© ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση και αναπαραγωγή οποιωνδήποτε στοιχείων ή σημείων του e-περιοδικού μας, χωρίς γραπτή άδεια του υπεύθυνου π. Παναγιώτη Καποδίστρια (pakapodistrias@gmail.com), καθώς αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία, προστατευόμενη από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Α Ν Α Γ Ν Ω Σ Τ Η Ρ Ι Ο

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος II για την Εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά της 1ης Σεπτεμβρίου [ελληνικά και αγγλικά]

Ἀριθμ. Πρωτ. 136/2013

          «Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ανώμαλοι τόποι θα γίνουν ομαλοί και οι στραβοί τόποι θα γίνουν ευθείς και η δόξα του Κυρίου θ' αποκαλυφθεί και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει».
         Με αυτά τα λόγια έκλεινε πενήντα χρόνια πριν τον θρυλικό του λόγο στην αμερικανική πρωτεύουσα ο άνθρωπος που τόλμησε να ονειρεύεται σε καιρούς χαλεπούς, ο ακτιβιστής που τόλμησε να πολεμήσει με μέσα ειρηνικά τον εφιάλτη του ρατσισμού, ο αγωνιστής που τόλμησε να βγάλει τη θλιβερή λευκή κουκούλα από μια ολόκληρη χώρα. Πενήντα χρόνια μετά η ανθρωπότητα κλίνει το γόνυ και αποτίνει φόρο τιμής και μνήμης στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον άνθρωπο που με τον λόγο και την δράση του συνέβαλε όσο ελάχιστοι στην κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και στην εμπέδωση της φυλετικής ισότητας.
          Αυτό που φάνταζε τότε ουτοπία, σήμερα είναι πραγματικότητα. Ποιος άραγε θα φανταζόταν τότε ότι τρεις δεκαετίες αργότερα ο Νέλσον Μαντέλα θα γινόταν Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής, θα υπεστήριζε τη συμφιλίωση, βάζοντας στην άκρη τις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος, και θα συνέδραμε καθοριστικά στη μετάβαση της χώρας του από το παρελθόν του απαρτχάιντ στο μέλλον της ειρηνικής διαφυλετικής συμπλεύσεως; Ποιος άραγε θα τολμούσε να διανοηθεί τότε, χωρίς να διατρέχει κίνδυνο να θεωρηθεί παράφρων, ότι τέσσερις δεκαετίες αργότερα στο ίδιο ακριβώς σημείο θα ορκιζόταν ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ με μαύρο χρώμα δέρματος;
          Και όμως τελικά το όνειρο έγινε πραγματικότητα και σήμερα οι γιοί των τέως σκλάβων και οι γιοι των τέως ιδιοκτητών σκλάβων κάθονται δίπλα-δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης. Και όμως τελικά η ουτοπία δεν είναι παρά ο όρθρος της πραγματικότητας. Και όμως τελικά πίστη είναι όντως να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι, χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα. Και όμως τελικά δε γεννιέται η πίστη από το θαύμα, μα το θαύμα από την πίστη.
          Αυτή η πίστη είναι που συνθλίβεται σήμερα υπό το βάρος της καταθλιπτικής πραγματικότητας. Διότι τα τύμπανα του πολέμου συνεχίζουν να ηχούν εκκωφαντικά στη Μέση Ανατολή, τη γη όπου κατετέθη ο σπόρος της αναγεννήσεως του ανθρώπου στο Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Διότι η αντιπαράθεση και η σύγκρουση υπερτερούν της διαπραγματεύσεως και της αμοιβαίας κατανοήσεως στο διεθνή στίβο. Διότι τα όπλα συμβατικά ή μη – εάν βέβαια θα μπορούσαμε ποτέ να αποδεχθούμε μέσα εξοντώσεως του πλησίον ως συμβατικά – εξακολουθούν να προτιμώνται ως τρόποι επιλύσεως ποικίλων γόρδιων δεσμών. Διότι ηγέτες ανά τον κόσμο δεν διστάζουν να ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας, αδιαφορώντας για τα επίχειρα των επιλογών τους.
          Διότι μπορεί σήμερα οι επίγονοι των αφρικανών, που δέσμιοι μετεφέρθησαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στον Νέο Κόσμο με τα πλοία της σκλαβιάς, να υπερηφανεύονται σήμερα – και δικαίως – για την αλματώδη πρόοδο που συνετελέσθη σε θέματα φυλετικού διαχωρισμού. Ωστόσο πολλοί εκ των αφρικανών αδελφών τους εξακολουθούν να ζουν σ' ένα μοναχικό νησί φτώχειας, στο μέσο ενός απέραντου ωκεανού υλικής ευημερίας. Και πολλοί εκ των νέων της αφρικανικής γης εξακολουθούν να μαραίνονται στη χέρσα γη της ελλείψεως ευκαιριών και να βρίσκουν τον εαυτό τους εξόριστο στην ίδια τους την πατρίδα.
          Ενώπιον αυτών των βιοτικών προκλήσεων η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αφρικής ακολουθεί τα βήματα ενός συγκεκριμένου ιστορικού προσώπου και συνάμα νοητής της κεφαλής, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος και έπαθε περισσότερο από τον καθένα μας όχι από ανάγκη, αλλά ελεύθερα, όχι από δέσμευση, αλλά από αγάπη. Γεννήθηκε κάτω από δύσκολες συνθήκες, έζησε με παροιμιώδη ταπεινότητα, παρεξηγήθηκε από τους πολλούς, συντροφεύθηκε από τους απόκληρους, ταλαιπωρήθηκε από την εξουσία της εποχής του, θανατώθηκε με τον πλέον ατιμωτικό τρόπο. Και όμως στο τέλος ανεστήθη εκ νεκρών, νίκησε τον θάνατο διά του θανάτου.
          Αυτό το μήνυμα ζωής του παθόντος και συμπαθόντος Χριστού αποστέλλουμε σήμερα, πρώτη ημέρα του νέου εκκλησιαστικού έτους, από την Αλεξάνδρεια προς όλους τους Ορθοδόξους αδελφούς όπου Αφρικής. Διαπύρως προσευχόμεθα να μη χαθεί η πίστη της ανθρωπότητας ότι «αὐτή ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπό τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 8,21). Διακαώς ελπίζουμε η ζωή των ανθρώπων να ευθυγραμμιστεί οντολογικά και αξιολογικά προς την σταυραναστάσιμη πορεία του Κυρίου μας, και η Χάρη Του να φωλιάσει στις καρδιές όλων κατ΄ εφαρμογή της ακροτελεύτιας φράσης της Αγίας Γραφής «ναί ἒρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Αποκαλ. 22,20).

† Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ  Β΄
Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς

Ἒν τῇ Μεγάλῃ Πόλει τῆς Ἀλεξανδρείας
Ἀρχή Ἰνδικτιώνος 2013

*          *          *

Protocol No: 136/2013

          «I have a dream that one day every valley shall be exalted, every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight, and the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together ».
         With these words fifty years ago he concluded his legendary speech in the American capital the man who dared to dream at difficult times, the activist who dared to fight with peaceful means the nightmare of racism, the fighter who dared to pull out the miserable white hood from an entire country. Fifty years after mankind leans its bow and pays homage and memory on Martin Luther King, the man who with his word and his action contributed as few to the elimination of racial discrimination and to the consolidation of racial equality.
          What then it seemed utopia, today it is reality. Who could imagine at those times that, three decades later, Nelson Mandela would become President of South Africa, would favour reconciliation, putting aside the traumatic experiences of the past, and would help his country's transition from the past of apartheid to the future of peaceful interracial coexistence? Who would dare at those times to conceive, without running the risk of being considered insane, that, four decades later, in the exact same spot the first elected President of the USA with black skin colour would give his officiating oath before his nation?
          And yet the dream became ultimately reality and today the sons of former slaves and the sons of former slave owners sit side by side at the table of brotherhood. And yet the utopia is ultimately nothing but the matins of reality. And yet faith is ultimately indeed starting going up the first stepping stone, without seeing the entire staircase. And yet it is not ultimately the faith that originates from the miracle, but it is the miracle that originates from the faith.
          This faith is being smashed today under the weight of depressive reality, because the drums of war continue to vociferously beat in the Middle East, the land where it was deposited the seed of human transformation in the person of our Lord Jesus Christ; because confrontation and conflict outweigh negotiation and mutual understanding in the international arena; because weapons, conventional or not – if we could ever accept means of human extermination as conventional – are still being preferred as ways for resolving a variety of Gordian knots; because leaders around the world do not hesitate to open the Pandora's box, oblivious to the consequences of their choices.
          The descendants of the Africans, who were caught captives and transported under inhumane conditions to the New World with the ships of slavery, may today boast – and rightly so – over the rapid progress that has taken place in issues of racial segregation. Nonetheless many of their African brothers still live on a lonely island of poverty in the middle of a vast ocean of material prosperity. And many among the African youth continue to wither in the fallow land of deficient opportunities and to find themselves exiled in their own homeland.
          Before these life challenges the African Orthodox Church follows in the footsteps of its Head, our Lord Jesus Christ. The word of God became man and suffered more than anyone, not out of necessity, but freely, not by commitment, but out of love. He was born under difficult circumstances, He lived with proverbial humility, He was misunderstood by many, He was joined by the outcasts, He was dogged by the power of His era, and He was executed in the most shameful way. And yet He was ultimately resurrected out of the dead, defeating death through death.
          This life message of our ailing and compassionate Christ we are sending today, the first day of the new ecclesiastical year, from Alexandria to our Orthodox brothers all around Africa. We fervently pray mankind not to lose faith in the biblical truth that «the creation itself will be liberated from its bondage to decay and brought into the freedom and glory of the children of God» (Rom. 8.21). We fervently hope on the one hand people's lives to be aligned, both ontologically and axiologically, to the course followed by our Lord through His Crucifixion and His Resurrection, and on the other hand His grace to nestle in the hearts of all the people, pursuant to the ultimate phrase of the Holy Scriptures «Come, Lord Jesus» (Rev. 22,20).

†  THEODOROS II
Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa
In the Great City of Alexandria

September 1, 2013

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Παύλου Φουρνογεράκη: ΑΝΑΡΡΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ (ποίημα)

Έργο Γιάννη Μόραλη
Κωπηλατώ στον πόνο
ξαπλωμένος στο μονόξυλο της υπομονής
και στην απανεμιά των ευχών σας
έσβησα μόλις τις απουσίες
με μονογραφή
και μελάνι  από το δοχείο της ανοχής
καθένας και μια δικαιο-λογία
στο ηλεκτρονικό κουτί του.

Ζάκυνθος, 29-8-2013

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

π. Κων. Ν. Καλλιανός: Ο ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΡΙΝΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ…(Δοκιμή αυτογνωσίας)


Στ
ν ξιότιμη κυρία Λίνα Γαρυφαλλάκη- Νικολάου, λογοτέχνιδα, ταπειν ντίδωρο π τ πρόσφορα τς ελικρινος γάπης Της.

ταν ργ τ βράδυ ο κολυμβητς ποσυρθον π τν παραλία κι πομείνει τ κρογιάλι συχο κι ρημικό, τότε κατεβαίνεις στ γιαλ κα μέσα στν συχία τς νύχτας φουγκράζεσαι τν νασασμ τς θάλασσας,  πο μ παλος ρυθμος ναδυόμενους π τ  χαριτωμένα μικρ κύματα, σέρνεται πάνω  στ᾿ κρογιάλι, στ στρμα μ τ   πολύχρωμα τ χαλίκια. Κι εναι ατ ρα, ρα ποιητικ κα χαρισματική, ρα στοχασμο κα πνευματικς ναζωογόνησης, γιατὶ μέσα σὲ τούτη τν μορφι κα τν κατάνυξη ξεδιπλώνεις τος στοχασμούς σου, νοίγεις τν ψυχή σου κα νασύρεις π μέσα της Μνμες κα Πρόσωπα. Κα τότε διαλέγεσαι μυστικ μ’ ατά, γιατ πιθυμες ν ξανανταμώσεις μ τρυφερς στιγμές κα πολυφίλητα πρόσωπα, ποὺ, ν κα πέρασαν πό τ ζωή σου, ν τούτοις  χουν τν ελογία κα τ δυνατότητα ν σταλάζουν κόμα βάλσαμο στς πληγς πο νοίγει νελέητη καθημερινότητα κα ο πάνθρωπες κα ερωνικς συμπεριφορς κάποιων. Συμπεριφορς πο πάντα  νοχλον κα πειράζουν. Γι᾿ ατ κα τοτες τς συχες  καντως, ερς στιγμς, κάτω πό τ σκέπη τς  ναστρης νύχτας κα μ τ συντροφι το κυματισμο τς θάλασσας, νοιώθεις ναν λλο κυματισμ ν σ κυκλώσει. Τν κυματισμ τν ψυχν τν γαπημένων σου προσώπων, πο νακαλες π τν κόσμο τν ληθιν πο βρίσκονται, γι ν σο χαρίσουν τ δυνατότητα ν ξαναζήσεις μαζύ τους φωτεινς κα ασιόδοξες στιγμές, τσι στε ν κατορθώσουν ν σο φαιρέσουν κάθε φαρμακωμένο μαχαίρι πο φέρεις μέσα σου. Μαχαίρι πο κάρφωσαν «φίλοι κα πλησίον», ο ποοι μέσα στ σπλαχνο κα ψυχρ  νταγωνιστικ πνεμα τς ποχς, πιτρέπουν στν αυτό τους ν μεταποιεται σ θηρίο. Κα στς μέρες μας τ θηρία ατ, λλοιμονο, λο κα αξάνονται... Κα λιγοστεύουν ο νθρωποι -εκόνες το Θεο, πως πλάστηκαν πό τ Δημιουργό, γι ν ποτελον κα ν συνθέτουν Κοινωνίες συνεργασίας κα συναντιλήψεως.    
Στ περιθώριο τν στοχασμν τούτη τν ερ βραδυά, πομένει κι ναπόληση τν χαμένων νείρων, πο τ νοιώθεις ν εναι βυθισμένα σ τοτο τν πηχτ κα σκοτειν βυθ τς θάλασσας. νειρα τς παιδικς λικίας, τς φηβείας, τς νεότητας... Ττε πο σπάραζαν λα γύρω σου πό ζω κα ασιοδοξία, νειρα φωτειν κα καθάρια, πως τ θεριν τ πρωϊνά, πο στόσο εδες τόσες κα τόσες φορς ν χαντακώνονται κι σ ν᾿ ποτραβιέσαι στ μοναξιάσου κα στ φαρμακωμένη πογοήτευση. Κι στερα ν πασχίζεις ν ψώσεις πάλι τν πληγωμένη σου ψυχ κα ν ξαναστήσεις νέα νειρα, νέες λπίδες μ τν προοπτικ τς πιτυχίας κα τς νέας προσπάθειας. Πόσες φορς γινε ατό; Μήτε πο τς μέτρησες,γιατ θεκες ή κάθε φορ νναι πρώτη. Ψευδαίσθηση; σως... μως, πίσω πό τ λέξη ατὴ, θ πρέπει ν χαρακτε λέξη κουράγιο. πειδ ατ ταν κινητήρια δύναμη, θετικ πλευρ το ψυχισμο σου, στε ν μν δηγηθες στν πόγνωση. Κα κάτι κόμα. Ποτ τ χαμένα τ προδωμένα νειρα δν τ πέταξες ς χρηστα, πως πετμε τ σκουπίδια, λλ τ ποθήκευες πως τ βιβλία. Γιατ τ βιβλία, ταν τ ναγνώσεις, τ βιώσεις, τ χαρες, μετ τ τοποθετες σ περίοπτη θέση, γι ν μπορες ν τ πισκέπτεσαι ταν τ χρειαστες. τσι κα τ νειρα, πο εναι ρχειοθετημένα στ βιβλιοθήκη τς ψυχς σου, γι ν μπορες, κάποιες ερς κα πολύτιμες ρες, πως εναι ατ σιμ στ θάλασσα, ν τ ξαναβλέπεις. στω κι ν εναι χλωμά, ζαρωμένα, καχεκτικά. σ τ ελαβεσαι, γιατ εναι κομμάτια το αυτο σου, εναι πραγματοποίητες πιθυμίες, νησυχίες το χθς κα σχεδιασμο νεκπλήρωτοι.
 Κάτι λλο κόμα σ διδάσκει ποψινή  γραυλία: τι μέσα στ νειρα ατ κατοικον  κα τ πάντιμα πρόσωπα τν δικν σου νθρώπων, πο πόψε σ κυκλώνουν μαζ μ τος στοχασμος κα τν τρυφερ κυματισμ τς νυχτερινς τς θάλασσας... Κι εναι τοτο νας πιπρόσθετος λόγος πο δικαιολογεῖ κάλλιστα τν σίγαστη προσπάθειά σου, στε ν τ συντηρες κα ν τ σέβεσαι. Γιατ ξέρεις πς, ν τ πετάξεις, τότε εροσυλες πέναντι στ Θε κα στ πρόσωπα τν γαπημέων σου.
π τς πέναντι μακρυνς στερις μι σειρ π διόρατα φτα, πως τ κερι σ ρες λιτανείας, μοιάζουν ν κινονται ν σέ φτσουν, ν σ προσεγγίσουν. Εναι μικρ φωτειν θραύσματα, πο τ φέρενει σιμά σου κυματισμός τς θάλασσας. στόσο μπορε ν εναι κα τ φς πό τ κερι πο κρατονε σβυστα στ χέρια τους ο προσφιλες σου κεκοιμημένοι, ο οκήτορες τν νείρων σου, παραμυθία σου στν πελπισία κα στν γνωμοσύνη πο σκορπ φειδς κόσμος.  Ατς πο πλάστηκε καλός λίαν π τ Δημιουργό του κι στερα Τν πρόδωσε.
Αὔγουστος 2013

Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΗΘΗ ΕΠΙΘΕΣΗ


Μιά ήθης, ναίτια καί προσδόκητη πίθεση εδε τό φς τς δημοσιότητος τόν περασμένο μήνα. πιστρέφοτας πό τήν πανήγυρη τς γίας Μαρίνας στήν στορική κωμόπολη το Τσοτυλίου καί νοίγοντας τό διαδίκτυο εδα ξαφνικά τήν φωτογραφία μου δίπλα στόν Σεβ. Καλαβρύτων μέ τίτλο τήν δήλωσή του «τό φος το Μητροπολίτη Σιατίστης δέν ταιριάζει σέ ρθόδοξο εράρχη». ναφερόμενος δέ στό πρόσωπό μου λέγει: «τώρα τελευταα χει πυκνώσει τίς μφανίσεις του στά ΜΜΕ π’ που εκαίρως καίρως προβάλλει τίς ριστερόστροφες πόψεις του».
Γνωρίζω καλά τι πίθεση ατή εναι σχεδιασμένη πό καιρό. Φίλος του εράρχης καί μάλιστα σέ ερή ρα μο επε: «πό τόν Καλαβρύτων θά τήν βρες» Τώρα καταλαβαίνω τήν σημασία τν λόγων κείνων πού ταυτόχρονα φανερώνουν τόν σχεδιασμό τς πόθεσης.
Δέν φανταζόμουνα ελικρινά τι θά όρταζε τήν πέτειο τς ες πρεσβύτερον χειροτονίας του κάνοντας σπονδή στήν Χρυσή Αγή μέ τήν πίθεσή του στό πρόσωπό μου, γιατί πί τς οσίας περί ατο πρόκειται. ν δέν μέ πατ μνήμη μου στά ΜΜΕ εχα καί τότε καί χω κάτι μνες νά μφανιστ καί ατό εναι πιλογή μου, γιατί προσκλήσεις δέχθηκα. Νομίζω τι εναι πρίν πό τό Πάσχα, άν καί ατό δέν χει τελικά τόση σημασία. Λίαν λοιπόν βραδυφλεγής κρηξή του, κτός τόπου καί χρόνου, λλά καί λίγον προβοκατόρικη, γιατί μλλον μέ τήν πίθεσή του θέλησε νά μέ σπρώξει νά ξαναβγ. Παρόλο πού δέχθηκα πολλές πιέσεις καί μάλιστα μέ φορμή τήν πίθεσή του ατή παρέμεινα σιωπηλός γιατί εχα πολύ σοβαρότερα πράγματα νά κάνω. μουν σέ Κατασκήνωση καί θεώρησα τι τό ργο ατό καθώς καί ρχόμενος Αγουστος μέ τίς ερές παρακλήσεις ταν πολύ πιό σημαντικά.
Σκέφθηκα πάρα πολύ ν θά πρεπε νά παντήσω. Καί άν πίθεση ατή φοροσε μένα προσωπικά δέν θά παντοσα οτε τώρα. μαθα πολύ νωρίς νά μήν φοβμαι τήν μφισβήτηση. ντίθετα τήν θεωρ τεκμήριο τς λευθερίας « Χριστός μέ λευθέρωσε». Πολλοί πιχειρον νά λέγξουν τήν κκλησιαστική μας ζωή, λλοτε μέ τόν φόβο, λλοτε μέ τήν πειλή το διασυρμο καί τά τοιατα. Εναι λοι κενοι τούς ποίους φορ τό γραφικό λόγιο: «λλ’ρχεται ρα ν , πς ποκτείνας μς δόξη λατρείαν προσφέρειν τ Θε».
Εχα μως καί τήν μεγάλη εκαιρία στό βιβλίο τς Γ Λυκείου τς χρονις πού τελείωσα τό Λύκειο νά περιέχεται τό ποίημα το Κίπλιν τό γνωστό «ν». Μο ντυπώθηκαν τρες στροφές:
«ν μπορες νά κρατιέσαι νηφάλιος σάν λοι τριγύρω τά χουν χαμένα καί φταίχτη σέ κράζουν γιά τοτο.
ν μπορες μιάν λήθεια πού λές νά τήν βλέπεις νά γίνεται γιά νόητους παγίδα.
ν μπορες νά συναντήσεις στό διάβα σου τόν παινο καί τήν καταφρόνια καί νά φερθες σ’ ατούς τούς δυό κατεργάρους λοδια… τότε πιά γινες νδρας παιδί μου (λέει Κίπλιν)  τότε γινες λεύθερος δελφέ μου, λέγω γώ σήμερα».
λα ατά λοιπόν χουν μπεδωθε καλά μέσα μου καί τσι μαθα πό πολύ νωρίς νά χορεύω στό δικό μου ρυθμό, στό ρυθμό τς πίστης μου, στό ρυθμό τς εθύνης μου ς ρθοδόξου εράρχου καί χι στό ρυθμό τν θνικοθρησκευτικν παραγγελμάτων κανενός.  Ατή τήν φορά μως Σεβασμιώτατος χει καί  ριστεροδέξιο ψάλτη τόν κ. Σωτηρόπουλο καί θέλω καί σέ ατό τό σημεο νά πισημάνω κάτι.
Φαίνεται τι τελευταος τακτοποίησε λα τά το οκου του, τήν κκρεμότητά του πέναντι στήν κκλησία, ποία τόν χει φορίσει, τό κατάντημα τς ργανώσεως στήν ποία νκε, που πλέον ο πρώην «ν Χριστ δελφοί» λύνουν τίς διαφορές τους στά δικαστήρια καί χι διά το Εαγγελίου. Δέν κατάλαβε, καίτοι Θεολόγος, τι λα ατά τά καμώματα εναι ργα χειρν νθρώπων καί γι’ατό διελύθησαν καί βρκε στάδιο δόξης λαμπρόν νά κατατροπώσει τόν χθρό τς κκλησίας καί τς Πατρίδος, χι βέβαια τόν παγανισμό τς Χ.Α., ατόν τόν περασπίζεται μέ πάθος καί πολλή ποκρισία, λλά τόν Μητροπολίτη Σιατίστης. Τί νά κάνουμε, καθένας δίνει ,τι χει.
Σεβ. Καλαβρύτων τόν τελευταο καιρό, καί διαιτέρως πό τό Συνέδριο «κκλησία καί ριστερά» μέ κατηγορε γιά ριστερόστροφες πόψεις καί κόμη καθαρώτερα γιά ριστερό καί μάλιστα μέ κόκκινη δική του πογράμμιση. Στήν ρχή μέ ξέπληξε, σήμερα πλέον δέν μέ κπλήσσει καί διαίτερα μετά τόν τρόπο πού μεταχειρίσθηκε τόν Σεβ. Μητροπολίτη Μαρωνείας κ. Παντελεήμονα. Τόν νέον ατόν εράρχη τόν διέσυρε πανορθοδόξως μέσω τς στοσελίδας του καί τόν κατήγγειλε στή ερά Σύνοδο, τι στήν θιμοτυπική πίσκεψη του στόν Μουφτ τς Κομοτηνς το πρόσφερε ς δρο να Κοράνιο. Οδέν ψευδέστερον τούτου. Μητροπολίτης Μαρωνείας πρόσφερε μόνον τό ναμνηστικό τς νθρονίσεως του. μεινε φωνος νέος Μητροπολίτης πό τήν ήθη ατή πίθεση. πνευματικός του πατέρας Μητροπολίτης Ξάνθης νημέρωσε τόν Σεβ. Καλαβρύτων διά τό ναληθές τς καταγγελίας, λλά οτος σιώπησε. Δέν διόρθωσε τό σφάλμα του, δέν διεκήρυξε τό λάθος του, δέν μολόγησε πό τήν στοσελίδα του τήν πλάνη του, δέν πεκατέστησε τόν διασυρθέντα νέο Μητροπολίτη. Καί προφανς «ν καθαρ τ μαρτυρί τς συνειδήσεως του» συνέχισε τήν ρχιερατική του διακονία. Τί νά περιμένω λοιπόν γώ διά τόν αυτό μου πού τόλμησα καί θιξα τά σια καί τά ερά, δηλαδή τά νόσια καί τά νίερα τς Χρυσς Αγς, ατς τς «γλυκεις λπίδας» το Μητροπολίτου Καλαβρύτων.
ς ξεκαθαρίσουμε λοιπόν μερικά πράγματα:
            Δέν πρξα ποτέ ριστερός, πως δέν πρξα καί ποτέ δεξιός. νοιωσα πό πολύ νωρίς τι κκλησία το Χριστο καί ερωσύνη μου μέ κάλυπταν ΑΠΟΛΥΤΩΣ. Εγνωμον τόν Θεό καί τόν Μακαριστό Μητροπολίτη Χαλκίδος κυρό ΝΙΚΟΛΑΟ πού  μο δωσε τήν ελογία νά διακονήσω τήν κκλησία πί 25 χρόνια στό Μαντούδι τς Εβοιας, τήν μεγάλη ργατούπολη τότε. πέκτησα μιά πολύτιμη μπειρία. πό τότε, πρίν πό 40 χρόνια περίπου διεκήρυξα τι τό Κεφάλαιο καί Μαρξισμός ταν ψεις νός καί το ατο νομίσματος, τς ξουσίας καί τς κμετάλλευσης τν πολλν πό τούς λίγους. ριστερά πρόσφερε τό δεολογικό θεμέλιο, τήν ρνηση τς θεοείδιας το νθρώπινου προσώπου, μετατρέποντας τόν νθρωπο σέ ραο ζο τό ποο χρειαζόταν περισσότερο σανό, καί τό Κεφάλαιο φάρμοζε τήν θεωρία τς ριστερς στήν πράξη ντιμετωπίζοντας καί κμεταλλευόμενο τόν νθρωπο σάν ζο. Σάν χειριστή, σάν μπαζαδόρο, σάν ργάτη, λλά χι σάν νθρωπο. Τά λεγα λα ατά πρίν 40 περίπου χρόνια, πρτον γιατί τά βλεπα καί δεύτερον στάμενος πί το δάφους τς κκλησίας. λόγος τς κκλησίας εναι πέρα πό κάθε νθρώπινη δεολογία, ντιμετωπίζει μέ πληρότητα λα τά νθρώπινα θέματα. Καλύπτει τήν νθρώπινη ξιοπρέπεια. Δέν χρειάζεται δεκανίκια. λόγος τς κκλησίας πειδή εναι θεολογικός, εναι βαθύτατα πολιτικός καί γι’ατόκαλύπτει καί ρμηνεύει τή ζωή. Μέ βάση ατό τό λόγο σκησα τότε σκληρή κριτική καί πρός τίς δύο πλευρές. Κάποιοι βέβαια τότε μεριμνοσαν καί τύρβαζαν γιά λλα. γραψα μάλιστα τότε πέντε ρθρα μέ θέμα «κκλησία καί Πολιτική» τά ποα θά παναδημοσιεύσω γιά νά διαπιστώσουν μερικοί πό πόσο παλιά εχα πε ατά πού μέ ρωτον σάν σύγχρονοι εροεξεταστές γιατί δέν τά λέω.
πό τότε μέχρι σήμερα δέν χω λλάξει. Τό τι σήμερα εμαι πίσκοπος τς κκλησίας εναι μιά πραγματικότητα πού μέ κάνει νά νιώθω πόλυτη πληρότητα καί δέν χρειάζομαι δεκανίκια δεξιά ριστερά. Θέλω κόμη νά π στόν σεβ. Καλαβρύτων καί στίς συνακολουθοσες ατ φυλλάδες τι στήν εραρχία δέν πάρχουν ριστερούληδες. ριστερούληδες εράρχες πάρχουν στήν κακότητα τς καρδίας τους. ‘Υπάρχουν μως δεξιούληδες πού δέν τούς φθάνει λόγος τς κκλησίας καί φρονον τι χρειάζεται θνικοθρησκευτκή ποστήριξη. Τό νά διαλέγομαι καί μέ ριστερούς εναι ποιμαντική μου ποχρέωση, τό νά μή διαλέγομαι μέ κάποιους γιατί εναι ριστεροί, ατό σημαίνει τι δέν εμαι εράρχης, λλά κομματάρχης καί ντί νά θέτω τόν αυτό μου στήν διακονία τς σωτηρίας τν δελφν μου τόν κάνω κομματάρχη μις δεολογίας. ν λοιπόν πιστεύετε τι μόνο ο ριστεροί εναι ο κακοί, τότε θά σς θυμίσω τι Χριστός μο επε, τι δέν λθε νά καλέσει τούς δικαίους, λλά τούς μαρτωλούς σέ μετάνοια. Εχαριστ δέ «τ Θε μου» διότι μέ τήν ταπεινή μου διακονία ες τό Μαντούδι, λλά καί λλαχο πολλοί, τούς ποίους μες μέ τά καμώματα μας τούς εχαμε διώξει πό τήν κκλησία, ξαναβρκαν τό δρόμο τους.
ποιος ρμηνεύει δεξιόστροφα τόν εαγγελικό λόγο εναι λογικό ποιον βρίσκεται στόν καθαρό εαγγελικό δρόμο νά τόν θεωρε ριστερό.
λα μου τά πιχειρήματα καί ο ποιες τοποθετήσεις μου στηρίζονται στό Εαγγέλιο καί μόνο. Τό λέει μως Γραφή καί τό νιώθω μέσα μου λη ατήν τελευταία περίοδο. «λλ’ρχεται ρα να πς  ποκτείνας μς δόξ λατρείαν προσφέρειν τ Θε».
«Τό φος το Μητροπολίτου Σιατίστης δέν ταιριάζει σέ ρθόδοξο εράρχη» σχολιάζει Σεβ. Καλαβρύτων. Δέν προσπάθησα ποτέ νά χω κάποιο «φος», προσπάθησα πάντα νά εμαι πλός, εθύς καί κατανοητός. Θά φήσω ναν νθρωπο πού πό παιδί γωνίζεται νά ζήσει στήν κκλησία νά μιλήσει. Στό μήνυμα του μο γραφε: «Σς εχαριστομε, Σεβασμιώτατε, γιά τόν πόλυτα καθαρό σας λόγο». Τέτοια μηνύματα πρα πολλά μέ νάλογο περιεχόμενο καί μέ πιμονή «στόν καθαρό λόγο». Δέν ταιριάζει λοιπόν σέ ρθόδοξο εράρχη καθαρός λόγος; Ποιός ταιριάζει; ατός πού λέει καί στό σκύλο καλησπέρα καί στήν γάτα bonsoir; Ταιριάζει λόγος το κ. Σωτηρόπουλου πού δέν εναι εχαριστημένος μέ κανένα κόμμα, λλά μνε τήν Χ.Α.; Δέν καταλάβατε τι ο δικοί μας άνθρωποι μς γύρισαν τήν πλάτη ξ ατίας τς διγλωσσίας μας; Ποιό εναι ραγε τό κριτήριο το Μητροπολίτου Καλαβρύτων γιά τήν ποιότητα το ρθοδόξου φους γιά να εράρχη;
ς λθω μως γιά λίγο καί στό κείνεμο το κ. Σωτηρόπουλου. νας τίτλος πού θά ταίριαζε σέ ατό τό κείνεμο θά ταν: «πόπειρα θεολογικς κάλυψης το Παγανισμο τς Χρυσς Αγς» γιατί ατό στήν οσία κάνει πιχειρώντας μέ να δικανισμό καί να σχολαστικισμό νά δικαιώσει τήν Χ.Α καί νά κυρώσι τόν δικό μου λόγο.
Γράφει λίαν ποκριτικά καί φαρισαϊκά κ. Σωτηρόπουλος:
«Δέν θά ναλάβωμε τήν περάσπιση τς Χ.Α». Μς πείσατε σίγουρα!!! καί παρακάτω: «Κανένα πολιτικό κόμμα δέν μς νθουσιάζει, διότι κανένα δέν εναι χριστιανικό. ν θέλει τό Κόμμα τς Χρυσς Αγς νά βοηθήσει στήν νέλκυση τς λλάδος πό τόν πυθμένα το κεανοφείλει νά διορθώσει μερικές ντιλήψεις  καί ρισμένα σφάλματα. Τότε πως επεν Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. μβρόσιος, εράρχης δυναμικός, Χρυσή Αγή θά εναι μιά λπίδα γιά τό θνος μας» Βλέπετε παγανισμός, ρατσισμός καί Ναζισμός εναι πλές ντιλήψεις, κατά τόν κ. Σωτηρόπουλο καί χι νεπίτρεπτες κδοχές!!!
Κατά τά λλα δέν θά ναλάβει τήν περάσπιση τς Χ.Α.! Θά τρελαθομε στό τέλος. Τόση ποκρισία, τόσος ποταπός φαρισαϊσμός, τέτοιος κουτοπόνηρος λόγος εναι χριστιανικός στοιχειωδς ντικειμενικός; να «οαί μν» θά ταν τό πιό κατάλληλο σχόλιο γιά τήν περίπτωση!!! στε περιμένει νας πίσκοπος τς κκλησίας καί νας «βαθύς γνώστης τς θεολογικς γνώσεως» τήν σωτηρία τς ρθοδόξου λλάδος πό τόν Παγανισμό ( γιά νά φήσω λίγο ξω τό Ναζισμό); Βελτιώσεις πρέπει νά κάνουν ο τς Χ.Α  νά νατρέψουν τελείως τό σαθρό οκοδόμημά τους; πιδέχεται βελτιώσεις Παγανισμός; Μπορε Παγανισμός νά εναι « γλυκειά λπίδα» τς ρθοδόξου λλάδος; χετε διαβάσει τά κείμενα τς Χ.Α; Ποτέ δέν ρνήθηκαν τήν ταυτότητα τους. χετε διαβάσει σα σχάτως καί πρός τιμήν καί παινον του χει ποκαλύψει Σεβ. Πειραις γιά τήν ταυτότητα τς Χ.Α.. Σέ δικό τους κείμενο παραδέχθηκαν τι νέβηκαν στό βουνό γιά νά λατρεύσουν τόν Θεό-λιο καί περασπίσθηκαν τήν πράξη τους. Θά στείλετε καί τά δικά σας παιδιά νά κάνουν τό διο; Γιά ποιά βελτίωση λοιπόν μιλτε;
Πρίν κόμη Χ.Α μετεξελιχθε σέ κόμμα σέ μία πό τίς Πανορθόδοξες Συνδιασκέψεις εχε ναφερθε καί ξηγηθε Παγανιστική ταυτότητα τς Χ.Α. δική μου ντίδραση ταν σαφής γιά σους ξέρουν καί διαβάζουν. «Δέν μπορε μιά παγανιστική ργάνωση σήμερα κόμμα νά θεωρηθε ς προστάτης το Χριστο καί τς κκλησίας. Σέ μιά τέτοια προοπτική θά λειτουργήσει ς δούρειος ππος γιά τήν κκλησία» Εναι λοιπόν λάθος μιά τέτοια τοποθέτηση; Εναι ριστερόστροφη μιά τέτοια τοποθέτηση; Συμφωνετε σες σ’ατό πού ζητ Χ.Α γιά νά δώση τόπο στήν κκλησία, δηλαδή τό νά γίνει κκλησία τς λλάδος μιά «’Εθνική κκλησία»; Στό νομα λοιπόν τς σωτηρίας τς Πατρίδος δίδετε φεσιν μαρτιν καί στηρίζετε τό παγανιστικό μόρφωμα τς Χ.Α; Σέ τέτοια δυστυχς συμπεράσματα δηγε δεξιόστροφη ρμηνεία το Εαγγελίου.
Μέ ρωτ κ. Σωτηρόπουλος: «γιατί τό μένος γιά τήν Χρυσή Αγή καί χι τά λλα κόμματα καί μάλιστα τήν κρα ριστερά;» καί φανερώνει τά κρύφια τς καρδίας του. Εναι φελής κουτοπόνηρος θέτοντας τέτοια ρωτήματα;
α. Γιατί Χ.Α. εναι παγανιστική, μφανίστηκε τώρα, χει, σύμφωνα μέ τά δικά της κείμενα, σάν στόχο της «τήν ποκατάσταση τς ρχαίας θεοσέβειας» καί γι’ατό τώρα θά τήν ντιμετωπίσουμε.
β. Γιατί Χ.Α ν εναι παγανιστική καί νειρο της χει τήν παναφορά τς «ρχαίας θεοσέβειας» πιχειρε νά λειτουργήσει ς «δούρειος ππος» ντός τς κκλησίας.
γ. Γιατί, γιά τήν παλαιότερη καί τή νεώτερη ριστερά χω καί παλαιότερα καί πρόσφατα μιλήσει μέ λόγο μως Θεολογικό καί κκλησιαστικό πού εναι πιό καταλυτικός καί χι μέ λόγο μφυλιοπολεμικό σάν καί τόν δικό σας.
δ. Γιατί πάρα πολλοί άνθρωποι πού σήμερα νήκουν στήν ριστερά, πολλούς πό τούς ποίους χετε σες στείλει κε μέ τά καμώματα σας, δέν χουν καμμία σχέση μέ ατούς πού καναν τά γκλήματα καί εναι νήθικο νά τούς χρεώνετε μέ πράξεις πού δέν εθύνονται καί πού τίς ποδοκιμάζουν. Γιατί τά γκλήματα τά κάνουν ο νθρωποι καί τέτοια γκλήματα τότε δέν καναν μόνον ο ριστεροί.
ε. Γιατί γιά τήν μοφυλοφιλία μίλησα καθαρά καί εθέως σέ τηλεοπτικό ρώτημα καί κανείς δέν εχε νά μο ντιλέξει καί σέ πολλά νεανικά κροατήρια, λλά δέν εχα ντιληφθε τι πιδιώκετε νά γίνετε «νονός» τς κκλησιαστικς μου διακονίας γιά νά σς νημερώνω!
στ. Μέ ρωτ κ. Σωτηρόπουλος μέ περισσή ποκρισία: «γιατί γιος Σισανίου προτο λέγξει τήν Χ.Α δέν πλησίασε στελέχη της καί δέν τά διαφώτισε καί δέν τά συνεβούλευσε ς πνευματικός πατέρας νά διορθώσουν ρισμένα πράγματα»; Δύο εναι ο παντήσεις μου:
πρώτη, φησα τό ργο ατό σέ σς κ. θεολόγε πού χετε δεολογικές συγκλίσεις μαζί τους. δεύτερη: «Οαί μν γραμματες καί φαρισαοι ποκριταί!»
ζ. σον φορ τόν Παναγιώτατο Οκουμενικό Πατριάρχη, ς κτός κκλησίας ερισκόμενος, εσθε τό πλέον κατάλληλο πρόσωπο γιά νά δίνετε δηγίες.
Δυό λόγια μως κόμη σον φορ τά ποτιθέμενα λάθη μου καί δέν θά εχα ντίρρηση ν ταν λάθη, νά δεχθ τή διόρθωση τους.
Χαρακτηρίζετε τήν τοποθέτηση μου τι « Θεός εναι δομικό στοιχεο το νθρώπου» ς λάθος καί στή συνέχεια πιβεβαιώνεται τήν ρθότητά της μέ σα γράφετε γιά τήν ψυχή το νθρώπου, γιατί ατό ννο. Τήν ψυχή ννο «δομικό» στοιχεο. Νά χρησιμοποιήσω τόν σκληρό εαγγελικό λόγο: «μωροί καί τυφλοί πού δϊυλίζετε τόν κώνωπα τς λεκτικς κφρασης  καί καταπίνετε τήν κάμηλο το Παγανισμο τς Χ.Α.; πρεπε μως νά βρετε πιχείρημα τή λέξη  γιά νά πλήξετε τόν Σιατίστης, πού εναι τόσο δριμύς ναντίον τς Χ.Α.
Τό διο σχύει καί γιά τό περί μαρτίας. μαρτία ς ντολογική ποτυχία το νθρώπου πού φείλεται στήν ρνηση το Θείου θελήματος περιέχει τήν θική παράβαση καί τήν ξεπερνάει.
Ναί κ. θεολόγε, γάπη εναι τό μοναδικό κριτήριο, τσι λέγει τό Εαγγέλιο, γιατί Θεός εναι γάπη καί γιατί δέν μπορες νά εσαι νά γίνεσαι νά χεις γάπη ν δέν χεις ατά πού σες γράφετε.
Θεός ποίησε ξ νός αματος πν γένος νθρώπων. Λυπμαι πού δέν ξεχωρίσατε τήν διαφορά τς «φυλετικς περοχς» πό τήν ννοια το περιουσίου λαο καί δέν εδατε κόμη πόσο ποδοκιμάσθηκε περιούσιος ατός λαός φο πρτα σταύρωσε τόν Μεσσία καί εεργέτη του.
Τό μεταναστευτικό πρόβλημα εναι λλη πόθεση καί φορ τήν Πολιτεία καί νθρωπος μετανάστης εναι λλο καί φορ καί τήν κκλησία. γώ κ. θεολόγε ταν βλέπω να μετανάστη πού μο κτυπάει τό τζάμι στό ατοκίνητο προβληματίζομαι μήπως, πίσω πό τό πρόσωπο πού βλέπω, πάρχει κάποιος κρυμμένος Χριστός καί πάντα κάτι το δίνω καί προσπαθ τό καλύτερο. σως εμαι φελής. τσι μαθα μως πό μικρό παιδί, δίπλα στόν Μακαριστό Μητροπολίτη Χαλκίδος κυρό Γρηγόριο πού διακρίτως διδε σέ λους. Προτιμ τήν δική μου τήν φέλεια παρά τήν δική σας πονηρία.
Τό τι Στάλιν κατήργησε τήν δημοκρατία καί κανε γκλήματα εναι λήθεια. Μήπως δέν κανε τό διο Χίτλερ; Δέν κάνω πιλογές τυράννων κ. Σωτηρόπουλε, σες κάνετε. Γιατί τώρα μίλησα γιά Χίτλερ; λήθεια κάνετε τι δέν καταλαβαίνετε; Γιατί Χίτλερ εναι τό νδαλμα τς Χ.Α. καί τό ξέρετε καλά.
ς καταλάβει κ. Σωτηρόπουλος τι τό κακό χει παραγίνει μέ κενον. κενος πρέπει νά μετανοήσει καί νά πιστρέψει στήν κκλησία.
Λυμμαι ελικρινά γιατί νας πίσκοπος καί νας θεολόγος γιναν, καί μάλιστα σχεδιασμένα, ο βραχίονες τς Χρυσς Αγς στήν πίθεσή τους ναντίον νός πισκόπου, πού γωνίζεται νά ρθοτομε τόν καθαρό εαγγελικό λόγο, ναίτια καί προσδόκητα σέ μιά προσπάθεια νά μήν κούγεται  λόγος του γιατί νοχλε τήν Χρυσή Αγή.
λόγος λοιπόν γιά τόν ποο παντ στήν ήθη πίθεσή τους εναι γιατί συμβαίνει κάτι τό πρωτοφανές. Γιατί τήν πίθεση τους δέν τήν κάνουν πό πλευρς τς κκλησίας, λλά πό τήν πλευρά τς Χρυσς Αγς. Ατήν περασπίζονται καί χι τήν κκλησία καί ατό εναι τό φοβερό.
Δέν πρόκειται νά νοίξω διάλογο μαζί τους. χω σημαντικώτερα προβλήματα νά ντιμετωπίσω. Καί δέν πρόκειται νά περασπισθ τόν αυτό μου πέναντι σέ κανέναν νεγκέφαλο.
Θέλω νά τελειώσω μέ να πέροχο λόγο το γίου Γρηγορίου το Θεολόγου:
«Δέν πάρχουν νθρωποι σχημοι,
λλά νθρωποι  πού δέν μπορον νά δείξουν τήν μορφιά τους.
Καί δέν μπορον νά δείξουν τήν μορφιά τους
γιατί δέν γαπον καί δέν γαπνται!»

Σ’ατόν τόν πέροχο λόγο, μόνο να σχόλιο θέλω νά κάνω: Τό νά μήν γαπον εναι δικό τους πρόβλημα, τό ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΑΠΑΜΕ εναι δική μας μαρτία καί ΕΥΘΥΝΗ!
Related Posts with Thumbnails

Google+ Followers

Follow by Email