© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Οι συνειρμοί μιας επιτυχημένης ημερίδας

της Κατερίνας Δεμέτη


Την Κυριακή 20 Μαρτίου 2011, πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Ζακύνθου από τη ΧΕΝ, Ημερίδα για τη «ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ».

Το παρόν δημοσίευμα στοχεύει από τη μια να συγχαρεί την προσπάθεια του τοπικού παραρτήματος της ΧΕΝ Ζακύνθου, που σε καιρούς πραγματικά δύσκολους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες που ταράζουν τα λιμνάζοντα ύδατα και επιπρόσθετα να συγχαρεί τις βασικές ομιλήτριες, οι οποίες μέσα από τις εμπεριστατωμένες ανακοινώσεις τους, από την επιστημονική ιδιότητά της η καθεμιά, ανέλαβαν το βάρος της πληροφόρησης, της ενημέρωσης και γιατί όχι της προτροπής για τη λύση της ένοχης σιωπής.

Στην ημερίδα έλαβαν μέρος με τα κάτωθι ειδικά θέματα, οι κυρίες:
• Μαίρη Ρουκανά-Αμπελά, φιλόλογος: «Σωματική βία και ψυχολογικός βιασμός»
• Κυριακή Βεντουρή, παθολογοανατόμος: «Σωματικές επιπτώσεις της κακοποίησης των γυναικών»
• Μαίρη Καρακασίδη, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια: «Ψυχολογικές επιπτώσεις της κακοποίησης στη γυναίκα» και η
• Ανδριανή Μαλλιά, δικηγόρος: «Η προστασία της γυναίκας από μορφές βίας στο ποινικό δίκαιο»,
• Ενώ η κ. Ελένη Σάρδη, Πρόεδρος της ΧΕΝ, απηύθυνε χαιρετισμό, μιλώντας για την ανάληψη πρωτοβουλιών από την πλευρά της ΧΕΝ και ειδικότερα του παραρτήματος της ΧΕΝ Ζακύνθου,
• και η ηθοποιός-σκηνοθέτης, Τζίνα Δράκου, δραματοποίησε αποσπάσματα από λογοτεχνικά κείμενα που σχετίζονται με το θέμα.

Αλλά το σημερινό μας δημοσίευμα θέλει κυρίως να σταθεί στους συνειρμούς που ήρθαν στο μυαλό μας, μετά την παρακολούθηση της επιτυχημένης ημερίδας. Ιδιαίτερα στις δηλώσεις του επιτυχημένου ζωγράφου Κώστα Τσόκλη στην κρατική τηλεόραση: «Δεν καταλαβαίνω, είπε ο γνωστός καλλιτέχνης, γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός από την κοπέλα που προκαλεί. Τη βία τη ζητά η ίδια. Ποιος είναι αλήθεια ο πιο ζωντανός άνθρωπος; Ο γερο-ηλίθιος που κάθεται στο σπίτι του και δεν έχει κανένα ερωτισμό μέσα του ή εκείνος ο οποίος ρισκάροντας την ζωή του και την ελευθερία του επιτίθεται σε ένα πλάσμα σεξουαλικό; Και δεν είναι ωραίο πράγμα στο κάτω κάτω βρε παιδί μου η επίθεση»;

Οι απόψεις αυτές βέβαια εξόργισαν πλήθος κόσμου από τον πολιτικό και καλλιτεχνικό χώρο και στάθηκαν η αφορμή για να γραφτούν εξαιρετικά κείμενα στον ημερήσιο τύπο. Αξίζει ν’ αναφερθούμε επιλεκτικά σε δύο από αυτά:

1. Στο άρθρο της Ξένιας Κουναλάκη, που φέρει τον τίτλο «Ενοχοποιώντας το θύμα» στην εφ. Καθημερινή, διαβάζουμε: «Υπάρχει ισονομία, ίση μεταχείριση από το νόμο για όλους τους πολίτες; Εξαρτάται. Αν είσαι Τσόκλης ή Πολάνσκι, όταν βιάζεις (φραστικά ή κυριολεκτικά) είσαι ωραίος τύπος, ζωντανός, με… αναρχικές απόψεις και ελαστική ηθική. Αν είσαι αλβανός βιαστής ανήλικης σαπίζεις στη φυλακή και μάλιστα κακοπερνάς στα χέρια των συγκρατούμενών σου, καθώς παραδοσιακά οι βιαστές βρίσκονται στην χειρότερη ιεραρχικά θέση των σωφρονιστικών καταστημάτων».

2. Στο άρθρο του Ιστορικού της Τέχνης και Καθηγητή στο Παν/μιο Αθηνών Μάνου Στεφανίδη από την εφ. Αυγή με τον τίτλο: «Οίκτος για τον Τσόκλη (Ή η αισθητική της παρόλας)», όπου ανάμεσα στα άλλα αναφέρει: «…Ο Τσόκλης ανήκει σε μια γενιά που τη σκλήρυνε η ανέχεια, τη γαλβάνισε η δυσκολία και τη μορφοποίησε η φιλοδοξία. Ο Κεσσανλής, ο Τάκις, ο Παύλος, ο Καράς, ο Κανιάρης, ο Θόδωρος, ο Δανιήλ, ο Κωνσταντίνος Ξενάκης, ο Μυταράς, ο Φασιανός, ο Κοντός, γεννημένοι όλοι γύρω στο 1930, έζησαν εξ απαλών ονύχων πολέμους και εμφύλιες δυστυχίες, γι' αυτό και ζήτησαν εκτός Ελλάδος την όποια καταξίωση. …Από την εποχή που ο Τσόκλης έφτιαχνε γιγαντοαφίσες για το σινεμά στη Σταδίου, ως βοηθός του Βακιρτζή, άλλαξαν πάρα πολλά. Ένας νέος κόσμος αναδύθηκε. Αρπακτικός, άπληστος, προκλητικός. Ένας κόσμος που ήθελε ν' αποκτήσει το καθετί χωρίς να ξέρει την αξία του οτιδήποτε…. Κάποιοι δημιουργοί, όπως ο Δανιήλ, ο Κοντός, ο Θόδωρος κ.ά. έζησαν λίγο ως πολύ σε αξιοπρεπή ανέχεια. Οι άλλοι ξεσάλωσαν πουλώντας χρυσό το πολιτισμικό τους υπερπροϊόν χωρίς αποδείξεις ή λοιπές μικροαστικές γραφειοκρατίες. Κάποιος ευαίσθητος τεχνοκριτικός, σε συνεργασία με τον ΣΔΟΕ, θα μπορούσε να γράψει κάποτε την "εναλλακτική ιστορία της σύγχρονης ελληνικής τέχνης σε συσχετισμό με την αλματώδη άνοδο και πτώση του Χρηματιστηρίου"! Ή το "πώς οι συλλέκτες φτιάχνουν τους καλλιτέχνες που φτιάχνουν τα έργα, κι όχι το αντίστροφο"! Και πόσο κοστίζουν όλα αυτά …. Και πιο κάτω γράφει ο Στεφανίδης ένα συγκλονιστικό υστερόγραφο: «Για τα έργα του Τσόκλη όπως η "Κιβωτός" έχω γράψει πολλά κείμενα. Αυτό είναι το πρώτο και τελευταίο κείμενο που γράφω για τον Τσόκλη - άνθρωπο. Για την προβοκατόρικη αμετροέπεια του οποίου μπορεί να φταίω κι εγώ, επειδή στον ενθουσιασμό μου υπερτόνισα το έργο, εντυπωσιακό οπωσδήποτε στη θεατρικότητά του, και παρέβλεψα τον χαρακτήρα, τη στάση. Τώρα πια ξέρω, πολύ αργά όμως, πως καμιά αληθινά μεγάλη δημιουργία δεν μπορεί να προκύψει από μισαλλόδοξες πόζες ή επηρμένες συμπεριφορές. Τι, όμως, είναι "μεγάλη δημιουργία"; Τίποτε περισσότερο από εκείνη που μας παρωθεί, που μας πείθει ν' αλλάξουμε τον κόσμο, αλλάζοντας πρωτίστως και πρώτα απ' όλα τον εαυτό μας...»

Γι’ αυτό κάθε φορά που φτάνουν στα χέρια μας ειδήσεις για «Βιασμούς “μαϊμού” που καταγγέλλουν οι Βρετανίδες» (ΗΜΕΡΑ ΤΣΗ ΖΑΚΥΘΟΣ, 18-3-2011), καλόν είναι πριν βιαστούμε να χειροκροτήσουμε το Διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος Λαγανά, κ. Δημήτρη Αγγελούδη, ο οποίος είπε τα πράγματα με τ’ όνομά τους: «αφού στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων αποδεικνύεται ότι τα φερόμενα ως θύματα είναι ανέγγιχτα», ας φροντίσουμε να βελτιώσουμε την ποιότητα του παρεχόμενου τουριστικού προϊόντος μας στους Βρετανούς, δηλαδή κατά Στεφανίδη: «ν' αλλάξουμε τον κόσμο αλλάζοντας πρωτίστως και πρώτα απ' όλα τον εαυτό μας».

Μία καλή ιδέα θα μπορούσε να είναι, η αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου που παρακολουθεί τέτοιες ημερίδες, να μην γεμίζει μόνο από γυναικείο κοινό.



π. Παναγιώτη Καποδίστρια: ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ (όλο το βιβλίο)


Έκδοση Δήμου Ζακυνθίων, Ζάκυνθος 2002. Δημοσιεύεται εδώ ολόκληρο σε ψηφιοποίηση!

Διονύση Φλεμοτόμου: ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ (ανέκδοτο ποίημα)




Είχαν τα πάντα μιαν ιερότητα.

’Κείνα τα λίγα χόρτα
στη σχισμή του κέντρου
τα χέρια
σαν τα ’κρυβαν
απ’ τις πεινασμένες γερόντισσες
τα τσιρότα που τόνιζαν την γυμνότητα
μα προπάντων
οι δύο είσοδοι στο φως
με την αδέκαστη ταυτότητα
στην εαρινή προανάκρουση.

Αργότερα
με σύνεση εκτέθηκαν
όλα τα μυστικά της φωτογράφησης
με προβολείς αρμόδιους
και κοσμικογράφους επικαιρότητας.

Ήταν
ως δήλωσαν
για πανανθρώπινη συναίνεση
μα ξέχασαν
πως από ’κεί επανεντάχτηκαν
οι πιο σώφρονες στίχοι.

[21 Μαρτίου 2009]


Ζαχαρία Στουφή: ΜΙΚΡΗ ΠΛΑΝΗ (ανέκδοτο ποίημα)




Μη πλανιέσαι, νου,
με το εξωτικό ηλιοβασίλεμα∙
δεν γίνεται για σένα, μα γι’ αυτούς.

Γονάτισε με σκυφτό το κεφάλι
βόσκησε μάραθα και σίναπα στο νεκροταφείο
έτσι όπως έκανε η προγιαγιά σου.

Μην πλανιέσαι
χαζεύοντας ουρανούς και σύγνεφα,
είναι ώρα να πάρεις τους ποντικούς απ’ τις Παγίδες
και αφού καλά-καλά τους λειώσεις με την Πέτρα,
Πρου κιού κιού Πρου κιού κιού
να έρθουν τα κοτοπουλάκια να τα θρέψεις.
Ή μήπως ελησμόνησες τη θεία σου την Κουκού;

Αλλά εσύ πλανιέσαι, νου, και δεν κάνεις το πρέπον,
μου λες ότι δεν φταις εσύ
αλλά η μούσα, που έρχεται και σε φωτίζει αδιάκοπα.
Χωρίς να βλέπεις, πίσω σου, την τρύπα στο σακί,
τα λιγοστά σου γράμματα σκορπίζονται στους δρόμους
μα είναι ανορθόγραφα και όλοι γελούν με σένα.

- Και τότε, η Μούσα, τι ζητά συνέχεια κοντά μου;

Ένα μονάχα θα σου πω, αποπλανημένε νου,
αυτούς τους λένε Ποιητές
μα εσένα αιμομίκτη.

 

Διονύση Σέρρα: ΠΑΙΧΝΙΔΙΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΠΟΙΗΤΕΣ (ανέκδοτο ποίημα)

 

1
Πώς φαντάζουν ύψους Στίχοι
σαν της προστασίας τείχη!

2
Κι απ’ του Φώσκολου το μνήμα
παίρνε Φως, για λάμψης βήμα.

3
Του Ανδρέα Κάλβου δάδα
οι Ωδές, γι’ άλλη Ελλάδα.

4
Μες στου Σολωμού τα άγια
άλλης Φύσης βρίσκεις μάγια.

5
Άλλο χέρι του Καβάφη
πάθη γέννας καταγράφει.

6
Έλεγος, θυμός, φαρμάκι
στις τομές του Καρυωτάκη.

7
Για βυθούς, μες στην ομίχλη
φέγγει του Σεφέρη η Κίχλη.

8
Για τις θύρες άλλου οίκου
τα κλειδιά του Εμπειρίκου.

9
Πάλι ο Ρίτσος σ’ αύρας στράτα
γράφει τ’ ουρανού σονάτα.

10
Μες στης ερημιάς τη Λύπη
του Ελύτη ανθούν οι κήποι.

 

Παναγιώτη Καποδίστρια: ΜΑΘΗΜΑΤΑ Α΄ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ (ανέκδοτο ποίημα)



συνομιλία με την Ε. Κ. και τον Γ. Χ.

1
Σε τρένο σωστό
σε προσήλιο Κήπο
επαφίεται
με τα καλά του ρούχα
περήφανος κόκορας.

Η μάνα ήδη
τηγανίζει τα ψάρια
στρώνει αγάπη
και καλεί στο τραγούδι
πρόσωπα εχέμυθα.

Τι πολλά δώρα
ελάτε σιγά-σιγά
θα χαρούν όλοι.
Γιατί σιγά μητέρα;
Γάτα, μη τα χηνάκια.

2
Όσο θ’ αυξαίνεις
τον προεστώτα Φόβο
μην αμελήσεις
τα γκράφιτι στους τοίχους
τη μυρουδιά ιωδίου.

Λεωφορεία
παίρνουν αφήνουν κόσμο
στην Ακοσμία
και πατείς με πατώ σε
στο κατώι τού Χαμού.

Γιατί να πάμε;
-Έλλη, να ένα μήλο.
Με χαρά πηδώ
είναι μια χρυσόμυιγα
Πρώτη σέρνει το χορό.

(19-20.10.2007)

Ελένης Δημάκου: ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (ανέκδοτο ποίημα)

 


Ασημένιο, γαλήνιο
κατευναστικό φεγγάρι,
κόσμημα της νύχτας ακριβό
που πλάι σου τ’ αστέρια αργοσβήνουν,
ακούραστο στη σιωπηλή σου πορεία
εσύ, που η λάμψη σου φωτίζει
της μνήμης τα σκοτεινά μονοπάτια
κι όλα τα μυστικά γνωρίζεις της ψυχής,
σε κάθε αγρυπνία συμπαραστάτης
καθώς στα τρίστρατα του νου διεισδύεις
με το βλέμμα σου
και με κύκλους επταφώτιστους ορίζεις
όλα τα θεϊκά μηνύματα της μοίρας
τις μάταιες αγωνίες αποκαλύπτοντας,
κι όταν όλα σκεπαστούν
απ’ του καιρού τη σκόνη
εσύ θα συνεχίζεις,
νυχτερινό και ολόφεγγο,
την ουράνια διαδρομή σου.

 

Αθηνάς Βλαχιώτη: [ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΔΙΟΝΥΣΙΕ…]

 

(Απόσπασμα από την υπό έκδοσιν ποιητική συλλογή «Οι Αφηγήσεις του Αγγέλου Rom», εκδόσεις Ιδεόγραμμα)

(…) Έσχατος όλων πρόβαλε μέσα στο ανεμόβροχο ο Διονύσιος και,

Σε βλέπω, Διονύσιε, στην προκυμαία, απορροφημένος στις σκέψεις σου, με χαλασμένο κορμί κι αβέβαιο βήμα. Κρύο και βροχή δέρνουν τα γκρίζα μαλλιά σου, και τρέμεις. Ισορροπείς στο εύθραυστο τοιχίο και αποκάτω η θάλασσα μανιάζει κι αφρίζει λαίμαργα να σ’ αρπάξουν τα κύματα να σε αφανίσουν.

Τέλειο θύμα της άπληστης ποίησης που ήθελες και, επιμένεις να είσαι, ιερέας του αδύνατου, να απωθείς τον ήχο των ένοχων πραγμάτων, μέχρι που δεν άντεξες τη μνήμη σου, δεν άντεξες ούτε την πατρίδα να πορνεύεται, να σέρνεται σε πρόστυχα κρεβάτια, και άπλωσες τις λέξεις σαν πένθιμα πέπλα, σκέπασες το πρόσωπό της να μη βλέπεις το αυτάρεσκο γέλιο της και τα αρχαία της σφραγίσματα.

Μα πιο πολύ ξέχασες την επιθυμία για ’κείνο που έχασες οριστικά, και θαύμασες που άκουσες την ψυχή του ανθρώπου να τραυλίζει σαν να μην ήταν η δική σου ψυχή. (…)

 

Λούλας Βάλβη-Μυλωνά: ΤΟΛΜΗ (ανέκδοτο ποίημα)




α΄
Στα τζαμωτά των θαλασσών
τ’ αστέρια συγκλονίζονται.

β΄
Έμπα στο χρόνο
και μίλα του να ξεδώσει.

γ΄
Κάθε σου τόλμη
κάνει τη σάρκα όνειρο.

δ΄
Σπείρε κάτι κι εσύ
να διαβάζεται.

 

Σαράντη Αντίοχου: ISLE OF DOGS* (ανέκδοτο ποίημα)



Στο νησί των σκύλων
μια φορά το χρόνο έχουνε όλοι οι σκύλοι
πανηγύρι
Εκεί βλέπεις
σκύλους που έχουν έλθει
από κάθε μεριά της οικουμένης
Απ’ τις Ινδίες
το Μακάο
το νησί της Παρθένου
την Τζαμάϊκα και τη Σάντα Λουτσία
απ’ το νησί του Ροβινσώνα - τουτέστιν
το Χουάν Φερναντέζ
Σκύλοι
από τας Ευρώπας
τους τροπικούς και από το βόρειο κύκλο
που σέρνουν μέχρι να πεθάνουν τα έλκηθρα των Εσκιμώων
Σκύλοι ευγενέστατοι
με σμόκιν και βελάδα
αραιά και πού κανένας κρυφοδαγκανιάρης (το βλέπεις εύκολα από την ουρά του και φυλάγεσαι)

Από την παραμονή της φιέστας έχουνε καταπλεύσει μπρίκια κατάφορτα με friskies κι άλλες τροφές
σοφιστικέ

Τη μέρα της γιορτής μετά την εκκλησία
γίνεται η διανομή των εδεσμάτων
κι έπειτα κάθε σκύλος καλοφαγωμένος
τρέχει στο πάρκο και ξαπλώνει στο γρασίδι
κι όλοι μαζί ακούνε ροκ en vivo
βλέπουν κανένα χάπενινγκ
κανένα στρίκινγκ
γελούν - χορεύουν- κλαίνε εν αναγαλλιάσει
βλέπουνε Punch and Judith
ξεκαρδίζονται στα γέλια
κι έπειτα λίγο-πολύ ξενερωμένοι
κάνουνε έρωτα οι καημένοι!
Και κοιμούνται...

κοιμούνται ώς το βράδυ
που θα κατέβουνε όλοι στο λιμάνι
στα dock
στις παλιές τις αποθήκες
να δουν στο θέατρο τον «Γκουντακίντερ»
ή του «Μπάρμπα Θωμάκου την Καλύβα»,
και θα ’χει δωρεάν ένα σκουτέλι
ζεστό ζουμί
μήπως και πάει κάτου
η πίκρα
γιατί – πράγμα ανήκουστο
οι σκύλοι μας γνωρίζουν ότι
τη νύχτα εκείνη
ΤΕ-ΛΕΙ-Ω-ΝΕΙ
η γιορτή τους

[* Ανέκδοτο, από την ενότητα: Nur Narr! Nur Dichter!]

 

Σταύρου Αμπελά: ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ (ανέκδοτο ποίημα)

 


Ψάχνω να βρω
τους παλιούς καλούς νεκρούς
που με συντρόφευαν
στα ακίνητα ταξίδια μου
χαρίζοντάς μου
μικρές καλοκαιρινές ιστορίες.
Βαρέθηκα τους ζωντανούς
με όψη θυμωμένη
γιατί δεν έμαθαν ακόμα
να πετάνε.
Παλιές ιστορίες θα μου πεις
μα η Άνοιξη ψάχνει πάντα
τέτοιες αθέατες ρωγμές
να κάνει την εμφάνισή της
σαν τα μάτια της γάτας
που ξαφνικά
γυαλίζουν στο σκοτάδι.
Και το μολύβι ώρες ώρες
μεταμορφώνεται σε πεταλούδα
πετά ένα γύρω στο δωμάτιο
και τελικά
κάθεται πάνω στο τετράδιο
που εν τω μεταξύ
έχει μεταμορφωθεί
σε λουλούδι.

 
Related Posts with Thumbnails

Follow by Email