Γιώργου Χ. Στεργιόπουλου: ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

 

Σοφός ήταν ο μίσχος στον αέρα να λυγίσει

ενδεής τιμώντας την επέλαση του ανέμου.

Ακούστε το, σεις της Άνοιξης οι πρωτεργάτες:

Μίσχοι που στυλώθηκαν, έχουνε καιρό τσακίσει.

[Εικαστικό σχόλιο: Κολάζ Cecil Touchon]

Γιάννη Ζήβα: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΤΥΠΗΜΑ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Τα τραγούδια γύρω από το σώμα του διπλώνονται

Μέσα σε τούτη την ψυχή οι νότες λιώνουν

Γύρω από τα ακροδάχτυλά του,

θυμός, φόβος, άγχος, μίσος, απόγνωση, μετάνοια.

Μοναξιά.

Στριμώχνεται.

Ήταν συμπαγής και σταθερός

μα πάντα εναλλασσόμενος,

Ήταν διαφορετικός,

κι όμως ο ίδιος.

Έσπασε τα δεσμά του πόνου

Εκτεθειμένος στράφηκε σε αυτά που λυπόταν

Άφησε την ηχώ των αλυχτισμάτων του

να είναι η -χωρίς λέξεις- σιγανή απάντηση

Το τελευταίο χτύπημα

η αστραπή και η βροντή.

Τόσο σιωπηλή που πόνεσαν τα αφτιά του

Η επιφάνεια καταιγίστηκε από Τάξη

Mα το Χάος κυρίευε.

Δεν υπήρχαν μάρτυρες.

Δεν υπάρχει ιστορία να ειπωθεί.

[Φωτογραφία: π. Π. Κ. / Κωνσταντινούπολη 2011]

Δημήτρη Κονιδάρη: ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΙΣΘΗΣΗ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Αίφνης το ωραίο και δυνατό μου σώμα

άρχισε να καταστρέφεται,

πέρασε η φθορά στο αίμα μου και στη ζωή μου,

ποιος να το φανταζόταν,

ποιος να το φανταζόταν μόλις χτες.

Όσο κι αν προσπαθώ να κρύψω

τη σκόνη κάτω απ’ το χαλί

πάντα κάποια χνουδάκια

(τα αισθήματα της συντριβής

και της πανωλεθρίας)

βγαίνουν στην άκρη.

Με πιάνει ρίγος και τα ξανασπρώχνω

κάτω απ’ το χαλί,

όλα κάτω απ’ το χαλί,

όλα κάτω απ’ το χαλί,

τα ξανασπρώχνω

και τα ξανασπρώχνω.

Εικαστικό σχόλιο: Λεπτομέρεια από τοιχογραφία της ζωγράφου-αγιογράφου Helen Lieros, από τον ελληνορθόδοξο ναό στο Maputo της Μοζαμβίκης.

Ανδρέα Γ. Λίτου: Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΑΣ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Οι ώρες περνούν κι εμείς ξεχάσαμε 
το άστρο το πρωινό που έχει το όνομα 
Το Υπέρ.
Η Ποίηση εργάζεται, απόντες οι ποιητές.
Ελάτε όλοι μαζί να γράψουμε ποιήματα
στην διάλεκτο την δίκαιη
και να συντρίψουμε την τυρρανία,
που τρομοκρατεί τον δικό μας τρόπο
του Έρωτα και της Ελευθερίας.

Φωτό: π. Π. Κ.

Διονυσίας Μούσουρα-Τσουκαλά: ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΒΡΟΧΗ / ΦΡΑΓΜΟΙ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΒΡΟΧΗ

Αυτή η βροχή που σε χτυπάει

και την καρδιά σου μαστιγώνει

τα όνειρα σου διαπερνάει

τους ουρανούς σου περιζώνει.

Ολόγυρά σου μοναξιά, σκοτάδι

γυμνώσανε τα δέντρα από πουλιά

βουλιάζει το γαλάζιο το φεγγάρι

με κάθε τής βροχής σταλαγματιά.

Ουράνιο τόξο δεν πλανιέται πουθενά

παρηγοριάς ελπίδα για να φέρει

ότι θε να ΄ρθει πάλι ξαστεριά

κλαρί ελιάς ότι θα φέρει περιστέρι.

Κι όλο πληθαίνει η ατέλειωτη βροχή

σε λίγο θα ΄χουν οι σταγόνες πλημμυρίσει

την καμαρούλα τη μικρή, τη φτωχική

κ’ η Ανεμώνα στις καρδιές δεν θα ανθίσει.

ΦΡΑΓΜΟΙ

Γι’ αυτά που μούδωσες ζωή, σ’ ευχαριστώ

και για όσα ήθελες και όμως δεν μου πήρες

ήσουν απλόχερη πολύ σε δάκρυα, σε λυγμούς,

πίκρες και λύπες, στεναγμούς, ρυτίδες.

Μου ΄βαλες φίμωτρο στα χέρια, στη φωνή

με αλυσόδεσες σφιχτά πάνω στη γη

μα εγώ κατάφερα και πέταξα ψηλά

ίσια σε κοίταξα στα μάτια θαρρετά

τις αλυσίδες έσπασα και σου βροντοφωνάζω,

λεύτερη είμαι εγώ ζωή και δε σε λογαριάζω

εσύ, ας λες πως σε καλούπια μ’ έχεις δέσει

Σου ΄χει διαφύγει κάτι σοβαρό:

Φραγμοί Δεν Μπαίνουνε Στη Σκέψη!

Γι’ αυτό Ζωή, Σ’ ευχαριστώ.

Φωτό: π. Π. Κ.

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΥΚΛΑΔΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ Η ΚΥΠΡΟΣ, ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ γράφει η ΜΑΡΙΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ
      

«Λαέ μου, οι οδηγοί σου σε κάμνουσι να πλανάσαι, και καταστρέφουσι την οδόν των βημάτων σου»

ΗΣΑΪΑΣ [κεφ. γ, 12]

Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα, που κρατούν ψηλά το ήθος, την υπερηφάνεια, την εργατικότητα, την αλληλεγγύη και δεν αφήνουν το λαό «να χάσει την οδό των βημάτων του». Κάθε φορά που επισκεπτόμαστε το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης φεύγουμε με την  πεποίθηση ότι δεν χάθηκαν οι πνευματικές και ηθικές αξίες στην πατρίδα μας! Γι' αυτό θα πρέπει να περνάμε συχνότερα από εκεί, όχι μόνο για τους παραπάνω λόγους αλλά και για να γινόμαστε κοινωνοί της πνευματικής ευφορίας και γνώσης που με τόση σοφία εναποθέτουν για μας οι υπεύθυνοι του Μουσείου.

Ογδόντα εκατομμύρια χρόνια πριν, η Κύπρος ξεκίνησε την ανάδυσή της από τη θάλασσα, ανάδυση με την οποία ταυτίστηκε εκείνη της  Αφροδίτης! Τα μέταλλα ΧΑΛΚΟΥ που έδωσαν ευμάρεια στο νησί και τα αγαθά του πολιτισμού,  δημιουργήθηκαν κατά τη μεγάλη έκρηξη, τη γνωστή Big Bang.

Πεντακόσια πενήντα αντικείμενα από τη μεγάλη συλλογή του Θάνου Ζιντίλη, μια από τις σημαντικότερες στον κόσμο, επανεκτίθενται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Η ανανέωση των συλλογών  του Μουσείου συμπίπτει με την αναμόρφωση του τρίτου ορόφου, που είναι ολόκληρος αφιερωμένος στην Κυπριακή συλλογή και πραγματοποιήθηκε με τη δωρεά του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη. Τα αντικείμενα της  συλλογής χρονολογούνται από τη Χαλκολιθική, τη Βυζαντινή, τη Μεσαιωνική εποχή ως   και τους νεότερους χρόνους.

Η Διευθύντρια του Τμήματος Αρχαιοτήτων Κύπρου, Δρ. Μαρία Χατζηκωστή, θεωρεί ότι η συγκεκριμένη έκθεση είναι από τις σημαντικότερες που θα ακολουθήσουν στις Βρυξέλες, στο Παρίσι, στη Ρώμη και στην Αμερική με αφορμή την ανάληψη από την Κύπρο, της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Β΄ εξάμηνο του 2012.

Όπως πάντα, τη γενική εποπτεία και το συντονισμό της έκθεσης είχε ο ακούραστος καθηγητής Νικόλαος Σταμπολίδης, ο και Διευθυντής του Μουσείου, τη δε επιμέλεια της έκθεσης, η Αρχαιολόγος -επιμελήτρια του Μουσείου Μαρία Τόλη σε συνεργασία με την επίσης Αρχαιολόγο - επιμελήτρια Μιμίκα Γιαννοπούλου, των οποίων την ξενάγηση θαυμάσαμε, καθώς μας αφηγήθηκαν τη συγκλονιστική  ιστορία των εκθεμάτων μέσα από μια σύγχρονη μουσειολογική ματιά, όπου αναδεικνύεται η πλούσια σε ρυθμό και σχήματα αλλά και σε διακόσμηση τέχνη της κυπριακής κεραμικής των Προϊστορικών και Ιστορικών χρόνων που είναι και ο πυρήνας της Συλλογής. 

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες οι θεματικές ενότητες για  τη λατρεία, την υφαντική, την αρωματοποιία, τις ταφικές πρακτικές, τη γραφή, τη μεταλλοτεχνία, τη νομισματοκοπία, τη  σφραγιδογλυφία, τα γυάλινα σκεύη και τα κοσμήματα.

Η ανθρώπινη μορφή στην Ειδωλοπλαστική και Γλυπτική από τη Χαλκολιθική ως  τη Ρωμαϊκή   περίοδο κυριαρχεί στο κέντρο της αιθούσης, αποκαλύπτοντας στον επισκέπτη την εξέλιξη από τα πρώιμα Χαλκολιθικά Ειδώλια και Περίαπτα της 4ης χιλιετίας π.Χ κατασκευασμένα από τον πρασινωπό κυπριακό πικρόλιθο, ως την ακμή της Κοροπλαστικής Τέχνης και της Μνημειακής Γλυπτικής σε ασβεστόλιθο των Ιστορικών Χρόνων. Τα κείμενα στις προθήκες, εξαιρετικά προσεγμένα και κατατοπιστικά καθώς και οι πολυμεσικές εφαρμογές σε οθόνες αφής με επεξηγήσεις, εικόνες, σχέδια και χάρτες, παρέχουν περαιτέρω πληροφορίες για την κυπριακή γραφή, τα νομίσματα και το ΧΑΛΚΟ, αυτό το πολύτιμο αγαθό,  που χάρισε πλούτο και ευημερία  στο νησί της Αφροδίτης. Επίσης,  μέσα από ένα ευρηματικό ψηφιακό σχεδιασμό, αναπτύσσονται, σε διαδραστικές επιφάνειες, η αρχαιολογία και η τέχνη του νησιού από τους αρχαιότερους χρόνους ώς την ακμή των πόλεων-βασιλείων, των Ιστορικών Χρόνων, καθώς και οι πολιτισμικές και εμπορικές σχέσεις της Κύπρου με τον ευρύτερο κόσμο της Μεσογείου. Το τμήμα αυτό είναι η χαρά για τους μαθητές, τους φοιτητές, τους ειδικούς και τους απλούς επισκέπτες, τους εξοικειωμένους με τη σύγχρονη τεχνολογία!

Τι να πει κανείς μέσα σε λίγες αράδες για τον εκπληκτικό Κατάλογο της έκθεσης; Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, με το σημαντικότατο επιτελείο του, μας έχει συνηθίσει στις «Συλλεκτικές» εκδόσεις του, αλλά κάθε φορά ξεπερνά τον εαυτό του. Τρεις πολιτισμοί: Κυκλαδικός, Μητροπολιτικός και Κυπριακός συνυπάρχουν στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και μαρτυρούν την αλληλεπίδρασή τους. Είχε δίκιο ο Καθηγητής Νικόλαος Σταμπολίδης, όταν έλεγε ότι οι άνθρωποι κάνουν τα πράγματα και όχι τα πράγματα τους ανθρώπους και οι Άνθρωποι του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης κάνουν πολλά και σημαντικά! Γι' αυτό κι εμείς από τη θέση αυτή τους συγχαίρουμε. 

Roni Bou Saba: ΑΓΓΕΛΟΥ ΧΕΡΙ ΠΟΙΗΤΗ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Η πόλη εκείνη, σαν πήρε φωτιά
προφήτη να γεννήσει
το μέλλον ήξερε πολλών πως το 'χει
η ίδια χαράξει- αθώοι οι άνθρωποι.

Η πόλη εκείνη αναζητεί
αγγέλου χέρι ποιητή
τον κύκλο της να σπάσει- πού ο άγγελος; 
και ποιητή ποιος θα παραστήσει;

Φωτό: π. Π. Κ. 

π. Κων. Ν. Καλλιανός: ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ / ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Τῆς Σαρακοστῆς

Φωτίζω τὴν ψυχή μου

μὲ τῆς  Προηγιασμένης τὸ κερὶ

κι ὕστερα ἀρχίζω νὰ μετράω τὶς πληγὲς,

ζητώντας ἐπειγόντως  Σαμαρείτη

μὲ ἔλαιο καὶ οἶνο,

 ἄν τοῦ εἶναι δυνατὸ,

 νὰ μοῦ τὶς θεραπεύσει

Πασχαλινό

Περίλυπος δὲν εἶναι ἡ δικιά Σου

ἡ ψυχὴ σήμερα, Κύριε, ἀλλ’ ἡ δικιά μας,

γιατὶ νομίσαμε πὼς θὰ πηγαίναμε

 τὸ Πάσχα νὰ γιορτάσουμε στὴν ἐξοχὴ

 ὅμως τὰ δελτία καιροῦ

προβλέπουν καταιγίδα…

Ζαχαρία Στουφή: ΑΝΑΠΗΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Δεν τελείωσα πανεπιστήμια

Είχαμε πόλεμο, βλέπεις.

Ένα γυμνάσιο και με το ζόρι,

αφού δεν ανοίγαμε βιβλίο όλο το απόγευμα.

Μαχόμαστε ακατάπαυστα,

ζωνόμασταν τα ξύλινα πολυβόλα μας

και η παγωμένη Πίνδος έπαιρνε  φωτιά.

Βέβαια κάποια απογεύματα τσακωνόμασταν γιατί

άλλος ήθελε να πολεμήσουμε το ’21, άλλος το ’40

και άλλος «καουμπόηδες – ινδιάνοι».

Η συνέχεια ήταν το βράδυ στο τζάκι

που οι μεγάλοι μας εξιστορούσαν φονικά βεντέτας

και μεταφυσικές  ιστορίες

καθώς μαδάγαμε τα πουλάκια, απ’ το κυνήγι της μέρας.

Εκατομμύρια πουλιά πρέπει να σκοτώσαμε εκείνα τα χρόνια, θεέ μου!

Μα τι να κάναμε. Αυτά έχει ο Πόλεμος.

Το καλοκαίρι που βγαίνανε στους δρόμους τα κορίτσια

παίζαμε μήλα,

γιατί δεν ξέρανε να χειριστούν τα πολύπλοκα όπλα μας.

Βέβαια ήταν επώδυνο γι αυτές

αφού τις ρημάζαμε με τις δυνατές μπαλιές μας,

σε μια προσπάθεια να τους επιστρέψουμε το μήλο

 που κάποτε μας στοίχισε έναν ολόκληρο παράδεισο.

Μα η πιο μεγάλη μαγκιά ήταν στις εκλογές                     

που ερχόντουσαν αληθινοί στρατιώτες στο χωριό,

με πραγματικά όπλα,

και αφού κοιμόντουσαν στο σχολείο μας

είχαμε κι εμείς το δικαίωμα να τους ξεναγήσουμε στο χώρο,

και μια φορά μας άφησαν ν’ αγγίξουμε τα όπλα τους

και μας είπαν ότι τα λένε Μ1 και πως είχαν πολεμήσει στον πόλεμο του ’40.

Όταν βγήκαμε έξω ήμασταν πενήντα πόντους ψηλότεροι και γεροδεμένοι

Δεν καταδεχόμαστε τα ξύλινα τουφέκια μας

μονάχα σφίγγαμε τα δόντια και τις γροθιές μας σιωπηλοί

σα να ‘χαμε σκοτώσει

ίσα με τρεις χιλιάδες γερμανούς ο καθένας.

Αλήθεια!

Περίεργο δεν είναι!

Ύστερα από τόσες κακουχίες και πολέμους

δεν κατάφερα να γίνω άντρας

ούτε καν στρατιώτης δεν πήγα.

Μονάχα τριγυρνάω με την αναπηρική μου Μοτοσικλέτα

φυτοζωώντας με το επίδομα

του Ανάπηρου Πολέμου.                                                  

Παύλου Φουρνογεράκη: ΚΛΑΔΕΥΤΗΣ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Σκουπίζει τα δάκρυα της βέργας

Ο καλός κλαδευτής με την κοφτερή ψαλίδα

Κι εκείνα μπουμπουκιάζουν το κάλλος των καρπών τους

Τώρα που τρόμαξε το άνοιγμα κι αυγαταίνουν τα μαντήλια

Πότε θ’ ανθίσει την ελπίδα εαρινή ισημερία

Για δες τις ουρές των συσσιτίων με τα σκυμμένα μάτια

Και τα στρωσίδια στην πλαϊνή πόρτα της εκκλησίας

Στον υπολογισμό των αριθμών δεν βλασταίνουν οι ακτίνες

Κλαδευτές της απληστίας, μάκρυναν τα έχεια

Ώς πότε ομόλογα υπο-σχέσεων θ’ ασκούν παραμυθία

Ζάκυνθος, 21-3-2012

Φωτό: π. Π. Κ.

π. Παναγιώτη Καποδίστρια: ΜΕ ΣΤΟΛΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

στον π. Μιχαήλ Βισβίνη

Η σκάλα τρίζει στο ανώι της Pretoria

Ό,τι τραγικό

φορά εδώ

την άπασα στολή της Εκστρατείας

κι εκπαιδεύεται στο πώς

τήκονται οι παγετώνες της σιωπής

πώς εξορύσσονται αβλαβή

της καλοσύνης τα διαμάντια

πώς εφορμούν στο φως

ολοκαιόμενα

τα δύσμοιρα τα κουκουΐνια της σελήνης.

(Pretoria / South Africa, Φεβρουάριος 2012)

Διονύση Σέρρα: ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Στην Ιθάκη της διδαχής, οφειλή

1

Με μνήμης πνοές

χαράζεις σ' ορίζοντες

νόστου ταξίδι.

2

Βλέμματ' αθώα

λευκαίνουν τον πίνακα

ή τον πυρώνουν.

3

Με φόβο πληγής

διδάσκεις τ' αδύνατα -

και μαθητεύεις.

4

Σ' άπορο σώμα

-για ήβης χαμόγελο-

κρύβεις το δάκρυ.

5

Σε αύρας μυχό

λικνίζεται λιόφεγγο

το Λαζαρέτο.

6

Με Ίριδας φως

κι ανάμματα λιόριζας

λάμπει το Κιόνι.

7

Σε μύθου ακτές

ο ίσκιος σαρκώνεται

του Οδυσσέα.

Παναγιώτη Κουμπούρα: ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Φωτό: π. Π. Κ.

                    Τα όνειρα δεν τίκτουν, δεν γεννούν,

                                           γερνάνε άτεκνα,

                 γιατί ποτέ δεν κάνουν έρωτα

                                            συναμετάξυ τους .

                 Με τον ονειροβάμονα ερωτεύονται …

                 Εκεί, μέσα στα μάτια του

                                            αργοπεθαίνουν.

                 Λείψανα ξεθαμμένα είναι

                                            τα καημένα τα όνειρα.

                          Κείτονται νεκρά

                  στην τεφροδόχο σκέψη του εραστή τους.

                  Προσμένουν της Ανακομιδής την ώρα .

                                            Για ένα θαύμα ζουν.

                   Το θαύμα εκειό προσμένουν

                                            της ανάστασης ονείρων

                                             τα καημένα τα όνειρα.

                           Δεν  τίκτουν, δεν γεννούν,

                                              τα γεννά κάποιος απελπισμένος.

                     Κι ο ίδιος μόνος κατάμονος

                                              σε μια κρυφή σπηλιά

                     πασχίζει να γεννήσει ο καημένος

                                              κάποια μητέρα ελπίδα

                                              μόνος κατάμονος

                      να τη θεριέψει μάνα πνοή,

                      που τα νεκρά, τ’ άτεκνα

                                               τα καημένα τα όνειρα

                                                μπορεί να τ’ αναστήσει !

Άννας Τσουκαλά-Κουφού: ΘΑ ΚΡΑΤΩ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Να, θα με βρουν 
στην ρίζα του Υάκινθου
που ξαποσταίνει 
στου χιονιά  την ηγεμονία
κι ανασταίνεται 
στου Γαρμπή την εκπνοή 
όταν ο Σιρόκος ημερεύει 
και η Τραμουντάνα
συνθηκολογεί με τον Μαΐστρο. 


Θα με βρουν 
στην πρώτη  Ανάσταση
στο  κουκούτσι της λεμονιάς
στη μυρτιά του Μεγάλου Σαββάτου 
στο ίσκιωμα της Ιερής Άλτεως
στο εργαστήρι  του Ήφαιστου
να μελετώ με κατάνυξη  
το Expolium του El Greco. 


Θα κρατώ σφικτά στα δυο μου χέρια 
ένα κυκλάμινο!


21/3/2012

Ντενίζ Παναγιωτοπούλου: ΚΥΡΙΑΚΗ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Φωτό: π. Π. Κ.

Κυριακή

και δεν μιλάω για την ξαδέλφη μου

για τη δύστυχη ζωή μου μιλάω

που τελειώνει τις Κυριακές λίγο πριν αρχίσει.

Κι αν καμιά φορά έχω την αίσθηση ότι μόλις έχει αρχίσει,

το σοκ του εμφράγματος της κάθε Δευτέρας

είναι αυτό που έχει ξεκινήσει.

Την κάθε Δευτέρα δεν μπορείς να αποφύγεις,

εκτός κι αν κάνεις τον πραγματικά άρρωστο.

Απρόσμενης Κυριακής εραστή, περαστικά σου!

Σκεπάσου από το κεφάλι με μάλλινη κουβέρτα

και φαντάσου πως είναι Κυριακή.

Κι αν τύχει και γίνεις καλά,

ζήσε την Τρίτη βασανιστικά

                                                     σαν Δευτέρα που είναι.

Παναγιώτη Α. Ανδριόπουλου: ΤΟ ΑΗΧΟ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

Συνέθεσα ένα έργο άηχο

-οι ήχοι μ' εμποδίζουν να σε φτάσω-

άηχο 

όχι άσαρκο 

γιατί το ντύνεις εσύ με το κορμί σου

κι έτσι 

απ' τις άηχες νότες μου

αχός πολύς ακούγεται.

Δεν τον ακούν οι πολλοί.

Ευτυχώς!

Μπορώ να σε απολαμβάνω μόνος

Εσένα 

το κορίτσι που σαρκώνεις το έργο μου

                                                    με ήχους 

που κι ο Μπετόβεν θα τους ζήλευε.

Εκείνος ήξερε ν' ακούει...

20.3.2012

Φωτογραφία: π. Π. Κ.

Γλυκερίας Μπασδέκη: ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ [Συμμετοχή στον Μαραθώνιο Ποίησης 2012]

όταν

φοβάμαι λίγο

βάζω

μουσική

ντίσκο  ταγκό  αρχαίες

ρούμπες - ό,τι βρω

μπροστά μου

όταν με πιάνει

απ’ το πόδι,

(άσθματα, δύσπνοιες  και

τα λοιπά)

τηλεφωνώ σε

φίλους

νέα, παλιά, τι κάνει

ο τάδε, ναι βρε παιδί μου,

 τι το’θελε

κι εκείνη

 το ψαλίδι!

όταν αρχίζει ν’ ανεβαίνει

ο Έβρος, τζάμια,

πολύφωτα στην αμμουδιά,

σπίτι να

τρίζει, κάτωχρη σας

λέω

τότε μονάχα

κάνω

το σταυρό μου

Φωτογραφία: π. Π. Κ.