© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Κωστή Παλαμά: ΖΑΚΥΝΘΟΣ (ποίημα)

 

[Από το "Περάσματα και χαιρετισμοί", 1930]

Στην κυρία Μαρία Μινώτου

Κάποτε μ' έφεραν τα κύματα παιδί
στη γη που είν' απ' ανθούς κι από τραγούδια ηλιοχυμένη,
προτού να τη χαρώ στου Κάλβου την ωδή
και πριν την αγαπήσω στη Φαρμακωμένη.

Από ένα ψήλωμα, ξεχάνω τ' όνομά του πια,
σα χώρα επαγγελτή ξεγνάντεψα την εξοχή της,
του πράσινου μεθύσι και χαροκοπιά,
μόσχος τ' αγέρι της και μόσχος η πνοή της.

Και με νεραϊδοπήρε η χάρη η θρυλική
της γης, καθώς παιδί τα πάτησα τα χώματά της· 
προτού να με φιλήσει η Μούσα η λυρική, 
με πρωτοχάιδεψεν εκεί η μοσκοβολιά της. 

Χρόνια περάσαν, απ' εμπρός μου όμως ποτέ
δε χάνω τη στιγμή, καθώς μακριάθε σε πρωτοείδα,
στον αταξίδευτο, εσύ τόπε ποθητέ,
του Φώσκολου ακριβή, του Σολωμού κοιτίδα.

(Κ' εσύ, ψυχή του ιδανικού, άχραντη αυγή,
τα μάτια σου ας κλειστούν, ζακυνθινό ροδομπουκέτο
κρατώντας, του χαμού το ρέμα να σε πιη,
τρελή Οφηλία, για του ονείρου τον Αμλέτο).

Αθήνα, 20.6. 1927

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails

Google+ Followers

Follow by Email