© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ

ς εναι καλ ντώνης Παπαβασιλείου πο μ τ Βαρυχειμωνι το Μωραϊτίδη, τν ποία μνημόνεψε, μο θύμισε κι μένα κάποιες τέτοιες μέρες, λευκές, πάλλευκες μέρες,  μ τ χιόνι να γόνα ν καπλαντίζει τ χωριό μας, ν χαρίζει σ μς τ παιδι εφροσύνη κα στος μεγάλους συλλογές. Ναί, συλλογές, γιατ ξέρανε πολ καλ πς ατς ο λευκές, θες μπαμπακολες πο πέφτανε κα σωρεύονταν πάνω στος δρόμους στς σκεπς κα τ δέντρα, μοναχα ζημις θ προκαλοσαν.
Βγαίνανε τότε κάθε τόσο ο νοικοκυραοι ξω κα κοίταζαν γύρω-γύρω τ πυκν τ χιόνι πο πεφτε, μονολογώντας:
-Βρέ, τοίχους....Τίπουτα δ φαίνιτι.
Κι στερα ξαναγύριζαν σιμ στν παραστιά, στ μεντέρι κα κοιτώντας τ φωτι ψιθύριζαν, λς κα κάνανε διάλογο μ τ ξύλα πο καίγονταν φήνοντας παραξενους χους-φωνές, λές, το δάσους.
-χ, πνι τ δέντρα, θ τ χαdακώς᾿ τ θλιάσματα...
Κι νος τους ταν στ λαιόδεντρα, πο μπορε τότε ν ταν κόμα τίναχτα, δηλαδή, ν μν εχε τελειώσει λαιοκομιδή. Κα γι ν πομε τν λήθεια, καημς δν ταν τόσο γι᾿  ατά,  σο  γι τ θλιάσματα, τ μικρά, δηλαδή, τ νέα λαιόδεντρα πο τώρα ναπτύσσονταν κι ταν τ καμαρι το κάθε λαιοπαραγωγο κα κτηματία.
μως πρόσβαση στ χτήματα ταν δύσκολη ως κι δύνατη.
-Πο ν βγες σαπάν...Πάει σ κουκούλουσι το χιόν΄!!
Κα περίμεναν ν καλωσυνέψει καιρός, ν άγωνία λο κα μεγαλωνε καθς συνέχιζε ν  χιονίζει.
κουγες, λοιπόν, στος καφενέδες τν δια φράση π τος νοικυραίους, πο γωνιοσαν, λλ κα ντιμετώπιζαν τ ζήτημα μ στωϊκότητα.
-Βρέ, τσ᾿ ρήμαξι τσ᾿ λιές ο χιουνις !!! λλά, ς εμαστι καλά, τ δέdρα θ ξαναγίνει, δ΄ λειά θέλνει...
Πράγματι, μόλις καταλάγιαζε χιονις κι ρχιζαν ν κνοίγουν τ μονοπάτια γι τ χτήματα, τότε ρχιζαν δειλά-δειλά ν νηφορίζουν κατ τος λινες ο παλιο Κληματιανοί, πότε μ τ ζα, πότε ποδαρόδρομο-ατοκίνητα δν πρχαν τότε-ν δον τς ζημιές. Κι ταν βλεπαν τ πληγωμένα λαιόδεντρα μονολογοσαν.
-Μανάλια γίν’κανι τ δέdρα!!!
Τ πόμενο βμα ταν τώρα πι τ λιάνισμα τν χοντρν κλαδιν πο ταν καταγς.  ν δ τ κλαδι εχαν κα καρπ τ μαδοσαν, ν χι, τ καλύτερα π ατ τ φόρτωναν γι τ σπίτι, στε ν χουν φα τ ζα (γίδες, πρόβατα, γαϊδούρια, μουλαρια). Τ ξύλα τ βάζανε στν κρη κι χι κατω π τ δέντρα,  γι ν μ ξεραθον κε κα βγε «κουπίδα» κα καταστρέψει τς λιές.
Μεγάλη φροντίδα μως δείχνανε γι τ «θλιάσματα», πο τ περιποιοσαν, βαζαν παλούκια ν τ «στάσουν», τ κλάδευαν προσεχτικ μ ψαλίδι κα κοίταζαν ν τ᾿ ναστήσουν.
μως πολλς φορς κανε τ χιόνι «πάν’- πανουτο», τ να δηλαδή, μετ τ λλο κα κόπος τν νοικοκυραίων ταν μεγάλος... Γιατ κενοι ο νθρωποι λάτρευαν τ χτήματα, τ δέντρα, τν καλλιέργεια, γιατ ζοσαν π᾿ ατά, πάντευαν κορίτσια, χτίζανε σπίτια κα πορεύονταν. Τότε λ᾿ ατ μως...
π.κ.ν.κ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails

Google+ Followers

Follow by Email