© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

π. Κων. N. Καλλιανός: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ…





, τι ζε κανείς σ᾿ ατν τν κόσμο, , τι ταμιεύει μέσα του στν λη χρονικ διάρκεια τς φημερίας του, ξάπαντος σχετίζεται μ πρόσωπα κα τόπους. Κα μάλιστα μ τ πρόσωπα κενα πο το δωσαν τ ζωή, τν ψωσαν μέσα στν κόσμο πό τς πρτες του στιγμές, τς νηπιακς κα φάνταστα τρυφερές,  σαμε τ χρόνια τ νήσυχα κα παναστατικ τς φηβείας.
Στν κορυφ ατς τς πυραμίδας τν προσφιλν προσώπων πομένει ναμφίβολα τ ερ κα πανέντιμο Πρόσωπο τς Μάνας, ατς τς παρξης πο χαριτώνει τ ζωή σου, τς δωρίζει τν αρα τς εαισθησίας κα τς στείρευτης κι δολης γάπης, τν ντύνει μ τ τρυφερ νδυμα τς Προσευχς / προστασίας κα φυσικ τ νοηματίζει μ τν γνοια της.
Γι᾿ ατὸ, ταν λθει καιρς ν κινήσει γι τ μεγάλο της ταξίδι, ν᾿ ποχωρήσει δηλαδ πό τ σκηνικ τν γκοσμίων, γι ν ξαποστάσει πιά, που κι ο πρόγονοί της ναπαύονται, κε, στν γκαλι το Θεο, τ κεν πο φήνει εναι δυσαναπλήρωτο, κορυφαο κα γεφύρωτο. Γιατ μαζί της ταξιδεύει γι τν κόσμο τν ληθην κι νας λλος κόσμος, δικός σου κόσμος, πο τν συνέθεταν πρόσωπα κα δραστηριότητες γαπημένες κα λησμόνητες. πως πίσης μαζί τους χάνεται, δν χει δηλαδ τν δια νοστιμι πο κάποτε διακρατοσε, κι τόπος, πο παύει ν χει τ διο νόημα, πως τότε πο τν κατοικοσαν νθρωποι... νας π᾿ ατος, τελευταος νθρωπος πο νοιγε τ θύρα τς Μνήμης κα μαζεύονταν να γύρω ο πρόγονοι, Μάνα...
Τώρα πι μ τν ποχώρησή της, χρος ρφάνεψε, φο σιωπ πο πλώνεται στ σπίτι, στος δρόμους, στ χορταριασμένη τν αλή, στ παρατημένα τ λουλούδια, κυοφορε μι θλίψη πο πραγματικ νοίγει στν ψυχ πληγς.
Τώρα πι δν θ ξαναδες το πατρικ τ σπίτι φωτισμένο, μήτε θ μοσχοβολ τ καμένο ξύλο τ χειμώνα τ φρέσκο νερ στ νοτισμένη τν αλή τ καλοκαίρι. Γιατ θ᾿ ραιώσεις τς πισκέψεις κε, πειδ δν θ᾿ ντέχεις κάθε φορ ν᾿ νοίγεις διπλοκλειδωμένες πόρτες κα ν νοιώθεις τν παγωμένο έρα τς μοναξις κα τς γκατάλειψης ν σο ριπίζουν τν ψυχή κα τ εναι λάκερο. Γι᾿ ατ κα ποχαιρετς πι τν παλιό σου τόν τόπο, πο στ κάτω-κάτω τς γραφς δ σο θυμίζει τίποτε πι, φο μ τ φυγ το κόσμου - σχατη κάτοικος ταν Μάνα- λα σο φαίνονται ξένα, φο εναι πι ξένα, λλαγμένα, διαφορετικ κα πολ περισσότερο γνωστα σ σένα πο ζησες περιούσιες στιγμς κι ελογημένες. Στιγμς πο τς στεφάνωνε πάντα Μορφ τς Μάνας...

υ.γ. Συναφς κείμενο μ τ παραπάνω εναι τ, « φορνος το παππο», πο πρωτοεμφανίστηκε παλαιότερα πό τ περιοδικ ατό.

1 σχόλιο:

Ρεγγίνα είπε...

Αποδίδει το Πρόσωπο της Μάνας. Όποιος Την έχει να Την προσέχει. Είναι Πολύτιμη όπως και οι Στιγμές.
Είναι Εκείνη που μας δανείζει την ψυχή Της.

Related Posts with Thumbnails

Google+ Followers

Follow by Email