες, μετ τ τοποθετες σ περίοπτη θέση, γι ν μπορες ν τ πισκέπτεσαι ταν τ χρειαστες. τσι κα τ νειρα, πο εναι ρχειοθετημένα στ βιβλιοθήκη τς ψυχς σου, γι ν μπορες, κάποιες ερς κα πολύτιμες ρες, πως εναι ατ σιμ στ θάλασσα, ν τ ξαναβλέπεις. στω κι ν εναι χλωμά, ζαρωμένα, καχεκτικά. σ τ ελαβεσαι, γιατ εναι κομμάτια το αυτο σου, εναι πραγματοποίητες πιθυμίες, νησυχίες το χθς κα σχεδιασμο νεκπλήρωτοι.
 Κάτι λλο κόμα σ διδάσκει ποψινή  γραυλία: τι μέσα στ νειρα ατ κατοικον  κα τ πάντιμα πρόσωπα τν δικν σου νθρώπων, πο πόψε σ κυκλώνουν μαζ μ τος στοχασμος κα τν τρυφερ κυματισμ τς νυχτερινς τς θάλασσας... Κι εναι τοτο νας πιπρόσθετος λόγος πο δικαιολογεῖ κάλλιστα τν σίγαστη προσπάθειά σου, στε ν τ συντηρες κα ν τ σέβεσαι. Γιατ ξέρεις πς, ν τ πετάξεις, τότε εροσυλες πέναντι στ Θε κα στ πρόσωπα τν γαπημέων σου.
π τς πέναντι μακρυνς στερις μι σειρ π διόρατα φτα, πως τ κερι σ ρες λιτανείας, μοιάζουν ν κινονται ν σέ φτσουν, ν σ προσεγγίσουν. Εναι μικρ φωτειν θραύσματα, πο τ φέρενει σιμά σου κυματισμός τς θάλασσας. στόσο μπορε ν εναι κα τ φς πό τ κερι πο κρατονε σβυστα στ χέρια τους ο προσφιλες σου κεκοιμημένοι, ο οκήτορες τν νείρων σου, παραμυθία σου στν πελπισία κα στν γνωμοσύνη πο σκορπ φειδς κόσμος.  Ατς πο πλάστηκε καλός λίαν π τ Δημιουργό του κι στερα Τν πρόδωσε.
Αὔγουστος 2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails

Google+ Followers

Follow by Email