Κατίνα Βλάχου: α) ΑΜΗΝ, β) Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ, γ) ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Aμήν

Αμήν στο χέρι

που πέταξε στο χώμα

το μαχαίρι

για να προσφέρει

Αμήν στο στόμα

που γεύτηκε το μέλι

και το μοιράστηκε

με άλλο σώμα

Αμήν στην σκέψη

που γέμισε με χρώμα

την συνήθεια

για να παίξει

Αμήν στη λέξη

που γύρισε τα μέσα έξω

την αλήθεια

για να φέξει

*     *     *

H Aντιγόνη

Είχε στα μάτια φως μελένιο

Στα χείλη λόγο κοραλλένιο

Στα χέρια αγάπη να λιγώνει

και στην ψυχή καλά κρυμμένο

πάθος σαν λάθος

να τη λιώνει

Ένα κορίτσι που το λέγαν

Αντιγόνη

*     *     *

Το λουλούδι

Δεν ξέρει αν είναι

το λουλούδι

κυκλάμινο ή μαργαρίτα

μέχρι το κρύο να το κάψει

ή ένα χέρι να το κόψει

Αυτό περίμενε

στη σύντομη ζωή του

Με πόνο και με θάνατο

να καταλάβει

[Εικαστικό σχόλιο στα ποιήματα: «Το μεγάλο τραπέζι», έργο του Θανάση Εξαρχόπουλου]

Διονύσης Φλεμοτόμος: ΑΝΑΡΡΩΣΗ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Ό,τι κι αν έγινε

είναι Καλοκαίρι

με τις εσπερινές ευωδιές

των λευκών επιθυμιών

τα καθρεφτίσματα στη θάλασσα

τις ολονύχτιες καταδύσεις

μα περισσότερο το σώμα σου

να ντύνεται απόλυτα γυμνό

στην κεντρική οδό

της επαρχίας μας.

Ζαχαρίας Στουφής: α) ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ, β) ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ, γ) Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΙΕΡΑ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

ΜΕΓΑΛΟ  ΨΕΜΑ

Ετούτη η πατρίδα είναι ψέματα· ο μεγάλος της ήλιος είναι λιοπύρι που κατατρώει τους εργάτες, η πανέμορφη θάλασσα, σέπει τα κόκαλά μας, οι γλάροι και τα χελιδόνια είναι παλιόπουλα, όσο για τις γοργόνες της, ούτε να τις γαμήσεις δεν μπορείς.

Ετούτη η χώρα της ποίησης είναι ψέματα, μονάχα οι άντρες γράφουνε ποιήματα, μια ηλικιωμένη γυναίκα είπε: Όταν  ήμουν δέκα έξι χρονών, βρήκε η μάνα μου το τετράδιο με τα ποιήματά μου και με σάπισε στο ξύλο, μετά το έσκισε και μ’ έστειλε στα χωράφια για δουλειά.

Όλα, όλα είναι ψέματα, το πολίτευμα και τα ναρκωτικά, ακόμα και εγώ που κάνω κριτική· ας πούμε, τα καλοκαίρια, βάζω σε μία νάιλον σακούλα από super market μία πετσέτα, ένα βιβλίο που δεν μου αρέσει, το κινητό, τα κλειδιά  και κατεβαίνω με τα πόδια στη θάλασσα για λίγο μπανάκι. Κρατώ ανοιχτό το βιβλίο μα σκοτώνω την ώρα μου χαζεύοντας τα κωλαράκια της πλαζ.

Αληθινός διανοούμενος! Όχι μαλακίες…

ΜΕΓΑΛΕΣ  ΑΓΑΠΕΣ

Ιδιαίτερες πατρίδες μου, μεγάλες μου αγάπες, αχ πόσο δεν ήθελα να γνώριζα τον πόνο σας. Δε μιλώ για την ώρα που πρέπει να σας αποχωριστώ, αλλά για την ώρα που αναγκαστικά σας επισκέπτομαι· μετατρέπεστε σε εφιαλτικά φαντάσματα όπως οι παλιές μεγάλες μου αγάπες που ενώ έχω χρόνια να τις θυμηθώ, ξάφνου εμφανίζονται μπροστά μου, όχι όμως, σαν τα φαντάσματα των νεκρών που βλέπουν οι ζωντανοί και αναρριγούν στην ιδέα του θανάτου, αλλά,  σαν τα φαντάσματα των ζωντανών που βλέπουν οι νεκροί και αναθυμούνται την φρίκη της ύπαρξης.

Μεγάλες μου αγάπες δεν είναι μόνο οι πατρίδες και οι έρωτες, είναι και οι μεγάλοι μαλάκες της ζωής μου. Σε αυτούς χρωστώ σχεδόν τα πάντα, παρόλο, που σαν τους συναντώ αλλάζω πεζοδρόμιο, το παραδέχομαι, δεν μπόρεσα ποτέ να τους νικήσω. Βέβαια το ζητούμενο δεν είναι να μη γίνεις μαλάκας, αλλά και να φτάσεις σε υψηλά επίπεδα την ζωή σου και την τέχνη σου, αλλά για αυτά… ποιος χέστηκε;

Η  ΜΕΓΑΛΗ  ΚΑΡΙΕΡΑ

Θα πρέπει να ήμουν πέντε χρονών όταν με πρωτοπήγε η μάνα μου να προσκυνήσω τον Άγιο. Ήταν η μέρα της γιορτής του και παρόλο που τον φοβήθηκα πολύ, με εντυπωσίασε η αφοσίωση και η λατρεία των πιστών. Αυτό θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, σκέφτηκα, Άγιος, να σέρνονται όλοι γονυπετείς στα πόδια μου, εισπράττοντας την παγερή μου ακινησία.

Αυτή είναι η καριέρα μου στη μεταφυσική και για πολύ λίγο στη metal εφηβεία μου που ήθελα να γίνω βρικόλακας. Μετά ήθελα να γίνω αρχαιολόγος και γεωλόγος και ζωγράφος ήθελα… και τι δεν ήθελα, ακόμα και πορνοστάρ ήθελα, αλλά ντρεπόμουνα που θα έβλεπαν οι άλλοι το πουλί μου. Βέβαια ο κόσμος με έβλεπε αλλιώς, κάποιοι με θεωρούσαν ανώμαλο, κάποιοι άλλοι ναρκομανή και άλλοι έλεγαν πως έχω κόψει τελείως. Αλλά εγώ, όπως τόσοι άλλοι επιβίωσα κουτσά στραβά χωρίς πτυχία και περγαμηνές.

Τελικά πια είναι η μεγάλη καριέρα, η καθημερινότητα ή τα όσα ποτέ δεν καταφέραμε; Όταν σκέπτομαι κάτι τέτοια, πραγματικά θέλω να με ευχαριστήσω που δεν με έκανα, έναν από τα εκατομμύρια σωτήρες του κόσμου. 

[Εικαστικό σχόλιο στα ποιήματα: Έργο του Τάσου Νικάκη]

Σαράντης Αντίοχος: ΕΝΑΟΠΤΙΚΟΠΟΙΗΜΑ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

π. Γεώργιος Α. Λέκκας: α) ΩΔΗ ΣΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ, β) ΕΝΑ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

ΩΔΗ ΣΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ

Ἀγαπημένοι μου, θέλω νὰ εἶμαι

φιλὶ στὰ χείλη σας γιὰ Καλημέρα

τὸ φῶς ποὺ περνάει μὲς ἀπ’ τὶς γρίλιες σας

τὸ νερὸ ποὺ ξεπλένει τὸ σῶμα σας

ὁ ἀέρας ποὺ κατεβαίνει τὶς καμινάδες σας

τὸ χιόνι ποὺ λειώνει στὴ στέγη σας

τὸ σκυλὶ ποὺ φυλάει στὴν πόρτα σας

φιλὶ στὸ μέτωπό σας γιὰ Καληνύχτα.

(12.1.13)

*     *     *

ΕΝΑ

Ὅπου πεινᾶτε ἀδέλφια μου πεινάω μαζί σας

κι ὅπου πονᾶτε ἀδέλφια μου κι ἐγὼ πονάω μαζί σας.

Ὅπου φοβᾶσθε ἀδέλφια μου φοβᾶμαι μαζί σας

κι ὅπου ξαγρυπνᾶτε ἀδέλφια μου κι ἐγὼ ξαγρυπνάω μαζί σας.

Ὅ,τι ἀγαπᾶτε ἀδέλφια μου τὸ ἀγαπάω μαζί σας

κι ὅπου ἐρωτεύεσθε ἀδέλφια μου κι ἐγὼ ἐρωτεύομαι μαζί σας.

Ὅπου γεννιέσθε ἀδέλφια μου ξαναγεννιέμαι μαζί σας

καὶ κάθε ποὺ πεθαίνετε ἀδέλφια μου κι ἐγὼ πεθαίνω μαζί σας.

Ὅπου κι ἂν εἶστε ἀδέλφια μου εἶναι ἡ καρδιά μου

κι ὅσο θὰ πίνετε ἀπὸ τὸ αἷμα μου ἀδέλφια μου

τόσο θὰ ξεδιψάει κι ἡ καρδιά μου.

Ἄλλωστε θάνατος εἶναι μονάχα ὅ,τι ἐμποδίζει

νὰ εἴμαστε ἕνα ὅλοι ἀδέλφια μου σ’ ὅλους τοὺς κόσμους.

Ὅπου κι ἂν εἶστε ἀδέλφια μου εἶμαι μαζί σας.

Παντοῦ ὅπου καὶ νἆστε ἀδέλφια μου

σκύβω καὶ προσκυνῶ πάνω στὴν καρδιά σας.

(10.12.11/15.3.13)

[Εικαστικό σχόλιο στα ποιήματα: Χαρακτικό του Α. Αστεριάδη]

Λεωνίδας Μερτύρης: ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Και όμως,

μέσα σ' έναν βουκολικό συνωστισμό

γυναικείων προαστιακών ορυμαγδών

και ανδρικών επεξηγηματικών αποτιμήσεων,

επέβαλα στα αυτιά μου τη φραγή,

επέβαλα στα μάτια μου την αποχή.

Κοινοποίησα ευθαρσώς

στο δεξί μου χέρι

την ανάγκη για κυριαρχική δράση,

περιμένοντας μεγαλοπρεπώς

την τελική υπογραφή.

[Εικαστικό σχόλιο στο ποίημα, έργο του Νίκου Σταυρακαντωνάκη]

Δημήτρης Κονιδάρης: α) ΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑΦΩ ΟΙΚΕΙΣ;, β) ΠΟΙΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ… (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Πώς και τάφω οικείς; 

                        Αικατ. Κονιδάρη, 1919-1933

………………………………………….

«Τίποτα από τα σπουδαία δεν ήξερα

‒ απ’ ό,τι γινόταν κείνο τον καιρό στον κόσμο ‒

γιατί ζούσα σ’ ένα σπίτι

αγαλλίασης και αλληλεγγύης,

σ’ ένα μαγευτικό κερκυραϊκό προάστιο,

με ικμάδα ζωής και μ’ αισιοδοξία,

ένα παιδί προσήλυτο στα πάθη των αισθημάτων,

ένα παιδί προσήλυτο στην ομορφιά

ενός ιδεώδους περιβάλλοντος ζωής,

πλάι σε κελαρυστά ρυάκια

με πολύχρωμα ωδικά πτηνά,

με παιδικά τραγούδια μαγείας

και θριάμβων».

(Αναζωπυρώνεται η μνήμη της κοπέλας

που κάποτε έζησε

και κλαίει).

*     *     *

Ποιους ρόλους…

Την ίδια ώρα που αναστατώνεται

και κομματιάζεται

το καταφύγιο της καρδιάς μας,

γιατί γνωρίζουμε στο βάθος

πως θάρθει κι η πανάρχαια νύχτα

σαν ένα αιφνίδιο κακό μελτέμι

που θ’ αλλάξει για τον καθένα μας τα πάντα,

πως δεν θα έχουμε σε λίγο στόμα

να ιστορούμε βεβαιότητες και πεποιθήσεις

‒ την ίδια ώρα

μοχθούμε, κουραζόμαστε κι εξαντλούμαστε

για τις κλειστές μας μεθόδους αναφοράς

και για τους ρόλους μας στον κόσμο.

Ποιο νόημα, ποιους ρόλους!...

[Εικαστικό σχόλιο στα ποιήματα: Έργο Γιάννη Μόραλη]

π. Κων. Ν. Καλλιανός: α) ΠΟΡΕΙΑΣ ΕΠΙΓΝΩΣΗ…, β) ΑΥΤΑΠΑΤΗ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Πορείας ἐπίγνωση...

Στὸ φιλόμουσον ζεῦγος Ἰωάννου καί Μαρίας Παπαχρήστου,

ἀέναον εὐχετήριον

1.

Γράφω

σημαίνει πώς ἰχνογραφῶ

τὸ ἀπροσδιόριστο

τὸ αἴσθημα

ποὺ μέσα μου παλεύει.

Γράφω

σημαίνει πὼς ὁριοθετῶ

τὸν προσωπικό μου Γολγοθά

πού ἀσφαλῶς κάποιοι δὲ γνωρίζουν

κι ἄλλοι προσποιοῦνται ὅτι  δὲν τὸν ἤξεραν...

2.

Συγχωρέστε με,

δὲν εἶμαι ποιητὴς

συλλέκτης λέξεων εἶμαι,

ποὺ σᾶς τὶς κομίζω

ταλαιπωρώντας κάποτε τὰ μάτια σας

κι ἀσφαλῶς τὶς ψυχές σας ...

*    *    *

Αὐταπάτη

Μερικὲς φορὲς

ὅλη ἡ διαδικασία τῶν ἐσωτερικῶν μας συγκρούσεων

μιὰν αὐταπάτη εἶναι

ποὺ τὴν προσποιεῖται  ἡ φιλαυτία μας

γιὰ νὰ ἐπιβιώσει ἄφοβα.

[Εικαστικό σχόλιο στα ποιήματα: Έργο της Κατερίνας Βερούτσου]

Δημήτρης Γ. Μαγριπλής: ΕΠΙΚΑΙΡΟΓΡΑΦΗΜΑ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Ο χαρταετός

αφημένος στο δένδρο

ονείρου πτώση.

Πώς να ανέβω εκεί πάνω;

Πώς να σώσω την πτήση;

Τα παιδικά μου χρόνια

ξεθωριάζουν στο φως

κι εγώ,

σαν μαύρο της βροχής σύννεφο,

ρέω στη γη.

[Εικαστικό σχόλιο στο ποίημα: Έργο Σπύρου Βασιλείου]

Καλλιόπη Εξάρχου: α) Η ΓΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ, β) ΕΚΣΚΑΦΕΣ, γ) ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

H γη των λέξεων              

                                                                                     

Άγρια γη είναι

Αδούλωτη

Με πτυχώσεις και βάραθρα

Για να την εξημερώσεις

χρειάζεται ανασκαφή

Να φτάσεις μέχρι τα σπλάχνα της

Να πετάξεις τις πέτρες

που την πληγώνουν

Μόνον έτσι θα αφρατέψει το χώμα

Μετά, τα γνωστά

Σπορά

Ωρίμανση στο σκότος

Άνθιση

Κρίσιμη στιγμή το πρώτο άγγιγμα

Ο καρπός έχει καταχωνιασμένα τα μυστικά του

Τα χέρια που θα τον κρατήσουν

πρέπει να είναι τρυφερά

για να ακούσουν εντός του

Ανάμεσα σ’ αυτά τα χέρια

κρύβεται η τέχνη του πολλαπλασιασμού

Έτσι τουλάχιστον υπόσχεται

η γη των λέξεων                                                          

με τον υπόγειο

γεω-λογικό πλούτο.

*     *     *

Εκσκαφές

Κάτι τέτοια κάνω διαρκώς

Δεν αφήνω τα πράγματα

στην ησυχία τους

Να υπάρχουν εν σιωπή

με τη ζωή που τους έλαχε

Δεν ξέρω τι φταίει

Ίσως το ανήσυχο της φύσης μου

που με εξωθεί

σε εκσκαφές υλικών

Ας πούμε

καιρό τώρα αναρωτιέμαι

από τι είναι φτιαγμένος ο έρωτας

Πώς καταφέρνει και απλώνεται

σαν προέκταση της ανάσας

Προσπαθώ να αγγίξω τους αρμούς του

και βλέπω ότι είναι διάφανοι

τις αρθρώσεις του

κι είναι εύκαμπτες

Γι αυτό, υποθέτω,

ανεβάζει και κατεβάζει τις εντάσεις

με τόση ευκολία

Aπ’ το όλον

στο τίποτε

από το τίποτε στο όλον

με έναν πόνο

λες και δεν υπήρξε ποτέ

κυοφορία παθών

Απορώ

Και θα απορώ για πάντα

Και για την αρχή

και για το τέλος του

*     *     *

Πρώτη του έτους

Πρώτη του έτους

και με βρήκε βαθιά πληγή

στο στήθος

Εκεί ψηλά

από όπου                                                                       

διαχέεται ανενόχλητη

η κραυγή

προς τα πάνω.

Την είδα να σκίζει σαν αστραπή

το εμβρόντητο σύμπαν

κι ευθύς με πήρε πόνος μεγάλος.

Για τα χαρισάμενα λόγια

που λησμονήσαμε

τις αγαθές προθέσεις

που απωλέσαμε

την περιούσια ουσία

που δεν μας άντεξε.

Και μετά

το ένα έφερε το άλλο.

Αδιέξοδα πάθη

Περιττές φωνές

Πολλαπλάσιες διαψεύσεις

«άνευ θρήνου Ερινύος».

Πού να ξέραμε

ότι στα άλαλα άλεκτα

υποφώσκoυν

αιτίες ακριβής ζωής.

-----------------------

Η Καλλιόπη Εξάρχου είναι Επίκουρη Καθηγήτρια Θεατρολογίας στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

Ντενίζ Παναγιωτοπούλου: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Μου πήρε η μάνα μου κάτι κλωστές κι έμαθα να κεντάω˙  όλα τα χρώματα πάνω στον καμβά, που κατ’ εμένα ήταν άχροος, αλλά πες πες, διαχωρίστηκα με τεράστια χιλιομετρική διαφορά από τα θηλυκά κυπαρίσσια, τα ξεγυμνωμένα δέντρα, την έκφυλη τη φύση μου τη  θάλασσα  που πάει κι έρχεται και πάει να βρει την τύχη της στους αιώνες των αιώνων.

Έμαθα καλά να το κάνω, να το επαναλαμβάνω, βελόνιασμα και πάνω η κλωστή κάτω η κλωστή, το πανί πάνω από το δάχτυλό μου και τη βελόνα μέσα μου την έμπηγα να σπάσω τη σιωπή, σ’ εκείνον το δείκτη που τον αφόπλιζα για να μη δείχνει να μη κατονομάζει, όπως κάνουν συνήθως οι δείκτες στους αιώνες των αιώνων.

Καμιά φορά έκανα και κανένα διάλειμμα, πήγαινα σε καμιά διαδήλωση, έλεγα συνθήματα, σήκωνα λάβαρα, κουβαλούσα τα εργαλεία του εξαγνισμού σε σάκους κρεμασμένους στην πλάτη, δίπλα στα lofts, έπινα άνετα αλκοόλ -της παρηγοριάς- στους αιώνες των αιώνων.

Στο τέλος πήγαινα σχεδόν τρέχοντας στο σπίτι κι έκλεινα την πόρτα πίσω μου με πάταγο. Απέμενα μόνη με την κλινικά νεκρή κλωστή μου, ώσπου μια ενοχή τυφλή ξεπήδησε μέσα στην κρυψώνα μου και μου ψιθύρισε γλυκά «μείνε στον τόπο που φέρνει ο χρόνος» στους αιώνες των αιώνων. 

Ζωή Σαμαρά: α) ΜΗ..., β) ΚΑΙ ΕΙΠΕΣ, γ) ΔΙΑΛΕΙΠΟΝ ΦΩΣ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Μη…

– Μη στέκεσαι όρθια

– (Δεν υπάρχει θέση)

– Μη στέκεσαι εδώ          Στο σαλόνι πήγαινε

– (Δεν έχει σαλόνι)

– Μη στέκεσαι εδώ

– (Δεν υπάρχει «εκεί»)

– Πού πας;

– (Εκεί)

– (Πού είναι …εκεί;)

– Όπου το «μη» δεν υπάρχει

(10-12-2012)

*     *     *

Και είπες

Γαλάζιο περίβλημα

Λευκό κρεβάτι

εσύ

μόνη

Και είπες

αρκετά περίμενα

Ζωή κι αυτή

να περιμένεις μια ζωή

Τέντωσες τα φτερά σου

τα τέντωσες ξανά

Πολύ μικρά για να πετάξεις

Και είπες

να δοκιμάσεις τη γη

Πολύ ψηλά ο ουρανός

Δίπλωσες τα φτερά σου

τα δίπλωσες ξανά

Πολύ μεγάλα για να τρέξεις

Και είπες

Θα πηγαίνεις

αργά

να ζήσεις

μια ζωή

χωρίς πετάγματα

χωρίς

δρασκελιές

αργά με προσοχή

Σιγά την πόρτα

Βήμα σημειωτόν

μια ζωή με νωχελείς κινήσεις

μια ζωή πλήρης ημερών

ανυπαρξίας

(16-1-2013)

*    *    *

Διαλείπον φως

Όρθιοι μπροστά

στο κεράκι που

άναβε

έτρεμε

έλαμπε

ξανά

σαν να μην επρόκειτο ποτέ να σβήσει

Τέντωναν τα χέρια τους να τα ζεστάνουν

Άνοιγαν τα μάτια τους αναζητώντας λάμψη

μα το διαλείπον φως τους πρόδιδε

Κι ο άνεμος

αναπάντεχα ισχυρός

το αγκάλιαζε

το έσερνε από εδώ

από εκεί

στο σήμερα

στο αύριο

Κι εκείνοι

όρθιοι

ακίνητοι

ενωμένοι σε στάση προσευχής μπροστά στο κεράκι

ανέμεναν το διαλείπον φως

να έρθει η ώρα του

να σβήσει

(11-3-2013)

Απόστολος Θηβαίος: Ο ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΙΣΤΗΣ (Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

Ακούστηκε μες στη νύχτα.

Ο βραδινός μοτοσικλετιστής επιτάχυνε,

Κινούμενος επί της οδού 3ης Σεπτεμβρίου.

Έσκισε τον αέρα και ξεπέρασε μεμιάς εκείνο το σημείο

Πέραν του οποίου δεν υφίσταται επιστροφή.

Είδαμε που χάθηκε στο βάθος της οδού.

Διακρίναμε μόνον την πτώση του ήχου,

Το στίγμα του εχάθη, όλες οι επαφές μας

Με τους ακραίους εαυτούς εχάθησαν τότε.

Συνεχίσαμε τρομαγμένοι επειδή φανταστήκαμε,

Πως παρόλη την απελπισία μας,

Υπάρχουν άνθρωποι που αποφασίζουν να διασχίσουν

Κάθετα την πόλη, υπάρχουν άνθρωποι,

Απασφαλισμένες οβίδες χειρός,

Υπάρχουν άγρια ψεύδη

Μες στη φωτισμένη κουζίνα

Που μας δικάζουν.

Ανέμιζαν οι επίδεσμοι και έτσι επανδρωμένος

Ο νυχτερινός μοτοσικλετιστής εκτινάχθηκε

Σε εξωφρενικές προοπτικές.

Ιωάννης Δελήτσικος [1908-1994]: α) ΛΙΑΝΟΤΡΑΓΟΥΔΑ, β) ΤΡΑΓΟΥΔΙ, γ) ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ, δ) ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ (Συμβολή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2013)

[Ο λαϊκός ποιητής Ιωάννης Δελήτσικος γεννήθηκε το 1908 και πέθανε το 1994. Έζησε και εργάστηκε στη Σκόπελο των Βορείων Σποράδων. Περισσότερα για τη ζωή του δείτε εδώ.

Η στιχοποίηση και η ορθογραφία  των πρωτοπαρουσιαζόμενων ποιημάτων από το σωζόμενο αρχείο του, οφείλονται στην κόρη του. Την παρουσίαση επιμελήθηκε η τακτική συνεργάτρια του e-περιοδικού μας κ. Μαρία Κοτοπούλη].

ΛΙΑΝΟΤΡΑΓΟΥΔΑ

1

Καλύτερα ο άνθρωπος να ήταν κρύα πέτρα

παρά που έχει αίσθηση και φρόνηση και μέτρα.

2

Κάθε μέρα που περνάει ένα δάκρυ μου κυλά

καθώς φεύγει η ζωή μου και ο χρόνος μακριά.

3

Είναι η ζωή ένα λούλουδο, είναι ένα φυλλαράκι

είναι καπνός που χάνεται στο πρώτο αεράκι.

4

Τα μάτια σου είναι θάλασσες όπου βουλιάζουν πλοία

κι ο ναύτης που τα κοίταξε τον πήρε η τρικυμία.

5

Τα μάτια σου τα μάτια μου άμα τα δούνε κλαίνε.

Εάν τους έκαμα καλό γιατί δε μου το λένε;

6

Για ένα σου βλέμμα χάνομαι για μια ματιά πεθαίνω

για ένα σου γλυκοφίλημα στον Άδη κατεβαίνω.

7

Και τα πουλιά, αν και πουλιά, κι εκείνα έχουνε πάθια

πάνε να φάνε τον καρπό και τα χτυπούν τ’ αγκάθια.

*     *     *

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Έχει η Αθήνα ομορφιές

που σε πεθαίνουνε.

Μα έχει και η Σκόπελος

που σε τρελαίνουμε.

Αθήνα μου, τα κάλλη σου

με ζαλίζουνε

τα όμορφα κορίτσια σου

με βουρλίζουνε.

Αγάπη μου, νησάκι μου,

τα περιγιάλια σου,

     οι αμμουδιές, τα δάση  

και τα σπιτάκια σου!

Στης θάλασσας τ’ αγέρι

ξανανιώνομαι

και παίζοντας μαζί της

ανασταίνομαι

Του ήλιου οι αχτίνες

με χαϊδεύουνε

τα χρώματα της δύσης

με γλυκαίνουνε

Τα αγριολούλουδά σου

με μεθύζουνε

τα αηδονάκια σου

με νανουρίζουνε!

Αθήνα, όμορφή μου,

η αρχοντιά σου!

Σκόπελος, Καλλονή μου,

η αγκαλιά σου!

*     *     *

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Πώς περάσανε τα χρόνια και οι μέρες οι καλές!

Τώρα έρχονται Βοριάδες, με φουρτούνες και χιονιές.

Ας ελπίζουμε μια μέρα πως θ’ αλλάξουν οι καιροί

κι οι ανέμοι θα κοπάσουν και το κρύο το πολύ.

Και η θάλασσα γαλήνη και ζεστή από ήλιο η γη,

όπως είχαμε και πρώτα πριν το χιόνι μας ευρεί.

Τώρα είμαστε στο σπίτι γύρω-γύρω στη φωτιά

και κανείς δε βλέπει πέρα που έρχεται η παγωνιά.

*     *     *

ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ

Πάλι κρύο και ραγάνι, πάλι βαρυχειμωνιά

τα βουνά γέμισαν χιόνια κι όλη η ακρογιαλιά.

Όλη η θάλασσα ασπρίζει απ’ το κύμα το βουβό

Και με λύσσα εις τα βράχια πάει και σπάζει σα θεριό!

Τα καράβια αραγμένα από την κακοκαιριά

τα πληρώματα, απίκο μη συμβεί καμιά ζημιά,

φέρνουν γύρω στο καράβι και του δένουν τα σκοινιά

και οι βάρκες βολοδέρνουν μια ψηλά μια χαμηλά.

Στη στεριά ζημιές μεγάλες  στις ελιές και στα σπαρτά

ξεριζώθηκαν τα πάντα, ψόφησαν και τα πουλιά.

Οι αγρότες μες τα σπίτια μαραμένοι απ’ τα κακά

σκέπτονται πώς θα τη «βγάλουν»την επόμενη χρονιά.

Οι γριές παρηγορούνε την καινούργια τη γενιά:

«Ο Θεός είναι μεγάλος θα ‘βρει λύσει και γι’ αυτά.

Μη, παιδάκι μου, λυπάσαι, θα το δεις θα ‘ρθει χαρά

θα ντυθεί και πάλι η πλάση και τα λιόχαρα βουνά.

»‘Μεις που έχουμε γεράσει εγευτήκαμε πολλά

Κι όπως πέρναγαν τα χρόνια ρίχνονταν στη λησμονιά

Χαρταϊτός ειν’ η ζωή μας με καλούμα και ουρά

μια στα ουράνια σ’ ανεβάζει μια σε ρίχνει στη στεριά

»Βάλτε ξύλα να ζεστάνει και ελάτε στη φωτιά

Κάστανα ρίξτε στη θράκα, σύκα απάνω στη μασά

Και θα πούμε παραμύθια για ωριές και για θεριά

Κι όπου να’ ναι θα περάσει και αυτή η κακιά βραδιά».

                                                                                                                                 [Ραγάνι= λαίλαπα]