© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2021

Γιώργου Λέκκα: ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ (νέο ποίημα)

 

Βαδίσαμε χέρι με χέρι

αγάπες που ύστερα τις χάσαμε

μα δεν σου δώσαμε ποτέ το χέρι

κι ας ήσουνα πάντοτε πλάι μας


22.8.2021


Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου.


Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2021

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΟΣ ΝΟΣΤΟΣ

Ἀθεράπευτος Νόστος1 ἤ Γύρω ἀπὸ μιὰ πρώτη ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου του Δικηγόρου κ. Κων. Ν. Κοσμᾶ, Σκοπέλου Μνῆμες, Σκόπελος 2021σ. σ. 311


Ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἀξ. κ. Δήμαρχε καὶ ἐκλεκτοὶ κ. Δημ. Σύμβουλοι, προφιλεῖς μου Σκοπελίτες καὶ φίλοι τοῦ νησιοῦ μας,

Θὰ ἤθελα νὰ ξεκινήσω μὲ μιὰν ἐξομολογηση, ἡ ὁποία -καθὼς θὰ δεῖτε- ἔχει ἄμεση σχεση μὲ τὴν ἀποψινή μου παρουσία, ἡ ὁποία καὶ ἐλπίζω νὰ φανεῖ χρήσιμη.

Στὶς πρῶτες μέρες, λοιπόν, τοῦ χρόνου που διανύουμε, βρέθηκα στὸ ἰατρεῖο τοῦ προσφιλοῦς μου ζεύγους Μαρίας Σάββα καὶ Λευτέρη Γκόλια. Ἐκεῖ, λοιπόν, πρωτοεῖδα τὸ βιβλιο αὐτό τοῦ κ. Κοσμᾶ, τὸ ὁποῖο καὶ εὐχαρίστως μοῦ δάνεισε ἡ κ. Μαρία Σάββα, στὴν ὁποία καὶ ἦταν κι ἀφιερωμένο, ἐνῶ ἀργότερα μοῦ τὸ χάρισε κι ὁ συγγραφέας του.

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2021

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΣΕΙΣΜΟΠΥΡΚΑΓΙΑΣ ΤΟΥ 1953 ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ (Μέρος Β΄). Οι παλιοί διηγήθηκαν και οι νεότεροι θυμήθηκαν

Έρευνα: ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ 

Εφέτος συμπληρώνονται 68 χρόνια από τους φονικούς σεισμούς που κατέστρεψαν τρία από τα Επτάνησα, Κεφαλονιά, Ιθάκη και την Ζάκυνθο. Ένα, από τα ωραιότερα Νησιά της Ελλάδας. Η πυρκαγιά που ακολούθησε στη χώρα Ζακύνθου, αποτελείωσε ό,τι λίγο απόμεινε από τους σεισμούς, καταδικάζοντας σε φριχτό θάνατο όλους αυτούς που εγκλωβισμένοι μέσα στα ερείπια, δεν κατέστη δυνατή η διάσωση τους! Ουδείς μπορεί να πει με ακρίβεια πόσοι και ποιοι ήταν, δυστυχώς. Πολλοί, πήγαν με τα μπάζα που μάζεψαν οι μπουλντόζες πολύ αργότερα. Δεν μας επιτρέπεται, λοιπόν, να παραβλέψουμε τη μαύρη Επέτειο, ανεξάρτητα πόσα χρόνια πέρασαν από τότε, ιδιαίτερα, εμείς όσοι μείναμε, που βιώσαμε από πρώτο χέρι την καταστροφή!

Δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεχάσουμε! Δυστυχώς, οι αυτόπτες μάρτυρες εκείνων των Ημερών που τις «έτρεμε ο λογισμός», όλο και λιγοστεύουμε. Αν εμείς, δεν καταγράψουμε όσα περισσότερα βιώσαμε και ασφαλώς θυμόμαστε, οι νεότεροι και οι μεταγενέστεροι δε θα μπορέσουν να μπουν «στο πετσί» εκείνων των ημερών από αυθεντικές μαρτυρίες απλών ανθρώπων!

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2021

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ Η ΕΦΕΤΕΙΝΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΣΤΗ ΣΚΟΠΕΛΟ

Τὴν Τρίτη 27 Ἰουλίου τελέσαμε τὴν ἱερά Πανήγυρι τοῦ Ἁγίου μας Παντελεήμονος, τοῦ παπποὺ μας, ὅπως τὸν ὀνόμαζαν οἱ παλιότεροι ἐνορίτες μας. 

Τὴν ἐφετεινή, μάλιστα, πανήγυρι ἐλάμπρυνε μὲ τὴν παρουσία Του καὶ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, ὁ Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος ὁ Β΄.

Στὸ τέλος τῆς λαμπροφόρου θείας Ἀρχιερατικῆς Λειτουργίας προσφωνῶν ὁ ἐφημέριος τοῦ ναοῦ τὸν Ἀρχιερέα, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς ὑπολοίπους συλλειτουργούς ἱερεῖς, ἀνέφερε τὰ ἑξῆς:

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2021

Μαρία Δελήτσικου-Παπαχρίστου, 2021

Γράφει η ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ

Πρώτα πρώτα θέλω να συγχαρώ τον  Δήμαρχο Σκοπέλου κ. Σταμάτη Περίσση και τις άλλες αρχές του τόπου που είχαν την ευγενή ιδέα να τιμήσουν ένα εξέχον μέλος της σκοπελίτικης κοινωνίας για τη συνολική προσφορά του στον τόπο την Κυρία Μαρία Δελήτσικου-Παπαχρίστου, για τα ωραία βιβλία που έγραψε, για τα παιδιά που δίδαξε, και για το ήθος που τους μετέδωσε.

Και επίσης θέλω να πω κι εγώ ευχαριστώ που έρχομαι εδώ για να συμβάλω, όσο και όπως μπορώ, σ’ αυτή την  γιορτή και που έχω την χαρά να φιλοξενούμαι, στο «σπίτι» της Μαρίας και της Ιφιγένειας Δελήτσικου που η συνάντησή μου μαζί τους οφείλεται στην καλή μου τύχη.   

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2021

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ Ο ΘΕΙΟΣ ΗΧΟΣ

Στὴν ἀξιότιμη κ. Μαρία Κοτοπούλη, ὀφειλὴ

Έχει μια λύπη η δέησή μας,
από έναν παιδικό καιρό που ξανάνθισε
μια τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς
που καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου. 

(Μ. Μουντές)

Τολμῶ νὰ πῶ, ὅτι ἀπὸ τὰ ποιήματα ποὺ σφράγισαν τὴν παιδεία μου εἶναι κι αὐτό, ποὺ διαβασα καὶ εἶναι ἔργο ἑνὸς μακαριστοῦ σήμερα θεολόγου ποιητῆ, χιώτη τὴν καταγωγή, μὲ τρυφερὴ ψυχὴ κι ἄδολη ἀγάπη στὸ αὐγουστιάτικοπαλὸ μελτέμι ποὺ εὐωδιάζει θυμίαμα, γιασεμὶ κι ἁρμύρα.

Τώρα θὰ μοῦ πεῖτε -καὶ δικαίως- γιατὶ ἀνάφερα τὰ παραπάνω. Μὰ, γιὰ να σταθῶ στὸ στίχο ἐκεῖνο, ποὺ ἀναφέρει ὅτι «ἕνας καιρὸς παιδικὸς ξανάνθισε» Καὶ ναί, ξανάνθισε, ἀλλ’ ἐτούτη τὴ φορὰ ἀπὸ ἕνα βιβλίο πού -σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα ξέρω- μήτε παρουσιάστηκε, μήτε ἔλαβε τὶς ἀπαραίτητες διαστάσεις του μέσα στὴ σκοπελίτικη κοινωνία. Τουλάχιστον ὅπως ἐγὼ τὸ γνωρίζω ἤ τὸ αἰσθάνομαι. Μπορεῖ ὅμως νὰ κάνω λάθος. Καὶ μιλῶ γιὰ τὸ βιβλίο τῆς σήμερα τιμωμένης κ. Μαρίας, «Στὴ Σκόπελο, ὅπως τὰ πεῦκα». Βιβλίο κορυφαῖο, σύμφωνα μὲ τὴν ταπεινή μου γνώμη, ἐπειδὴ ἀποτελεῖ καὶ εἶναι ἕνα ταμεῖον μὲ ἰστορικὲς, λαογραφικὲς, θρησκευτικὲς ἀλλὰ καὶ οἰκογενειακὲς μνῆμες, ὅπως θὰ πῶ στὴ συνέχεια.

Ἐπέλεξα, λοιπόν, τὸ στίχο αὐτό, γιατὶ θεώρησα πως εἶναι ὁ πλέον πολύτιμος, κατὰ τὴ γνώμη μου, γιὰ νὰ ξανανθίσει, μαζὶ μὲ τὰ γραφτὰ τῆς σ. γιὰ ὅλους μας ἐκεῖνος ὁ τρυφερὸς καιρός τῆς παιδικής μας ἡλικίας, ποὺ ὅσοι τὸν ζήσαμε τὸν νοσταλγοῦμε τόσο! Ναί, τὸν νοσταλγοῦμε. Πόσο μᾶλλον ἡ σ. ποὺ τιμᾶμε ἀπόψε Κι εἶναι ὄντως ἕνα μέγα χρέος ἀπέναντί της, ποὺ ἐλπίζω νὰ ἔχει εὐλογημένη συνέχεια…

Εἰλικρινά Σᾶς ἐξολογοῦμαι, προσφιλεῖς μου πατέρες, ἀγαπητέ μου κ. Δήμαρχε μὲ σύμπαν τὸ φιλόπατρι Δημ. Συμβούλιο, ἀγαπητοί μου καὶ ἀθεράπευτα οἰκεῖοι Σκοπελίτες καὶ φίλοι τοῦ νησιοῦ μας, ὅτι γιὰ μένα εἶναι μεγάλη, ὑψίστη τιμἠ, ὥστε νὰ βρίσκομαι στὸ ἴδιο τραπέζι μετὰ τῆς ἀγαπητῆς, ἀξιοσεβάστου καὶ κορυφαίας λογίου τῆς κύριας Ἀνθούλας μας Δανιὴλ -καὶ τονίζω τὸ “μας“, γιατὶ τὴ θεωροῦμε πιὰ Σκοπελίτισσα. Μόλις, λοιπόν, ἔμαθα ὅτι θὰ μὲ συντροφέψει ἀπόψε μιλώντας καὶ τιμώντας τὴν πάντα ἀξιαγάπητη καὶ ἐντιμόταταη κυρία Μαρία Δελήτσικου-Παπαχρήστου, εἶπα μέσα μου: Πῶς νὰ ἀντιμετρηθεῖ ὁ δικός μου ὁ κεχριαῖος καὶ λιτὸς λόγος μὲ ἐκεῖνον τῆς κ. Ἀνθούλας; Λόγος τόσο πλούσιος εἶναι σὲ λέξεις, παραθέματα καὶ μὲ βαθύτατη μελετη ἑκατοντἀδων ἔργων τῆς Ἑλλ. καὶ ξένης Λογοτεχνίας -μεταξὺ αὐτῶν δε καὶ τῶν ἔργων τῆς κ. Μαρίας, μὲ κεῖνον τὸν τὀσο ὑφηλό, ὕψιστο θὰ τὸν ἔλεγα κι ἀξεπεραστο κριτικὸ νοῦ. Κι ἀσφαλῶς θὰ θυμόμαστε, σχεδὸν οἱ περισσότεροι, τὰ ὄσα μᾶς μᾶς παρέδωσε, καὶ μὲ παραδειγματκὴ σοφία καὶ φιλοτιμία μᾶς δίδαξε καὶ ἀνέλυσε ἀβίαστα, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ σοφία ποὺ τὴ διακρίνει τὸ βιβλίο τῆς κ. Μ. «Σκοπέλου λάλον ὕδωρ» ἤ γιὰ τὴν συμπαθέστατο καὶ πολυσέβαστο Δημήτρη Νολλα. Εἶναι, λοιπόν, μεγίστη ἡ συγκίνηση γιὰ τὸν ὑποφαινόμενο, ποὺ στεκει δίπλα σὲ μιὰ λόγια κυρία μὲ Κ. κεφαλαῖο, ποὺ ὑψώνει τὸν Ἕλληνα λόγο καὶ ἐντίμως διακονεῖ.

Γι’αὐτὸ καὶ προτίμησα , μὲ δηγὸ τὸν στίχο τοῦ Μ. Μουντέ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ δικά μου βιώματα, τὶς μνμες καὶ κυρίως τὰ γνώριμα τοπία ποὺ προβάλλει ἡ σ. νὰ συντονιστῶ μὲ τὸ ἀγαπημένο μου θέμα: Τὴ Μνημοσύνη… Τὴ θεὰ αὐτὴ τῶν προγόνων μας, ποὺ διασώζει ἀπὸ τὴ λησμονιὰ καὶ τὴν ὅποια καταστροφὴ τὴν ἱστορικολαογραφικὴ καὶ ὄχι μονο- ἰχνογράφηση ἑνὸς τόπου, ὥστε νὰ συνεχίσει τὸ ταξίδι του στὸ Χρόνο. Θεωρῶ, βλεπετε τὰ ἄλλα τῆς κ. Μαρίας βιβλία ἐπιστημονικὲς μελετες βασισμένες κυρίως στὴν ἀποδελτιωση τοῦ ὑλικοῦ, τὴν προσεχτικὴ θήρευση τῆς βιβλιογραφίας, στὴν ἔρευνα καὶ στὴν πειθαρχία τῶν κανόνων τῆς ἐπιστήμης. Μὲ λίγα λόγια εἶναι βιβλία-διατριβές. Βιβλία δηλ. ποὺ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ κρίνω ἤ νὰ παρουσιάσω.

Ἐνῶ στὸ περίλαμπρο αὐτὸ βιβλιο «Στὴ Σκόπελο, ὅπως τὰ πεῦκα» ὁ λόγος εἶναι καθαρὰ ἀπομνημονευτικός, καρδιακός, βαφτισμένος μέσα στὸ βαθὺ πηγάδι τῶν ἀναμνήσεων: Αὐτῶν τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς χαρίζονται, γιὰ νὰ τὶς ἀξιολογοῦμε καὶ μετὰ νὰ τὶς ἀρχειοθετοῦμε στὶς πολυτιμότερες κοσμηματοθῆκες τῆς ψυχῆς μας, ἔτσι ὥστε νὰ μᾶς ἀκολουθοῦν πάντα καὶ νὰ μᾶς συντροφεύουν κάποιες ὧρες, ὧρες τρυφερὲς καὶ στολισμένες μὲ λυρισμὸ καὶ κυρίως σ’ ἐκεῖνα «τὰ δειλινὰ τὰ πένθιμα τὰ φθινοπωρικά». κατὰ πῶς λέει ὁ ἀγαπημένος μου ποιητὴς, ὁ Κώστας Οὐράνης, ὅπου ἡ νοσταλγία κορυφώνεται μέσα μας. Διασώζει, λοιπόν, ἡ σ. μέσα στὶς πεντακόσιες εἰκοσιπέντε σελίδες τοῦ ὡς ἄνω βιβλιου της, ἕνα πολιτισμὸ ποὺ δὲν ἐπιστρέφει πιά, ἀλλὰ καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν πρόσωπα, ἀσχολίες τῶν κατοίκων, μνῆμες καὶ συμπεριφορές, λαογραφικές, ἐκκλησιαστικὲς καὶ καίριες ἱστορικὲς πληροφορίες, κανὰ στοιχεῖα παναπεῖ, ὥστε νὰ ἀποτελέσουν τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο, πάνω στὸν ὁποῖο θὰ στηθοῦν στὸ μέλλον ἐρευνητικὲς προσπαθεις γιὰ μιὰ καταννόηση ἤ καὶ σύγκριση τοῦ χτὲς μὲ τὸ σήμερα τῆς χρυσῆς- κατὰ τὸν Δαπόντε- πατρίδος μας, τῆς Σκοπέλου

Ὅμως νομίζω ὅτι πολλὰ εἶπα, ἐνῶ καιρὸς εἶναι νὰ περπατήσουμε μέσα στὸν πνευματικὸ λειμώνα τοῦ βιβλιου αὐτοῦ, ἀφήνοντας σὲ πολλὰ σημεῖα τὴ σ. νὰ μᾶς σεργιανίσει σὲ μιὰν ἄλλη Σκόπελο. Τὴ Σκόπελο ἐκείνη δηλ. ποὺ εὐωδίαζε ἀσβεστη, γαρύφαλο, βασιλικὸ καὶ ματζουρνα, ἀλλὰ καὶ φρεσκοπλύμένους, πεντακαθαρους δρομους. Δρόμους, σοκάκια, σπίτια, τοπία,ὄχι μονάχα τῆς Χώρας, ἀλλὰ καὶ τῆς Γλώσσας, ἐκκλησιὲς καὶ μοναστήρια ποὺ τὰ ξαναεπισκέπτεται ὅποιος τὸ ἐπιθυμεῖ, μελετώντας βμα-βμα τὸ βιβλίο αὐτό, συνεπικουρούμενος κι ἀπὸ κάποια σπαράγματα περιηγητικῶν περιγραφῶν ἀλλὰ καὶ παλαιῶν φωτογραφιῶν, ποὺ γίνονται ἀρωγὸς στὸ λόγο, ὥστε νὰ βιωθεῖ ἐντονώτερα.

« Ἀρχὲς Ὀκτώβρη, θὰ μᾶς ἐξομολογηθεῖ ἡ σ., πατούσα πρωΐ-πρωΐ τὸ μαδέρι τοῦ «Πασχάλη», τοῦ πλοίου τῆς γραμμῆς κι ἔφευγα γιὰ τὸ Βόλο… Σφιγμένη μέσα μου ἡ ψυχὴ καθὼς ξεμάκραινε τὸ πλοίο ἀπὸ τὸ λιμανάκι ἄφηνα πίσω μου τὸ σπίτι, τοὺς οἰκείους, τὴ σιγουριά, τὸν τόπο ὅπου πρωτοψηλάφησα τὴ ζωή. Ἀποσκευές μου ὅ, τι εἶχα μέχρι τώρα μάθει… Εἶπα στὸν ἑαυτό μου: «Ἦρθε ἡ στιγμὴ τώρα καὶ σὺ νὰ δοκιμάσεις τὰ δικά σου τὰ φτερὰ καὶ ν’ ἀποδείξεις σ’ ὅλους ὅτι ὁ ἄνθρωπος καταξιώνεται ἀπ’ τὸν ἀγώνα του νὰ γίνει Ἄνθρωπος, εἴτε ἄντρας εἶναι αὐτὸς, εἴτε γυναίκα».

Σᾶς θυμίζω ἐδῶ, πὼς τὸ παράθεμα ποὺ διάβασα εἶναι ἀπὸ τίς στερνὲς τοῦ βιβλίου σελίδες. Καὶ ξέρετε γιατὶ τὸ ἔκανα αὐτό; Γιατὶ πιστεύω πὼς μέσα σ’ αὐτὲς τὶς ἀράδες συμπυκνώνεται μὲ ὁλόθυμη συγκίνηση καὶ ἱερὁτητα, ὁλάκερη ἡ παιδικὴ καὶ ἐφηβικὴ βιοτὴ τῆς σ. Καὶ ἐξηγοῦμαι:

Ἐπειδή πολλοὶ ἀπὸ μᾶς, σὲ ἄλλους φυσικὰ καιροὺς καὶ χρόνους ποὺ ἡ τεχνολογία δὲν ἦταν τόσο προηγμένη, ἔζησαν ἔντονα αὐτὸ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν προκυμαία στὸ πλοῖο, ὅσοι δηλ. κοίταξαν γιὰ στερνὴ φορὰ, ἐνῶ ταξίδευαν, νὰ χωνεύουν τὰ σπίτια τῆς Χώρας ἤ τοῦ γενέθλιου τόπου τους πίσω ἀπὸ τοὺς θεόρατους βραχους, τοὺς ντυμένους μὲ ἔντονη βελόυδινη πράσινη φορεσιά, αὐτὸ τὸ ταξίδι λοιπόν, εἶναι ἐκεῖνο, ὅπου καθορίζει πιὰ ἕναν ἄλλο βίο. Ἕναν βίο ποὺ ὀφείλεις νὰ τὸν ζυγιάσεις μὲ ἀκρίβεια μέσα σου. Παναπεῖ, τὸ ἄν θὰ κατορθώσεις νὰ λησμονήσεις, καθὼς μακραίνεις ἀπὸ τὸ νησὶ, ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦ χτές, αὐτὰ δηλ. ποὺ ταμίευσες δεκαετίες ὁλάκερες στὸ γενέθλιο τόπο σου; Γιατὶ εἶναι βέβαιο, καθὼς ταξιδεύεις ἀποκομμένος πιὰ ἀπὸ τὸν τόπο σου, ὅτι θὰ τὸ πεῖς, θὰ τὸ ὑποσχεθεῖς στὸν ἑαυτό σου- ὅπως πολλοὶ τὸ κάνουν: Καὶ νὰ τώρα ἀρχίζει κάτι τὸ καινούριο, ποὺ ὅμως δὲ σημαίνει ὅτι τὰ ἀρχαῖα παρήλθον. Γιατὶ σο καὶ νὰ μακραίνεις ὁ μίτος τῆς Ἀριάδνης ποὺ σὲ ἀκολουθεῖ, τὸ αὐτὸ τὸ ἀόρατο νῆμα της σὲ κρατεῖ γερὰ δεμένο μὲ τὶς ρίζες σου Εἶναι δηλ. αὐτὸ ποὺ πολὺ σωστὰ λέει ὁ Ππδ. ὅτι δηλαδή. νῆσος αὐτή, δηλ. ἡ Σκόπελος, κρατεῖ δέσμια τὰ παιδιά της, μὲ μιὰ νοσταγία ἀνεπανάληπτη. Φρονῶ, λοιπόν, πὼς οἱ πολυτιμότερες ἀποσκευὲς ποὺ μὲ ιεροπρέπεια ἀποθηκεύει μέσα στὴν Ἅγια Τράπεζα τῆς καρδιᾶς του αὐτὸς ποὺ ἀποδημεῖ πιά, εἶναι ὁ πανίερος θησαυρὸς, ποὺ τὸν ἀποτελοῦν πρόσωπα ἁγιασμένα -τῶν γονιῶν πρωτίστως καὶ τῶν παππούδων, τῶν δασκάλων, τῶν συγγενῶν, τῶν φίλων τῶν γειτόνων… Καὶ μαζὶ μὲ αὐτοὺς, ποὺ ἀποτελοῦν γιὰ κείνη καὶ εἶναι μιὰ πολύτιμη πινακοθήκη, γεγονότα ἀρυτίδωτα στὸ χρόνο, ὅπως ἐκεῖνα τὰ γιορτινὰ τραπέζια, ὅπου ὅλη ἡ οἰκογένεια πανηγυρίζει τὰ Χριστούγεννα, «ἐνῶ ἔξω ἀναταραζόταν ἡ φύση, λυσσομανοῦσε γραιγολεβάντες κι μαΐστρος….[ἀλλὰ] μέσα στὶς ψυχὲς μας βασίλευε γαλήνη, ευτυχία καὶ χαρά. μορφα, λοιπόν, χρόνια παιδικὰ ὅπου τὰ μετρᾶς κι είναι ὅλοι παρόντες ἐκεῖ γύρω σου» θὰ μᾶς θυμίσει μὲ φανερὸ τὸ ἀσίγαστο συγκινησιακὸ φορτίο μέσα της ἡ σ. Κι ἀκόμα μαζὶ μὲ ὅλ’ αὐτὰ ἀνεβαίνουν στὴν ψυχὴ φωνὲς ποὺ σιώπησαν σήμερα, εὐωδιὲς καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἐκείνη ἡ λατρεμένη ἁπλότητα τοῦ πατρικοῦ σπιτιοῦ, χωρὶς ὑπερβολλὲς καὶ δάνεια ξένα. Γιατὶ λ.χ. κανένας δὲν μπορεῖ νὰ σοῦ ξαναφέρει τὶς τηγανίτες μὲ τὸ εὐωδιαστὸ καὶ ἀθάνατο πετιμέζι, τὶς πασπαλισμένες ἀμύγδαλο καὶ κανέλλα. Ἤ τὶς εὔγευστες κολοκυθόπιττες ἀπὸ χειμωνιάτικο, κίτρινο κολοκύθι, τὶς «λύρες», ὅπως τὶς λέγαμε, ἀλλὰ καὶ τὸ πάλλευκο ρυζόγαλο τὸ στολισμένο μὲ κανέλλα. Κ. ἄ. ἀκόμη.

Θὰ μποροῦσα πολλὰ ἀκόμη ν’ἀναφέρω, ὅμως δὲν θὰ τὸ ἐπιδιώξω, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ κάθε ἐνδιαφέρομενος νὰ μελετήσει τὸ βιβλιο, ὅπου μὲ ἱερὴ εὐλάβεια παρατίθενται, μὲ κάθε λεπτομέρεια, τὰ σα παραδειγματικὰ εἶπα καὶ ἀκόμα ἕνα πλῆθος ἀπὸ τὴν ἐθιμικὴ διατροφικὴ πρακτικὴ τῆς κάθε μέρας, τῆς κάθε χρονικς περιόδου, τῆς κάθε χρονιάρας μέρας ποὺ σίμωνε. Γιατὶ τὸ βιβλιο αὐτὸ διδασκει καὶ τὶς παλιὲςς ἀρχὲς πο]θ εἶχαν οἱ προγονοί μας. Γι’ αὐτὸ ξεχώριζαν τὴν γιορτὴ ἀπό τὴν καθημερινή, ἤξεραν τὶς μέρες τὴς νηστείας, ἀλλὰ καὶ τῆς πασχάλιας εὐφροσύνης. Κι ὅλ’ αὐτὰ καμωμένα καὶ βασισμένα στὸ ἀθάνατο «μέτρον ἄριστον».

Ὅμως ἐκε ποὺ ἡ συγκίνηση περισσεύει εἶναι οἱ ἀναμνήσεις ἀπὸ τὶς ἀγροτικὲς ἀσχολίες, τὶς ὁποῖες μὲ λεπτομερῆ τρόπο ἀναφέρει. Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸ θερισμό, τὸ τίναγμα, μάζεμα, ξεφλούδισμα καὶ λιάσιμο τοῦ ἀμύγδαλου, τὴ συγκομιδὴ τοῦ κορόμηλου, τὸ μάζεμα τῶν σύκων ποὺ προορίζονταν γιὰ λίασιμο, τὰ λεγόμενα πασταλια, ἡ ἑτοιμασία τοῦ χόντρου κι ὕστερα τὸ βράσιμο καὶ τὸ λιάσιμο τοῦ τραχανά, ὁ τρύγος τὸν Σεπτέμβριο μὲ τὴν ἑτοιμασία τοῦ κρασιοῦ, τοῦ λάγκερου, μὲ τὸ καλύτερο, μάλιστα νερὸ τῆς Σκοπέλου: ἐκεῖνο τῆς Λαγόβρυσης. Φυσικὰ ὑπῆρχε κι ἡ κουρκούτη, ἡ γνωστὴ πιὰ μουσταλευριὰ, ἀλλὰ κι οἱ ἀρμαθιές μὲ ξεροὺς καρποὺς μπελονιασμένος μὲ προσοχὴ, ποὺ τὶς βουτοῦσαν στὴ χοχλαστὴ τὴ κουρκούτη κι ὕστερα τὶς λιάζανε γιὰ τὸ χειμώνα. Καὶ τέλος τὸ πρῶτο χέρι τοῦ μαζέματος τῆς ἐλιᾶς, ἡ συλλογὴ τῆς μαύρης γιὰ πώληση, τὸ εὐωδιαστὸ χνωτο τοῦ φρεσκοβγαλμένου λαδιοῦ μὲ τὶς νοστιμόνατες τὶς καψαλισμένες ζοῦπες.

Μακάρι νὰ μποροῦσαν ν’ ἀναστηθοῦν κι ποπτικὰ αὐτὲς οἱ εἰκόνες. Εἰκόνες ποὺ θυμίζουν τὸ ἀξεπέραστο «Ἀπό τὴν Σκίαθον» τοῦ Ἀλ. Μωραϊτίδη, ποὺ θησαυρίζεται μέσα στὸ ἔργο του «Μὲ τοῦ βορηᾶ τὰ κύματα». Ὅμως εὐτυχῶς ποὺ ἔχουμε τὶς περιγραφὲς αὐτές, οἱ ὁποῖες, ἐμᾶς τοὺς μεγαλύτερους μᾶς ἀγγίζουν στὶς πιὸ τρυφερὲς χορδὲς τῆς ψυχῆς μας. Γιατὶ ἀκόμα ἔχουμε ἐκείνη τὴ εὐωδιὰ ἀπὸ τὸ θερισμένο χορτάρι τῖς πρῶτες ὧρες τῆς ἡμέρας, μὲ τὴ δροσιὰ ἐπανω στὶς κομμένες καλαμιές ἤ ἐκείνη τὴ γλυκιά ξυνίλα ποὺ ἀναδιναν τὰ παστρεμένα ἀμύγδαλα ποὺ λιάζονταν, τὸ ἄρωμα τοῦ σταφυλιοῦ ποὺ τὸ πατούσαν ἤ τὸν ἀφηνα στὴν κάδη νὰ βράσει μὲ τὰ στεφλα κι ἀπὸ πάνω του νὰ εἶναι ἑκατομύρια οἱ «μ’σίτσις» κ. ἄ ἀκόμα.

Τὶ ὄμορφα, λέω, θὰ ἦταν νὰ γράφονταν μιὰ μελέτη μὲ βάση τὶς διηγήσεις τῶν δύο Ἀλέξανδρων τῆς Σκιάθου καὶ τὰ ὅσα χρήσιμα μᾶς χαρίζει τὸ βιβλιο αὐτό, ὥστε νὰ δοῦμε τὶς πνευματικὲς συγγένειες ποὺ ἔχουμε, ἀλλὰ καὶ τόν σχεδὸν κοινὸ λαϊκὸ πολιτισμό. Ἀκόμη κι ἐκείνο τὸ ἐξαίσιο χρονικὸ τοῦ Α. Μ. ποὺ ἀναφέρεται στὰ τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Ἁγίου Δεσπότου στὴ Σκιάθου, μὲ πόση μαστοριὰ δὲν τὸ δένει καὶ τὸ κείμενο τῆς σ. ὁ Ἅγιος Χαλκίδος στὸ νησί μας. Κι ὅλ’ αὐτὰ εἶναι πολὺ χρήσιμα γιὰ νὰ μελετηθεῖ τελικὰ ἡ θρησκευτικὴ συμπεριφορὰ τῶν κατοίκων τοῦ χθὲς καὶ τοῦ σήμερα.

Ἐπειδὴ πρέπει νᾶ σταματήσω -δὲν πάει ἄλλο βλλέπετε νᾶ σας ταλαιπωρῶ- θὰ ἤθελα νὰ πῶ δυὸ λόγια γιὰ τὸ ναυπηγεῖο, τὸν ταρσανᾶ, ποὺ τὸν περιγραφει μὲ κάθε λεπτομέρεια καὶ διασώζει τὴν ἐθιμὴ πρακτική, ποὺ ἀκολουθοῦσν οἱ παλιοὶ μαστόροι.Κατι παρόμοιο μᾶς παραδίνει καὶ ὁ πολὺς Ἀλ. ΠπΔ. στο διήγημά του “Ὁλόγυρα στὴ λίμνη”. Νὰ, λοιπόν, κι ἄλλη μιὰ πνευματικὴ συγγένεια, ποὺ μπορεῖ νὰ φέρει στὸ φῶς μιὰ συγκριτικὴ μελέτη ἀνάγνωσης καὶ τῶν δύο ἀφηγήσεων. Δὲν ἐπιμένω περισσότερο πάνω σ’ αὐτό, ἀντίθετα τὸ θέτω εἰς τὰ ὑπόψιν.

Καὶ θὰ κλέισω μὲ τὰ ἑξῆς: Σ’ ἕνα ἄλλο διήγημά του ὁ Σκιαθίτης γείτονας ποὺ προανέφερα, ὁ Ππδ, τιμητικὰ ἀποφαίνεται γιὰ τὴ Σκόπελο, «ὡς νῆσον ἡ ὁποία μεταβάλλει εἰς φανατισμὸν τῆς ἀγαπην τῆς πατρίδος τους», γιὰ ὅλα της τὰ τέκνα-μικρὰ ἤ μεγάλα.

Καὶ στὸ βιβλίο αὐτὸ ἐπακριβῶς διαπιστώνεται. Γιατὶ ὁ σεβαστικὰ ἀγαπητικὸς φανατισμὸς εἶναι τὸ νὰ ἀθανατίζεις πρόσωπα, γεγονότα, ἀσχολίες -λησμονημένες πιά- καὶ τόσα ἄλλα. Νὰ στήνεις, δηλαδή μὲ λέξεις καὶ ἀφηγήσεις εἰκόνες ποὺ τὶς ἔχεις κρατήσει μέσα σου καὶ μετὰ νὰ τὶς παραδίνεις - κληρονομιὰ ἀθάνατη καὶ βαθύτατα χρήσιμη, ὥστε νὰ μὴ σπάσει ποτὲ τὸ νῆμα ποὺ σὲ δένει μὲ τὴν ἱστορία καὶ τὴν πολιτιστικὴ κληρομιὰ τοῦ τόπου. Γι’ αὐτὸ βιβλία ὡσὰν αὐτό, πλόχερα μᾶς εἰκονίζουν μὲ τοὺς αὐστηροὺς καὶ πειθαρχημένους κανόνες τῆς εἰλικρινοῦς περιγραφῆς, «μιὰ γλυκιὰ φαντασία χρόνων μακρυνῶν [να στολισμένο] τοπίο νησιώτικο, δικό μας, κοντινὸ μὲ τ’ ἀνθισμένα γιασεμιὰ, τὰ φούλια καὶ τὸν βασιλικό στοῦ γαλανοῦ γυαλο μας κάποιαν ἄκρη», γιὰ νὰ ξαναθυμηθῶ τὸν Μ. Μουντὲ καὶ πάλι. Ἐπειδὴ αὐτὰ τὰ βιβλία δὲν τὰ διαβάζεις καὶ τ’ ἀφήνεις. Τὰ ἐπισκέπτεσαι συχνὰ γιὰ διαπιστώσεις τὴ χρησιμότητά τους, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴ ἱερὴ τὴ Μνήμη ἤ γιὰ νὰ σᾶς πῶς πιὸ ἁπλᾶ, Ψυχοσάββατα θυμίζουν, μὲ τὸ χαρμολυπικό τους χαρακτήρα καὶ τὴν ἱερότητα ποὺ τὰ ντύνει καὶ τὰ συνθέτει ἐκείνη ἡ γιὰ λίγο παρουσία τν ὀνομάτων ποὺ διαβάζονται.

Καὶ φτάνω στὰ ἐπιλεγόμενα:

« Τώρα ὅλοι αὐτοὶ εἶναι συχωρεμένοι, διάβηκαν σὰ νὰ μὴν εἴτανε, ἔσβησε ὁ ἴσκιος τους πάνω ἀπὸ τὴ γής. Μόνο ὁ Παρασκευὰς ἀπόμεινε, νὰ ζεῖ καὶ νὰ τ᾿ ἀναθιβάλει μὲς στὸ νοῦ του ἕνα πρὸς ἕνα, τούτη τὴ νύχτα τοῦ Δωδεκάμερου. Κι ὅσο ζεῖ αὐτὸς θἄρχουνται νὰ τόνε βρίσκουν ὅλες οἱ ἀγαπημένες θύμησες ἀπὸ τὰ ξέμακρα τῶν καιρῶν καὶ τῶν τόπων, ὅπως γυρίζει στὸ κούφιο κυβέρτι τὸ σμάρι τῶν μελισσιῶν καὶ τὸ γυρίζει βουὴ καὶ σάλαγο. Κάποια μέρα θἄρθει βέβαια καὶ ἡ δική του ἡ ὥρα νὰ φύγει, καὶ τότες πλιὰ θὰ πεθάνουν μαζί του ὅλ᾿ αὐτά. Πρόσωπα, θυμητικά, χρώματα καὶ φωνές». (Στρατής Μυριβήλης, Τὰ Παγανά)

Προσθέτω στὸ ἄμετρα συγκινητικὸ καὶ μὲ τὴν πρέπουσα ἱερότητα καλοστορισμένο γραφτὸ τοῦ Μυριβήλη, πὼς εὐτυχῶς ποὺ ἐμεῖς ἀξιωθήκαμε νὰ ἔχουμε στὰ χέρια μας τοὺτη τὴν αὐτοβιογραφικὴ παρακαταθήκη τῆς κ. Μαρίας, ποὺ ἀθανατίζει ἀνθρώπους, τοπία καὶ γεγονότα, ὥστε νὰ παραμείνουν «ἕως τῆς συντελείας» σιμά μας. Καταλαβαίνω πὼς ἤμουν καπως βαρετός, γι’αὐτὸ καὶ ἀπὸ καρδιᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ὑπομονή καὶ τὴν ἀντοχή Σας.

( Ὁμιλία στὶς 24-7-2021 στὴ Σκόπελο, κατὰ τὴν τιμητικὴ ἐκδήλωση τοῦ Δήμου Σκοπέλου γιὰ τὴν Σκοπελίτισσα λόγιο κ. Μαρία Δελήτσικου-Παπαρχήστου)

π. κ. ν. κ.

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2021

Γιώργου Λέκκα: ΠΑΡΑΘΑΛΑΣΣΙΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ (νέο ποίημα)


Πλάι στο παραθαλάσσιο νεκροταφείο

νέος με το μαράζι του έρωτα

ανάσκελα στην αμμουδιά -

όλο το σώμα να ρουφάει

ήλιο αχόρταγα.

Στο ίδιο παραθαλάσσιο νεκροταφείο

τριάντα χρόνια μετά.

Επιτέλους, δεν σε αγαπάω πια.

Άφθονο το νέο χώμα

για να θάψουν πολλές ακόμα

παλιές αγάπες.


(Κατάπολα Αμοργού, 17.7.2021)


Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου.


Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2021

Γιώργου Λέκκα: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ (νέο ποίημα)

Πανσέληνος·

ξαγρύπνησα

νὰ φιλῶ

στὸ στόμα

τὸν οὐρανό.


24.6.21.

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2021

Δρ Νικολάου Κ. Κουρκουμέλη: "Ο Ιωάννης Α.-Μ. κόμης Καποδίστριας ως διπλωμάτης (1809-1827)"

Κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τις εκδόσεις του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών τα Πρακτικά της Επιστημονικής Ημερίδας του 2019, με θέμα: "Ιωάννης Καποδίστριας (1776-1831), ο διπλωμάτης, ο πολιτικός, ο πρώτος Κυβερνήτης του Ελληνικού Κράτους" , Αθήνα 2021, με την επιμέλεια του Ομοτ.  Καθ. κ. Γεώργιου Ν. Λεοντσίνη.  

Σε αυτά περιλαμβάνεται η ανακοίνωση του Δρ Νικολάου Κ. Κουρκουμέλη: "Ο Ιωάννης Α.-Μ. κόμης Καποδίστριας ως διπλωμάτης (1809-1827)",  σ. 61-79.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ:

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2021

Αναστάσιος Στέφος: «ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ» - ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ (Αποσπάσματα) 1826, 1834-1849

Μεγάλη επικολυρική σύνθεση – από τα κορυφαία έργα του ποιητή και της νεοελληνικής ποίησης, γενικότερα – με διαστάσεις οικουμενικές και βαθιά φιλοσοφικό χαρακτήρα.

Θέμα: Ο ηρωικός αγώνας των Μεσολογγιτών, κατά τη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου (1825-1826), ώς την απεγνωσμένη έξοδο. Με αφορμή το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός ο ποιητής ανάγεται στον αγώνα του ανθρώπου για την ηθική, την εσωτερική ελευθερία.

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2021

Για το βιβλίο της Χαράς Πρεβεδώρου "Λευκές λήκυθοι" (εκδ. Κουκκίδα, 2020)

Γράφει η ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ

Και τα παιδιά που κάναν μακροβούτια …

κατεβαίνουνε λοξά

προς τα χαλίκια του βυθού

οι άσπρες λήκυθοι

(Γιώργος Σεφέρης, Κίχλη, «Το φως»)

Το πνεύμα μου είναι δύστροπο και μελαγχολικό γλιστράει πάνω από τις ευχαριστήσεις που συναντάει για ν’ αδραχτεί και να τραφεί από τις δυστυχίες… (Michel de Montaigne 1533-1592)

Η Χαρά Πρεβεδώρου, καταξιωμένη ποιήτρια με πολλές εκδόσεις ήδη και φιλολογική αρματωσιά, προσέρχεται με τη συλλογή Λευκές λήκυθοι, φορτωμένη από το μύθο και τα βιβλία, αλλά και από την εμπειρία και τα πάθη της ζωής. Από αυτά που κάνουν τον Μονταίν «μελαγχολικό» και τον στέλνουν στις «δυστυχίες». Η λευκή λήκυθος είναι αγγείο που χρησιμοποιείται σε ταφικές τελετές.

Η Πρεβεδώρου, όπως και κάθε ποιητής, επέλεξε να βάλει σε στίχους τα πάθη της ζωής, όσα η φύση και ο Θεός έχει αποφασίσει, αλλά και όσα η καθημερινή ζωή προσθέτει στα προηγούμενα.

Κυριακή, 11 Απριλίου 2021

«Κατευθυνθήτω η προσευχή μου…». Βιώνοντας την πνευματική διάσταση της Θ. Λειτουργίας των Προηγιασμένων Δώρων


ΓΡΑΦΕΙ Ο π. ΚΩΝ. Ν. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ

Στόν παπα-Βασίλειο Θ. Θερμό, φιλάδελφος ὀφειλή

Μέσα στὸ τόσο εὐωδιαστὸ καὶ συνάμα δροσερὸ καὶ  ἡλιόφωτο πρωϊνό, τελοῦμε καὶ πάλι τὴν Προηγιασμένη. Σὲ πυκνοντυμένες μὲ τὰ μώβ σαρακοστιανὲς ἡμέρες, ποὺ μᾶς προετοιμάζουν γιὰ τὴν κορύφωση τοῦ ἱεροκατάνυκτου αὐτοῦ δρόμου: Τὴν σταυροαναστάσιμη δωρεά. Δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, ὅπως δωρεὰ εἶναι κι ἡ Λειτουργία αὐτή. Ἡ Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων. Μιὰ ἱεροπραξία ποὺ πραγματοποιεῖται μὲ λιτὲς κινήσεις. Κινήσεις φειδωλές, ποτισμένες μὲ εὐκατάνυκτα ἐαρινὰ μῦρα, ποὺ τὰ στέλνει  ἡ γύρω μας ἀνθισμένη φύση, ὥστε νὰ συναντήσουν τὴν εὐωδιὰ τοῦ μοσχολίβανου, γιὰ νὰ κατευθυνθοῦν, ὅλα μαζὶ «ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν» Του. Ὡς προσευχή, ἱκέσιο λόγο γιὰ παραμυθία ψυχῆς, ποτισμένο λόγο μὲ ταπεινώσεως ρήματα, μὲ δοξολογία, ἀλλὰ καὶ ποικίλα αἰτήματα. Μὲ πένθος, ἀλλὰ καὶ συγκρατημένη χαρὰ Ἀναστάσιμης ἀναμονῆς. 

Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

“Μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ…”

Πενηνταδύο χρόνια, λοιπόν, πέρασαν. Πενηνταδύο ἐπέτειοι μιᾶς ἀπουσίας… Καὶ κάθε χρονιά, σὰν καὶ τούτη τὴ μέρα ἡ Μνήμη γονατίζει ταπεινά, ἀλλὰ νοερὰ σ’ ἕνα μνημεῖο,  χαμένο μέσα στὰ ἑκατομμύρια μνημεῖα κεκοιμημένων ποὺ ὑπάρχουν στὴν Ἀμερική. Μνημεῖα ὁμογενῶν, ποὺ ἄφησαν τὴν ἔσχατη πνοή τους «εἰς τὴν ξένην».

Δευτέρα, 5 Απριλίου 2021

Για το βιβλίο της Μαρίας Κοτοπούλη “Κλέφτης ήχων” (εκδ. Ιωλκός, Αθήνα 2020, σ. σ. 341)


Γράφει ο π. ΚΩΝ. Ν. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ

Τὸ νέο αὐτὸ βιβλίο τῆς κυρίας Μαρίας Κοτοπούλη ἔρχεται νὰ συμπληρώσει τὸν κατάλογο τῶν ἄλλων πέντε λογοτεχνικῶν της ἔργων, τὰ ὁποῖα ἔχουν προηγηθεῖ. Καὶ πρόκειται γιὰ βιβλία, τὰ ὀποῖα εἶναι γραμμένα μὲ εὐαισθησία, τρυφερότητα καὶ πρὸ πάντων μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ διαποτίζονται τὰ πνευματικὰ κύτταρα τοῦ ἀναγνώστη ἀπὸ φωτισμένα κείμενα γραμμένα μὲ προσοχή, σοφία και, κυρίως, μὲ βιωματικὸ τρόπο. Γιατὶ, ἄν δὲν ὑπάρχει αὐτὸ τὸ στοιχεῖο στὸν συνειδητὸ συγγραφέα, τότε τὸ ἔργο του ἀπομένει γυμνό, χωρὶς κανένα ἴχνος μέσα του πνοῆς, ποὺ ἀναδύεται μέσα ἀπὸ τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ συγγραφέα.

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2021

Για το βιβλίο της Ελένης Βαχάρη “Ο Γεώργιος Δροσίνης στο Παγκόσμιο Στερέωμα”

Εκδ. Σύλλογος «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη», 2020


Γράφει η ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ

Ο Γεώργιος Δροσίνης είναι γνωστός ως ποιητής. Ανήκει στην γενιά του 1880 στην γενιά του Παλαμά με πολύ μεγάλο έργο, όχι μόνο ποιητικό αλλά και πεζογραφικό και δοκιμιακό και κοινωνικό. 

Ο Σύλλογος «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» έχει συγκεντρώσει όλες τις εκδόσεις των έργων του, όλα τα επιστημονικά περιοδικά που κυκλοφόρησε ο ίδιος,  τις σειρές έργων που επιμελήθηκε, τα έργα που μετέφρασε, περιοδικά και εφημερίδες που συνεργάστηκε, καθώς και παρτιτούρες μελοποιημένων ποιημάτων. Εν ολίγοις, η Ελένη Βαχάρη, η Κυρία που δεν φείδεται κόπου και χρήματος, επαναφέρει με αυτό το βιβλίο τον ποιητή στην επιφάνεια και μας ξεναγεί στον κόσμο του Δροσίνη, στις χώρες που γνώρισε εκείνος και στις χώρες που γνώρισαν εκείνον.

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2021

π. Γεώργιος Λέκκας: Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΩΣ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ["Lectures Αληθώς" σε 4 video]

 

Το πρόγραμμα "LECTURES ΑΛΗΘΩΣ", αποτελεί την διαδικτυακή έκφραση του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου "Αληθώς" κατ' αυτή την μακρόσυρτη περίοδο της παγκόσμιας ταλαιπωρίας εκ του Covid-19, φιλοξενώντας ανθρώπους της Εκκλησίας, των Γραμμάτων, των Επιστημών, των Τεχνών, οι οποίοι καταθέτουν τον πνευματικό οβολό τους προς τέρψιν ψυχής των ενδιαφερομένων.

Ένας από τους συνοδίτες αυτής της προσπάθειας ήταν ο Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΚΚΑΣ, Δρ Ελληνικών Σπουδών Πανεπιστημίου Σορβόνης και μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών Γαλλίας, ο οποίος ανέλαβε να παρουσιάσει μια σειρά τεσσάρων "μαθημάτων", που συνέγραψε κατ' αυτή την περίοδο της Πανδημίας, εμβαθύνοντας ανα-στοχαστικά σε συγκεκριμένες ποιητικές συλλογές του Ελύτη. Η σειρά τιτλοφορείται: "Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΩΣ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ".

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2021

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΤΟΥ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟΥ ΟΙ ΘΕΟΚΛΗΤΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ


«Λόγε ζωαρχικώτατε· τοὺς ἐν πίστει δὲ κοιμηθέντας, πρόσδεξαι…»

Κι ἔφτασε κ’ ἐφέτος ἡ μεγάτιμος καὶ πάντα κορυφαία ἁγία ἡμέρα τοῦ θεοφιλοῦς Ψυχοσαββάτου, γιὰ νὰ μᾶς θυμίσει τὸ μέγα μας χρέος ἀπέναντι στὶς Μορφὲς τῶν προγόνων μας ποὺ ἄφησαν τὰ πρόσκαιρα καὶ ἐφημερα τοῦ κόσμου τούτου καὶ συνυπάρχουν πλέον, ἀναπαυόμενοι, εἰς τοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ. Ἕν πρᾶγμα καρτερώντας ἀπὸ ὅλους μᾶς: Τῆς διὰ τῆς Μνήμης ἐπικοινωνία μαζί τους. Γι’ αὐτὸ καὶ  τούτη  ἡ ἡμέρα ἔχει ἕνα μέγιστο εἰδικὸ βάρος, ποὺ, δυστυχῶς, ἐλάχιστοι τὸ ἀναγνωρίζουν καὶ τὸ ἑρμηνεύουν.

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2021

Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου Βαλληνδρά: Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

 
Νικοδήμου Βαλληνδρά, Μητροπολίτου Πατρών: "Ὁ Σταυρὸς τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου" [περιοδικό "Θεολογία", ΝΑ΄ (1980) 248-259]

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2021

Γεωργία Κακούρου Χρόνη: ΓΙΑ ΤΙΣ "ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ" ΤΗΣ ΑΝΘΟΥΛΑΣ ΔΑΝΙΗΛ

«Δεκαετίες τερματίζουν όλες μαζί στο νήμα»

Οι δεκαετίες της Ανθούλας Δανιήλ (Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2020), αλλά και οι δικές μας

Το κείμενο που ακολουθεί έχει προσωπικό χαρακτήρα (υπάρχει άραγε και κείμενο χωρίς προσωπικό χαρακτήρα;). Όταν το έγραφα απευθυνόμουν στην ίδια την Ανθούλα Δανιήλ. Με την κοινοποίησή του, διευρύνεται απλώς ο κύκλος των φίλων, αυτών που ζητούν να μάθουν «το διάβασες το βιβλίο της Ανθούλας; Πώς σου φάνηκε;

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2021

Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου: "Ἡ ἐξωτερική κατάστασις τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τῆς Ἁλώσεως μέχρι τοῦ ΙΗ´ αἰῶνος"

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, "Ἡ ἐξωτερικὴ κατάστασις τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως μέχρι τοῦ ΙΗ´ αἰῶνος"  

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2021

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ. Δεκάχρονα ἀπό τήν κοίμησή της…

Ὅ,τι ζεῖ κανείς σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο, ὅ,τι ταμιεύει μέσα του στὴν ὅλη χρονικὴ διάρκεια τῆς ἐφημερίας του, ἐξάπαντος σχετίζεται μὲ πρόσωπα καὶ τόπους. Καὶ μάλιστα μὲ τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ τοῦ ἔδωσαν τὴ ζωή, τὸν ὕψωσαν μέσα στὸν κόσμο ἀπό τὶς πρῶτες του στιγμές, τὶς νηπιακὲς καὶ ἀφάνταστα τρυφερές,  ἴσαμε τὰ χρόνια τὰ ἀνήσυχα καὶ ἐπανατατικὰ τῆς ἐφηβείας.

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2021

Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου: ΕΚ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΘ΄ ΑΙΩΝΑ

 
Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου: "ΕΚ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΘ΄ ΑΙΩΝΑ"  

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2021

Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου: "Ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως καί ἡ μεγάλη Ἐπανάστασις τοῦ 1821"

 
Υπό ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, "Ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἡ μεγάλη Ἐπανάστασις τοῦ 1821" (Α´ και Β΄ Μέρη) ["Θεολογία" ΚΑ΄ (1950) 305-324 και 477-505]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΕΤΗΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ:

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2021

Βαρνάβα Δ. Τζωρτζάτου, Μητροπολίτου Κίτρους: "Ἡ εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὑπαγωγή τῶν ἐν Διασπορᾷ ἑλληνικῶν ἐκκλησιῶν καί ἀνάκλησις αὐτῆς"


Βαρνάβα Δ. Τζωρτζάτου, Μητροπολίτου Κίτρους, "Ἡ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὑπαγωγὴ τῶν ἐν Διασπορᾷ ἑλληνικῶν ἐκκλησιῶν καὶ ἀνάκλησις αὐτῆς" [περιοδικό "Θεολογία", ΜΗ΄ (1977) 21-32]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ:

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2021

Για το βιβλίο του π. Κων. Ν. Καλλιανού "Ποιμαντικά Ανάλεκτα. Κείμενα εμβιωμένης ποιμαντικής διαδρομής και άλλα"

Γράφει η ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ


Κωνσταντίνος Καλλιανός

Ποιμαντικά Ανάλεκτα

Κείμενα εμβιωμένης ποιμαντικής διαδρομής

και άλλα

εκδ. Άγιος Αρσένιος, 2020 

Κατ’ αρχάς, οφείλω να ευχαριστήσω την αγαπητή και αξιόλογη, δραστήρια και ακούραστη συνάδελφο Ελένη Σπηλιώτη, η οποία μεσολάβησε και έφτασαν στα χέρια μου δύο καλά βιβλία. Δεν είναι πλατιάς κατανάλωσης αλλά είναι  βαθιάς ψυχής και αυτό γιατί είναι γραμμένα από έναν άνθρωπο, τον π. Κωνσταντίνο Ν. Καλλιανό, που αγαπά πρώτον το νησί του, τη Σκόπελο, και δεύτερον την Ελλάδα, αλλά με πιο απλά λόγια, αγαπά την αλήθεια και την απλή ζωή που κάποτε ζήσαμε όλοι ή διαβάσαμε για παλαιότερες γενιές, όταν τα σπίτια δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα και ίντερνετ  (πράγμα για το οποίο χαιρόμαστε σήμερα εμείς που το έχουμε διότι και αυτό δώρο του Θεού είναι), όταν και τα πιο απλά πράγματα είχαν μεγάλη σημασία.

Περί του βιβλίου π. Κ. Ν. Καλλιανού "Ιστορική περιήγηση στην Χώρα της Σκοπέλου. Βηματίζοντας με νοσταλγία στον τόπο και την ιστορία του"

Γράφει η ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ


π. Κωνσταντίνος Ν. Καλλιανός  

Ιστορική περιήγηση στην Χώρα της Σκοπέλου

Βηματίζοντας με νοσταλγία στον τόπο και την ιστορία του

Κέντρο Μελετών Νήσου Σκοπέλου.

Ο π. Κωνσταντίνος Καλλιανός έχει και κάτι ακόμα να μας προσφέρει από το μεγάλο αρτοφόριό του. Είναι ένας μικρός τόμος των 86 σελίδων μοιρασμένος σε δύο μέρη. Στο πρώτο γράφει για το λιμάνι και τους ταρσανάδες, τις ενορίες και τους μαχαλάδες και στο δεύτερο -το Παράρτημα- για το θαύμα του Αγίου Μερκουρίου, την «Γεωργική Εταιρεία Σκοπέλου -Ανεγνωρισμένον Σωματείον», την ίδρυση του Ι. Ν. Αγ. Μιχαήλ Συνάδων στη χώρα της Σκοπέλου και την ίδρυση του Ι. Ν. Παναγίας Φανερωμένης, στη χώρα της Σκοπέλου, επίσης.

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2021

Γιώργου Λέκκα: ΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ (νέο ποίημα - βίντεο - φωτογραφίες)


Η θάλασσα μια αμμουδιά

από την ίδια αμμουδιά που περιμένει

πότε θα ξαναγίνει θάλασσα.


De Haan (Βόρεια Θάλασσα), 19.2.21

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2021

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΠΟΣΟ, ΣΤ' ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΥΩΔΙΑΖΟΥΝ Η ΑΡΜΥΡΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΥΚΟ!

ἤ, Ἡ Προσωπική κατάθεση ἑνός ἁπλοῦ ἀναγνώστη γιά τό βιβλίο-μαρτυρία τῆς Μαρίας Δελήτσικου-Παπαχρήστου, Στή Σκόπελο ὅπως στά πεῦκα, Ἀθήνα 2005, σ. σ.533


Ἀφήνοντας κατά μέρος τή διαδικασία τῆς αὐστηρῆς κριτικῆς, πού ὠφελεῖ μόνο τούς σχολαστικούς, στέκομαι μέ περισσή συγκίνηση στά Πρόσωπα καί στά Γεγονότα  πού πυκνώνουν τίς σελίδες τοῦ βιβλίου αὐτοῦ. Γιατί πιστεύω πώς ὁ προσεχτικός ἀναγνώστης πασχίζει νά δεῖ καί νά καταλάβει τόν καθε συνειδητό συγγραφέα, πού δημιουργεῖ μέσα στήν ἰδιότυπη ἀγραυλία του, ν᾿ ἀγωνιᾶ ὤστε νά ἐξασφαλίσει, γιά τόν ἑαυτό του πρῶτα, κι ὕστερα γιά ὅσους κοινωνήσουν μέ τό λόγο του, μιά κορυφαία συνάντηση. Συνάντηση μέ τό χτές πού συνιστᾶ τήν ἐπανεύρεση τοῦ Κόσμου του, τῆς περιούσιας δηλαδή εὔκρατης ἀτμόσφαιρας μέσα στήν ὁποία ὑψώθηκε ὁ ἴδιος, ὥς ἄλλο δέντρο, κάτω ἀπό διάφορους καιρούς καί, ἐν πολλοῖς, ἐπικίνδυνους. Νά δεῖ τόν συγγραφέα, νά στέκει σιμά "στό Μεσότοιχο πού ὕψωσε ἀπό καταβολῆς ἀνθρώπου ὁ Δημιουργός" (Κ.Ε. Τσιρόπουλος) ἀνάμεσα δηλαδή σέ τούτη τή ζωή καί σ᾿ ἐκείνη, πού βρίσκεται στήν ἀντίπερα τήν ὄχθη, καί νά παρατηρεῖ μέ διαστοχαστική ἱερότητα καί ὑπερβάλλοντα ζῆλο Μορφές κρυσταλλωμένες στό Χρόνο, Γεγονότα πού αἰωροῦνται ἀνάμέσα  λήθης καί  ἀ-λήθειας, γιά νά καταλάβει τό χρέος του καί τήν αὐστηρή εὐθύνη πού ἀναλαμβάνει, ὡς  ἔναν Κανονισμό τοῦ βίου του, ὥστε θά ἐπισπεύσει τή διαδικασία τοῦ γράφειν, γιά νά ἐκτυπωθεῖ στή λευκή ἐπιφάνεια τοῦ χαρτιοῦ ἡ χαρμολύπη τῆς Γλώσσας. πού μέ κύμματα λέξεων ἑρμηνεύει τόν ἐμβιωμένο Χρόνο. Τό Χρόνο πού σωρεύει μόνο ἐμπειρίες (Χρ. Μαλεβίτσης)...

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2021

Διώξεις ἀπό τό βρετανικό προτεκτοράτο «Ἰόνιον Κράτος», ὀρθοδόξων ἱερέων, μελῶν τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, κατηγορούμενων γιά τή συμμετοχή τους σέ πατριωτικές ἐνέργειες


Δρ Νικόλαος Κ. Κουρκουμέλης: "Διώξεις ἀπό τό βρετανικό προτεκτοράτο «Ἰόνιον Κράτος», ὀρθοδόξων ἱερέων, μελῶν τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας, κατηγορούμενων γιά τή συμμετοχή τους σέ πατριωτικές ἐνέργειες" από το: Πολεμικές Συγκρούσεις και Τόποι Καθαγιασμού του Απελευθερωτικού Αγώνος κατά την Επανάσταση του 1821, Πρακτικά ΣΤ΄ Συνεδρίου, εκδ. Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος | Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητας, Αθήνα  2018,  σ. 87-110.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ:

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2021

π. Γεώργιος Λέκκας: ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ. Μια φιλοσοφική προσέγγιση


Συμβολή του Δρ π. Γεωργίου Λέκκα, στο τελευταίο τεύχος του θεωρητικού περιοδικού ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ ΤΕΧΝΩΝΤο μικρό αυτό κείμενο γράφτηκε εξ αφορμής μιας πρόσκλησης που αποδέχθηκε ο Δρ Λέκκας, για να συμμετάσχει σε ένα ντοκιμαντέρ για την πίστη, ώστε να φωτισθεί το θέμα αυτό και μια από άποψη φιλοσοφική.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΛΗΡΕΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2021

Για το βιβλίο: π. Κωνσταντίνος Καλλιανός “Γύρω από την εμπορική ναυτιλία της νήσου Σκοπέλου, τους ταρσανάδες και τους ναυπηγούς της κατά τον 19ο αιώνα”

Εκδόσεις SATCO MEDIA TV, Αθήνα Ιούνιος 2020, ISBN: 978-618-84924-0-0

Επιμελητής εκδόσεως: Σέργιος Τράμπας, Art Director: Νίκος Καλιακάτσος


της Ελένης Σπηλιώτη, φιλολόγου, μέλους του Κέντρου Μελετών Σκοπέλου

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021

π. Π. Καποδίστριας: “Η συμβολή της βιβλικής έννοιας της Εικόνας στη συγκρότηση της θεολογικής Κοσμολογίας, Ανθρωπολογίας και Χριστολογίας”


Μια νέα θεολογική εργασία του π. Παναγιώτη Καποδίστρια: “Η συμβολή της βιβλικής έννοιας της Εικόνας στη συγκρότηση της θεολογικής Κοσμολογίας, Ανθρωπολογίας και Χριστολογίας”, περιοδικό Ι. Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου "ΑΧΙΛΛΙΟΥ ΠΟΛΙΣ", 4  (Νοέμβριος 2020) 307-316.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ:

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2021

Για το νέο βιβλίο του π. Κων. Ν. Καλλιανού "Ιστορική περιήγηση στην Χώρα της Σκοπέλου"


π. Κωνσταντίνος Ν. Καλλιανός, Ἱστορικὴ περιήγηση στὴν Χώρα τῆς Σκοπέλου: Βηματίζοντας μὲ νοσταλγία στὸν τόπο καὶ τὴν ἱστορία του, Κέντρο Μελετών Νήσου Σκοπέλου, Σκόπελος 2020 (Σελίδες 86, Φιλολογική επιμέλεια Ελένη Σπηλιώτη, ISBN 978-618-85000-0-6).

της Κατερίνας Τζαβελοπούλου, Δρ Αρχαιολογίας ΕΚΠΑ, ερευνήτριας αρχαιολογίας και φιλολόγου στο 2ο Πρότυπο Λύκειο Αθηνών

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2021

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ


Στὴν ἀξιότιμη κυρία Μαρία Κοτοπούλη, ἑόρτιος χαιρετισμός 

Ἀπόψε μιὰ μικρή, ἀσήμαντη καὶ πολὺ κοινότυπη ἀλλαγὴ θὰ συμβεῖ στὸν ἐπίγειο βίο μας. Ἀλλαγή, ἡ ὁποία καὶ γιορτάζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους μὲ ἐπισημότητα καὶ ἑορταστικὴ διάθεση. Ἔτσι ἀπόψε θὰ κατεβεῖ τὸ ἡμερολόγιο τοῦ 2020 καὶ θὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ τὸ νέο, ἐκεῖνο, δηλαδή, τοῦ 2021, χωρὶς πολλοὶ ν’ ἀναλογιστοῦν σοβαρά, μάλιστα, πὼς ἄλλος ἕνας χρόνος θὰ προστεθεῖ στὴν ἡλικία τους. Στὴν ἡλικία ποὺ σὲ μεγαλώνει σὲ γεράζει, σὲ φέρνει πιὸ σιμὰ στὴν ἀναχώρησή σου ἀπὸ τὰ ἐπίγεια, ὅπου (προσωρινὰ) ζεῖς, λὲς καὶ πῆγες ἕνα ταξίδι, γιὰ νὰ ἐπισκεφτεῖς μιὰ χώρα. Μιὰ χώρα, ποὺ δὲν ἔχεις ξαναδεῖ καὶ τώρα τὴν χαίρεσαι, καθὼς μαζεύεις νέες ἐμπειρίες ἀπὸ τοὺς δρόμους, τὰ τοπία της, ἀκόμα καὶ τοὺς ἀνθρώπους της. 

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2021

Γιώργου Λέκκα: ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (νέο ποίημα)


Ένα δάσος γυμνό

περπατώ μοναχός

χειμώνα καιρό

παντού τρέχουν νερά

κι όλα είναι βρεγμένα.

Όλα είναι ωραία

επειδή σ’ αγαπώ και ξέρω

πόσο πολύ μ’ αγαπάς,

γιατί ’σαι πάντα εδώ

ακόμα κι όταν

δεν μπορώ να σε δω.


1.1.2021


Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου.


Related Posts with Thumbnails