© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2020

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΕΝΑ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΑΖΛ


Στὸν Ἀντώνη καὶ τὴ Θεολογία, ἐγκάρδιος ἑόρτιος χαιρετισμός

Χθὲς τὸ βράδυ, ἀργά, ἔλαβα τὸ ἑβδομαδιαῖο σημείωμα τοῦ «Ἔμφρονος» Ἀντωνίου Παπαβασιλείου, λίγο πρὶν ἀναπαυθεῖ τυπωμένο στὰ Χρονικά Δυτικῆς Μακεδονίας, ποὺ ἐκδίδει. Μὲ χαρὰ τὸ διάβασα, ὅπως ὅλα σχεδὸν ποὺ προαποστέλνονται πρὶν ταχυδρομηθεῖ ἡ ἠλεκτρονικὴ μορφὴ τοῦ ὡς ἄνω ἐντύπου. 

Τὸ κείμενο εὐωδίαζε χειμώνα, ἀλλὰ καὶ πρεόρτιο ἄρωμα Χριστουγέννων. Ὄχι γιατὶ ἔλαβε τὸ ψυχρὸ μήνυμα “Merry Christmas”. Αὐτὸ θυμίζει τὶς ψυχικὲς ἀνάγκες τῶν παιδιῶν νὰ ἐπιδείξουν τὶς γνώσεις ποὺ ἔλαβαν: «Να, Κύριε, δές, πόσο καλὸς μαθητὴς εἶμαι στὴν τάξη σου»! Καὶ δικαιολογημένα, γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ μὴ δώσεις καὶ σ’ αὐτὰ τὰ παιδιὰ τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι Γιορτές πιά, μὲ τὴν ξεγνοιασιὰ νὰ παραμονεύει συμμαζεμένη κάπως, γιατὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ καραδοκεῖ κ' ἡ ἀρρώστια. Καὶ τί ἀρρώστια!  

Ὅμως τὴν πιὸ χαρούμενη καὶ αἰσιόδοξη πινελιὰ ποὺ παρατήρησα στὸ γραφτὸ αὐτό, εἶναι ἐτούτο τὸ τρυφερὸ κομμάτι: «Τὸ γωνιακὸ κομμάτι [ἀπὸ διαλυμένο <πάζλ>]: ὁ βοσκὸς μὲ τὴ φλογέρα του ( βλ. καὶ φωτ.), Τὸ κρατάω· μὲ καίει. Εἶναι τὸ ἀγαπημένο μου, πὼς νὰ τὸ πῶ- τὸ πιὸ ἀναστάσιμο. <Ποιμένες τὸν τεχθέντα δοξάζουσι> Κάθομαι καὶ παιχνιδεύω. Ἀκουμπῶ τὴ σύνθεση μὲ ἔγνοια στὸ τραπέζι..» Μιὰ φωτεινὴ ρωγμὴ ἀπομένει, λοιπόν, μέσα στὴ σημερινὴ πραγματικότητα, ποὺ ζυγιάζεται πάνω στὸ φόβο καὶ τὴν ἀνασφάλεια τοῦτος ὁ φτωχὸς καὶ ἁπλὸς ποιμένας. Ποὺ δίχως ποτέ του νὰ τὸ ἐλπίζει, νὰ τὸ ὀνειρευτεῖ, νὰ τὸ βάλει ὁ νοῦς του, «εἶδε ἐν τῷ Σπηλαίῳ, βρέφος κείμενον τὸν Ἄχραντον». Συνάμα δέ, μὲ αὐτὸ τὸ θέαμα ἄκουσε καὶ τὶς οὐράνιες ὑμνωδίες τῶν Ἀγγέλων. «Δόξα ἐν ὑψίστοις λέγοντες …»   Καὶ τότε μαζὺ μὲ τοὺς ἄλλους «Ποιμένες τὸ θαῦμα ἀνακηρύττουσι» ὅλοι τους. 

Γύρω μας καὶ παντοῦ στολισμοὶ φωταυγεῖς καὶ ἐξαίσιοι. Ὅμως, ὅπως λέει κι ὁ ποιητὴς, τίποτε δὲν ἀνασταίνουν μέσα σου. Κι ἔρχεται αὐτὸ τὸ εἰκονίδιο νὰ σοῦ θυμίσει «δι’ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός». Τί ἄλλο, λοιπόν, θέλει ὁ καθένας μας, ὥστε νὰ παραμερίσει τὴν καταχνιά καὶ νὰ ἑορτάσει  ἐνθέως καὶ μὲ τὴν ταπείνωση, ἀλλὰ καὶ τὴν πτωχεία τῶν ποιμένων; «Ποίμνην ἀφέντες τὴν ἑαυτῶν Ποιμένες, Ἰδεῖν καλὸν σπεύδουσι Χριστὸν ποιμένα». Ἐμεῖς, στ’ ἀλήθεια; 

Ἀλλὰ κοίτα, τὸ πόσα μπορεῖ νὰ σὲ διδάξει ἔνα κομμάτι πάζλ, πόσο μπορεῖ νὰ ὀμορφύνει τὴ ζωή σου καὶ νὰ τῆς χαρίσει ἁγιασμένα ἀντίδωρα τοῦ Παραδείσου!!!

π. κ. ν. κ. Σκόπελος, 18 Δεκ. 2020

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts with Thumbnails

Follow by Email