© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

Δημήτρη Γ. Μαγριπλή: ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ (νέο διήγημα)

Ήμουν από τους πρώτους που ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα. Δεν ξέρω τι απέγινε η φωτογραφία με τον Πρόεδρο. Την είχα σε περίοπτη θέση, τουλάχιστον μέχρι τον τσακωμό μου με την Βάσω. Εκεί πρέπει να χάθηκε... Λογικά πέταξε καταμεσής της λεωφόρου Συγγρού, μαζί με το τραπεζάκι για τον καφέ. Ευτυχώς δεν χτύπησε κανένα. Από ό,τι μου είπαν, όλα προσγειώθηκαν στον κάδο του Δήμου. Ήταν ώρα περισυλλογής και έτσι χάθηκε για πάντα. Υπήρχε και η προκήρυξη της Tρίτης του Σεπτέμβρη. Καδραρισμένη και μάλιστα συλλεκτική. Τελευταία, την είδα στο μπάνιο. Τραπεζάκι για ανάγνωση τις ώρες της ανακούφισης. Επάνω σε δύο κουτιά με απορρυπαντικό. Τι να πεις στα παιδιά; Δεν καταλαβαίνουν αξίες... Ίσως ήταν και η πρώτη που μοιράστηκε μετά την ιστορική ομιλία. Μου την είχε δώσει ο Κώστας. Σπουδαίο παιδί! Εκείνη την εποχή κολλούσε όλη την λεωφόρο με αφίσες. Δουλευταράς! Αργότερα έκανε άλματα, όπως και όλοι οι άλλοι. Έφτασε να διαχειρίζεται την ανάπτυξη της χώρας και μαζί με τον Άκη και κάμποσους άλλους να χτίζει την ανεξάρτητη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα. Εποχές και αυτές!...

Από σπίτι σε σπίτι και από πορεία σε πορεία φτάσαμε στο όνειρο. Το είδα με τα μάτια μου. Χωρίς κόπο, μόνο υπηρετώντας την ελπίδα και κάποιο χαμόγελο στην ταυτότητα του κινήματος, διορίστηκα στον ΟΣΕ και έπαιρνα όσα και ο συναγωνιστής, που είχε δύο πτυχία. Φυσικά αυτό αποδείχθηκε πολύ αργότερα. Τότε, που ο Γιώργος αποφάσισε να διορθώσει τις αδικίες. Και καλά έκανε. Αυτό το λέω με πλήρη επίγνωση. Όχι όπως ο Γιάννης, που το παίζει φίλος και από πίσω μαζεύεται στις πλατείες. Άκου, πλατείες! Διαμαρτυρήθηκε δήθεν, μάλλον δροσίστηκε και καταμεσής του καλοκαιριού έφυγε για διακοπές. Γύρισε χτες. Με πήρε τηλέφωνο και μου το θύμισε. Το είχα ξεχάσει. Έβαλα λοιπόν τη Βάσω όλο το βράδυ και μαγείρευε. Τι άλλο να κάνω; Εδώ που φτάσαμε μόνο αυτό μας σώνει...

Έβγαλα το μαύρο κουστούμι από την ντουλάπα. Ήθελε λίγο σιδέρωμα. Το πάτησα και έπειτα κάθισα στην τηλεόραση να δω τις ειδήσεις. Μέτρα για την παιδεία, την υγεία, την πρόνοια, περικοπές και δάνεια τέλος. Χάρηκα. Ο αρχηγός της Αστυνομίας με χαμόγελο μίλησε για εκπλήξεις ανήμερα της Διεθνούς Εκθέσεως.

- Η εξέλιξη της κοινωνίας επιφέρει εξέλιξη και στα μέτρα καταστολής.

Τι όμορφα λόγια και τι αποφασιστικότητα! Επιτέλους έχουμε Κυβέρνηση! Μου θύμισε την επταετία και μου σηκώθηκε η τρίχα. Τίποτα άλλο δεν ορθωνόταν από το άγχος. Έπρεπε να γίνουν όλα τώρα και μάλιστα γρήγορα. Να σώσουμε την χώρα και να δείξουμε σε όλη την ανθρωπότητα το μεγαλείο της φυλής.

Άνοιξα το μπαούλο και πήρα το λάβαρο. Το ξεδίπλωσα και βγήκα στο μπαλκόνι. Ένας ήλιος κυμάτισε καταμεσής της νύχτας. Το αεράκι τον τίναζε με ρυθμό. Τραγούδησα χαμηλόφωνα τον ύμνο και ύστερα σηκώθηκα από τον καναπέ.

- Πάω προς νερού μου, απάντησα στη Βάσω, που ανησύχησε. Σπάνια σηκωνόμουν από την θέση μου. Έψαχνε το ρόδι, για να πάρει τα σπόρια του.

- Έβρασε το σιτάρι; ρώτησα στην επιστροφή.

- Έγινε! μου είπε και ξαναχάθηκε στην κουζίνα.

Τα παιδιά κοιμόνταν ήσυχα. Τα χάιδεψα και τους ψιθύρισα για το μέλλον... Ο μικρός έβηξε και γύρισε πλευρό. Δεν τους ξαναλέω τίποτα. Γύρισα στον δέκτη. Είχε αρχίσει ταινία. Παλιός ελληνικός κινηματογράφος. Τρελαίνομαι. Γέλια!... Κοίτα πώς ζούσαν!... Τρεις και εξήντα έπαιρναν και πείνα... Να και η αμαξοστοιχία για την Γερμανία. Κλάματα και Καζαντζίδης.

- Κλείσ’ το κι έλα να βοηθήσεις, φώναξε η γυναίκα μου.

Πήγα. Τελευταίες πινελιές, όλες δικές μου! Το κέντησα περίτεχνα! Έγραφε ΠΑ.ΣΟ.Κ. και είχε και την ημερομηνία γέννησης: 3 Σεπτεμβρίου!... Όλα έτοιμα. Είχε πια ξημερώσει. Ακούστηκε το τηλέφωνο.

-Στις έξι το απόγευμα στο Σύνταγμα, μου ανακοίνωσε ο Γιάννης. Α! και μην ξεχάσεις τα κόλλυβα…, μέρα που είναι!

2 σχόλια:

Γιώργος Σαμπαζιώτης είπε...

Στην Εκκλησία το μνημόσυνο είναι λύτρωση...
Στην πολιτική γίνεται..μνημόνιο!

Για άλλη μια φορά ωραίος δεικτικός λόγος Δημήτρη, μέσα από ένα κείμενο με εύστοχους παραλληλισμούς.
Γ.Σ.

ΕΛΕΝΗ ΚΟΦΤΕΡΟΥ είπε...

κ. Μαγριπλή, διάβασα το βιβλίο σας τις «Κρυφές Ενοχές» καθώς και τα διηγήματά σας που βρίσκονται δημοσιευμένα σ’ αυτή την ιστοσελίδα και θέλω να σας πω, ότι εκτίμησα πολύ το γεγονός ότι όλα τα κείμενα σας είναι πολιτικά, ακόμη και τα ποιητικά κι αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό..
Πιστεύω ότι και η λογοτεχνία οφείλει να παίρνει θέση απέναντι στα πράγματα, καθώς «έρχεται κάποτε η στιγμή, που πρέπει ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις»…Οπότε, όλες οι σιωπές και η εντελώς απολίτικη λογοτεχνία που πλασάρεται αφειδώς σε γυαλιστερές συσκευασίες εύπεπτων αναγνωσμάτων είναι για μένα από ύποπτες, έως ένοχες..

Οι "κρυφές ενοχές" σας ένοιωσα ότι είναι και δικές μου ενοχές -και θεωρώ ότι πρέπει να είναι ή να γίνουν ενοχές του κάθε αναγνώστη - κι αυτό συνέβη από τις πρώτες σελίδες...
Τόσο οικεία η νοσταλγία του "Καβαλότι και Ερεχθείου γωνία",οι φόβοι, το άγχος, η αγωνία αλλά και η τρυφερότητα του "Σύγχρονου Βασάλου" ακολουθούν τον αναγνώστη και στις "Κρυφές ενοχές" , από τόσο κοντά που μερικές στιγμές έχει την αίσθηση ότι έχουν γραφτεί για εκείνον…

Η μελαγχολία και η αλήθεια στην "Εθνική Αποστολή"( που τόσο όμορφα, θα έλεγα, κινηματογραφικά αποτυπώνεται εδώ) και στα "Είδη δώρων" εκφράζουν με χιούμορ και πικρία, (χτυπημένα στις σωστές δόσεις), τα τραύματα της "χαμένης γενιάς" μας.
Μια τοιχογραφία της Ελλάδας που ποτέ δεν πεθαίνει (ή έχει πεθάνει και δεν το ξέρει ακόμη..) αλλά με τόση ευκολία σκοτώνει τα παιδιά της και φυσικά τους ξένους της....ενώ χαϊδεύει τους κάθε είδους «Ερίφηδες» στην προσπάθεια "Ανάπτυξης της υπαίθρου" ...

Προχωρώντας στους "Προσκυνητές στο Άγιο Όρος" και "Το νησί του μυστηρίου" ένοιωσα τόσο έντονα αυτό το: Υπάρχει ακόμη κόσμος; που αναφέρεται στο δεύτερο.. Υπάρχει άραγε; Αναρωτιέμαι ξανά εγώ
Και τα δυο κείμενα περιέχουν τη διαπεραστική αλήθεια που σαν σφάχτης σε κυνηγά ακόμη κι όταν τελειώσεις την ανάγνωση..(για μένα έτσι θα έπρεπε να είναι όλα τα κείμενα..)
Για το "Ιστορίες μορέον" 'έχω να πω ότι καταφέρατε με την πτώση ενός κίτρινου φύλλου να περιγράψετε την πτώση του ανθρώπου που ζει με τα ζωτικά του ψεύδη...γιατί ίσως δεν ανακάλυψε ποτέ "Εκείνο που μας λείπει"

Και μετά από τη γροθιά στο στομάχι που προκαλούν τα προηγούμενα κείμενα (αυτό άλλωστε είναι που τα καθιστά τόσο αληθινά) έρχονται τα πέντε τελευταία διηγήματα που είναι καθαρή ποίηση με καταγγελτικό περιεχόμενο
Από "Το μονοπάτι του ελαφιού" και "το Λαϊκό δικαστήριο", μέχρι "την Πετούμενη γλαύκα" το παιχνίδι της πεζογραφίας με την ποίηση είναι γοητευτικό χωρίς όμως να παρουσιάζει καθόλου έλλειμμα στην προσπάθεια αφύπνισης, προβληματισμού και ανάδειξης των προσωπικών και συλλογικών ενοχών μας…
Ελένη Κοφτερού

Related Posts with Thumbnails

Google+ Followers

Follow by Email